Skip to main content

„მეგრული სახლი“ მშრალ ხიდთან

ოდესღაც ერთმა გამოცდილმა და ჭკვიანმა დიასახლისმა მირჩია: სამზარეულოს კომბაინს ნუ იყიდი, ჯობია დაფიქრდე რა გჭირდება ყველაზე მეტად და იგივე ფასად ის იყიდო ყველაზე კარგიო. ათას სხვადასხვა დანიშნულებას მორგებულ კომბაინს არასდროს ექნება კარგი მიქსერის, კარგი ჩოპერის ან თუნდაც ბლენდერის ყველა ფუნქცია. რესტორანიც ზუსტად ასეა: როცა ერთი მიმართულებით მუშაობს, უმეტესად ყველაფერი კარგია. ათას სამზარეულოზე მორგებულს კი აღარაფერი აქვს გამორჩეულად კარგი.
აი, სწორედ ასეთია „მეგრული სახლიც“. არ მეგულება ადამიანი, რომელსაც „მეგრულ სახლში“ დაპატიჟებ და იქ მექსიკური კარტოფილის, ბერძნული სალათის, ისპანახი სუპის, პარმეზანიანი ქათმის ან 90-იანი წლებიდან შემორჩენილი მაიონეზში ჩაბუჟბუჟებული ხბოს ხორცის სალათის საჭმელად წამოვა. აღარ ვლაპარაკობ იტალიურ ყავაზე (ასე არეკლამებენ ყავას რესტორნის გვერდზე) და ბელგიურ ვაფლზე ნაყინით.
„მეგრული სახლის“ ხსენებაზე თვალწინ გიდგება თბილი, სასიამოვნო, ოჯახური ატმოსფერო ბუხრის არომატითა და ხის ტაბლებით, სულგუნჩაჭიპჭიპებული ელარჯი კამეჩის მაწვნითა და არომატული გებჟალია, კოტოში (მეგრული თიხის ქოთანი) მრავალსაათნახარში ლობიო და ჭვიშტარი, გაპიწკინებული წიწილა ფუჩხოლიაჩახარშულ ღომთან და მეგრულ პამიდვრის საწებელთან ერთად, თავზეჭყინტყველდახუჭუჭებული მეგრული ხაჭაპური... არადა, ეს ყველაფერი აქვთ, თან ძალიან ნორმალური, მაგრამ რად გინდა? მიდი და ეძებე პარმეზანმოყრილ ქათმის სალათებსა და სოკოს კრემსუპებს შორის ან მიატანე რომელიმეს.
მენიუ უნდა იყოს ჰარმონიული - ერთი კერძი მეორეს უნდა უხდებოდეს. რაც გაგიგონია, სადმე გიჭამია და რაც გეხერხება (ან გგონია რომ გეხერხება) ყველაფერი კი არ უნდა ჩაწიხლო შიგნით. რესტორნის სახელი კი მისი კონცეფციის განუყოფელი ნაწილია და ქარხანაში დამზადებულ და ადგილზე გაცხელებულ ბელგიურ ვაფლს, ასევე ქარხნული სიროპით და ქარხნული ნაყინით არაფერი, არაფერი (!) ესაქმება ნამდვილ „მეგრულ სახლში“. ისევე როგორც პიკანტურ ქათმის ფილეს ბეკონით და კარტოფილით. ეგებ ამიხსნათ ვინმემ, რატომ არის „მეგრული სახლის“ საფირმო კერძი ოქროსფერი კალმახი ბრინჯით და ბოსტნეულით და არა ელარჯის დაბრაწული ბურთები ბაჟესთან ერთად. აღარ ვლაპარაკობ, რომ სახლი რეალურად „წაისასახლევებს“ და მისი საკმაოდ მაღალი ფასებიც აქედან გამომდინარეობს და არა საჭმლის ხარისხიდან. რესტორანს „მეგრული სახლის“ ნაცვლად „დადიანების სასახლე“ რომ ერქვას, ბევრად უფრო ლოგიკური იქნებოდა ევროპულს ძალით მიტმასნებული მენიუც და თეთრ ხელთათმანებში გამოწყობილი მიმტანებიც.
თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა რომ „რუსეთებში ბიზნესების“ მქონე მეგრელი პატრიოტი ჩამოვიდა, დაფიქრდა ნაშოვნი დიდი ფული სად წავიღოო და მომხმარებელზე კი არა საკუთარი ოჯახის გემოვნებაზე და საყვარელ კერძებზე მისადაგებული რესტორანი გახსნა. დაახლოებით ასე: აბა, სიდედრო, შენ რა გიყვარს, ამოლესილი ლობიო? კარგი. შენ ცოლისძმავ? კალმახი გაქვს პარმეზანში ნაჭამი როსტოვების მაგარ რესტორანში? კარგი. შვილო, მოსკოვებში რომ ვიყავით, იქ რა მოგეწონა? ბელგიური ვაფლი და კრუასანი? იქნება. საყვარელ ცოლს კი იტალიური ყავა და ტირამისუ და ნატრული ბიცოლას დაწეწილი ხორცის სალათაც არ დაგვავიწყდეს, თითებს ჩაატან...
მოკლედ, დროა მოვრჩე ქირქილს და მშრალ ხიდთან, ტურისტულ ცხელ წერტილში გახსნილი საკმაოდ სიმპათიური და კარგი პოტენციალის მქონე რესტორნის მენეჯერებს ვუთხრა, რომ ტურისტები საქართველოში ბელგიური ვაფლის ან დანარჩენი მსოფლიოსთვის უცნობი და სუფთა პოსტსაბჭოური ნოუ-ჰაუს - ვითომ მექსიკური კარტოფილის საჭმელად არ ჩამოდიან. ქართველები კი მეგრულ სახლში საუკეთესო ელარჯს და გებჟალიას ველოდებით, რომელიც კონცენტრირებულ ბალზამიკო და მაიონეზ უხვადმოწუწული სალათებისგან განსხვავებით, მართლაც კარგი გაქვთ. ასევე, შეეშვით ბელგიურ ვაფლებს და მართლა უგემრიელეს და თბილისში სანთლით საძებნელ მეგრული ადესის  ფელამუშს მიაწექით.
კიდევ მივალ „მეგრულ სახლში“? ამ ეტაპზე არა. ასეთივე გემრიელ მეგრულ კერძებს, სხვაგან, უფრო მეგრულ ატმოსფეროში და ბევრად უფრო იაფად შევჭამ. ისევე, როგორც 90-იანი წლების მაიონეზიან სალათებს.  კრუასანების და ვაფლების საჭმელად კი, იქ სადაც თვითონ აცხობენ, კაფეებში და საკონდიტროებში დავდივარ.


ამას წინათ, ვიღაცამ მითხრა, კლიენტი არ ყავთ და იხურებიანო. რატომ არ მიკვირს, ნეტავ?

სამზარეულო « «
მომსახურება « « «
კომფორტი « « « «
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾ ₾

მისამართი: თბილისი, ათონელის 31 მშრალ ხიდთან

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე