Skip to main content

ამრა – აფხაზური სამზარეულო თბილისში


კეთილმოწყობილი, მშვიდი, სასიამოვნო გარემო.
სწრაფი და ზრდილობიანი მომსახურება.
კომპანია „მაქს. არეალისგან“ ჯერ კიდევ 2016 წლის ივლისში მინიჭებული 2016 წლის „წლის საუკეთესო საოჯახო რესტორნის“ ტიტული.
უგემრიელესი, კარგად შეკმაზული აფხაზური და მეგრული სამზარეულოს კერძები. 
სწორად შედგენილი მენიუ კარგად გატკუცუნებული წიწილებითა და აფხაზური შაშხით.
უკვე თითქმის მოვიწყებას მიცემული სოხუმური ნაყინი, ქვიშაზე მოდუღებული სოხუმური ყავა... და საერთო დარბაზის შესასვლელში 90–იანი წლების პირველი კერძო რესტორნებისთვის ჩვეული და უკვე კარგახნის წარსულს ჩაბარებული სცენა -  წესით სტუმრისთვის განკუთვნილ მაგიდასთან საბუღალტრო დავთრებითა და სტაციონარული ტელეფონით გემრიელად მოკალათებული ადმინისტრატორი.
ასევე, 90–იანი წლებიდან შემორჩენილი რესტორნის მეპატრონის ახლობლების მაგიდა. რომელიც ცალკე კი არ დგას, ან რამე განსაკუთრებული კი არ აწერია. უბრალოდ, დაჯდომას თუ დააპირებთ, სხვაგან გადაგიყვანენ და სხვამ თუ დაიკავა ვინმემ, მაშინვე შენიშნავთ ახალმოსულების  სხვებისგან განსხვავებულ შინაურულ ქცევასა და მიმტაცების განსხვავებულად მოწიწებულ მომსახურებას.
თითქოს ყველაფერი კარგია, წესრიგშია – გარემო, სისუფთავე, მომსახურება, ფასები, აღარაფერს ვამბობ, მართლაც უგემრიელეს და საკმაოდ ბარაქიან კერძებზე. მაგრამ, არ ვიცი ზუსტად როგორ ვთქვა... აი, ძალიან 90–იანების პატარა და მანამდე უცნობ, კაპიტალისტურ გარემოზე ჯერ კიდევ ვერმორგებული ერთგვარად უხერხული, გამოუცდელი რესტორნების ატმოსფერო ტრიალებს ირგვლივ. თავისი, საჭოთა კავშირის ნგრევის მერე ახალგამოჩეკილი და ახალნაშოვნი ფულისგან ცოტა გათავხედებული თუ გათამამებული „ბიზნესმენებითა“ და მათი ახლობლებით. ალბათ სწორედ ამიტომ არ გტოვებს ბოლომდე უცხოობისა და დისკომფორტის შეგრძნება - რომ აქ შენი ადგილი არ არის.
მაგრამ ჩაიხედავ მენიშუში, მოგიტანენ შეკვეთას და ყველაფერი გავიწყდება. ხარბად ჩაასობ ჩანგალს საფირმო, უგემრიელეს, თავზე სულგუნდამდნარ, საკმაოდ მსუყე სოხუმურ კატლეტში და მიუხედავად იმისა, რომ ზედმეტად მარილიანი კი არა, აშკარად მლაშეა ჭამ... ჭამ...ჭამ...ჭამ... ვერ წყდები. ვერ ძღები. ვერ ჩერდები და მერე რა, რომ თავში სულ ერთი ფრაზა გიტრიალებს: „ზედმეტ მარილც ფარშში ხორცის სიძველის დასამალად უშვებიან... ზედმეტ მარილს ფარშში ხორცის სიძველის დასამალად უშვებიან“... ისეთი გემრიელია, ისეთი მიმზიდველი, მაინც ჭამ... ჭამ... ჭამ... და ჭამ... სანამ კატლეტში „სკვაზნოიზე“ ჩაყოლებულ, დაახლოებით 15–სანტიმეტრიან თმის ღერს არ გადააწყდები....

თმა კალტლეტში


სამზარეულო ««
მომსახურება «««
კომფორტი «««
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე