Skip to main content

„ბრედბარი“ - საკონდიტრო ყიფშიძეზე

მოხალული ნიგვზით გაძეძგილი, ახალგამომცხვარი, ჯერ კიდევ თბილი ვაშლის კექსი, უგემრიელესი სტაფილოს ნამცხვარი, თბილისში საუკეთესო „ზებრა“, ძალიან გემრიელი ჟოლოს და ფორთოხლის ჩიზქეიქები, კლასიკური ჩიზქეიქი, კლასიკური, კენკრის და ალუბლიოს „ოპიუმი“, თბილისში საუკეთესო „ოპერა“ ნამდვილი შოკოლადის განაშით, ფენოვანი ცომის უნაზესი ხვეულები, ანანასის ბონდები,  თბილისში საუკეთესო ქათმის ღვეზელი, საკმაოდ კარგი აჩმა, კარგად შეკმაზული სალათების ფართო არჩევანი, ქათმის და საქონლის კატლეტბი  და თბილისში ერთ-ერთი უგემრიელესი თეთრი პური...
უკვე მერამდენეჯერ გავიმეორე „თბილისში საუკეთესო“? დიახ, ამ ყველაფრის გასინჯვა ყიფშიძის დასასწყისში, პაწაწუნა და საკმაოდ კოხტა კაფე „ბრედბარში“ შეგიძლიათ.
რა არ მოგეწონებათ? „ოპერა“ სულ უფრო და უფრო იშვიათად ჩნდება ასორტიმენტში. ქათმის ღვეზელი ერთი დღე ძალიან გემრიელია და მეორე დღეს უბრალოდ გემრიელი, როგორც ჩანს, მზარეული იცვლება, წინა დღის ნაყიდი კი ისეთი უგემური ხდება, რომ საერთოდ აღარ იჭმევა - შიგთავსი ფუჭდება. ნამდვილად ვერ ვხვდები რატომ. სამაგიეროდ, კექსები ინახება არაჩვეულებრივად - მთელი კვირა თამამად შეგიძლიათ მიირთვათ ერთნაირად ფაფუკი და ნოტიო ნამცხვარი. უბრალოდ არ ვარგა იმერული ხაჭაპური. ხან მარილიანი ყველია, ხან უგემური ყველი, მოკლედ, რამდენჯერ არ ვიყიდე, არც ერთხელ არ გაამართლა და შევეშვი. მით უმეტეს, როცა იქვე გეგულება ძალიან გემრიელი ქათმის ღვეზელი, კიში ან თუნდაც აჩმა. მომსახურებაც უმარილო, თბილისური: გააჩნია რა ხასიათზე არიან, ხან შემოგხედავენ ხან არა. თან ისეთი სახით გიყურებენ, აშკარად ვალი გაქვს მათი. საბედნიეროდ, მენეჯერს ეცოდება ხოლმე სალაროსთან მორიდებულად ატუზული ხალხი და ინიციატივას თვითონ იღებს ხელში. სამი ღვეზელის ნაცვლად რამდენჯერმე ორი გამატანეს, ოთხის ნაცვლად სამი. პური არ დამიჭრათ-თქო, დამიჭრეს. ერთი სიტყვით, დიდი ყურადღებით არ გისმენენ. შეკვეთით დამზადებული რვანაჭრანი პიცა სახლში მიტანილზე ექვსნაჭრიანი აღმოჩნდა...
რა უნდა გაითვალისწინოთ - ძალიან, ძალიან გემრიელ (ლამის თბილისში საუკეთესო) ბრუსკეტას თუ შეუკვეთავთ, ყურადღება მიაქციეთ, კარგად გააცხელონ, თორემ აშკარად ნიჭიერი მზარეულის მზრუნველი ხელით პამიდორზე გულუხვადდახეხილი ყველი თუ არ გადნა, თავადაც მოგეხსენებათ, რა საშინლენელებაა უმი პარმეზანით გამოვსებული პირი.  როგორც ზემოთ უკვე გითხარით, ქათმის და ხორცის ღვეზელს ნუ იყიდით „ხვალისთვის“ ან „დილისთვის“, იმ დღესვე ჭამეთ. სამაგიეროდ, თამამად შეგიძლიათ ხელს გააყოლოთ სალათა „ცეზარი“, რომელიც გარდა იმისა, რომ გემრიელია, იმდენად ჭკვიანურადაა მომზადებული, რომ სახლში „ცოცხლად“ მიგყვებათ და არ მოგიწევთ მაიონეზში დამბალი და ფაფადქცეული ორცხობილის სალაფავში მომჩვარული სალათის ფოთლების ხრევპვა. 
გამომცხვარ ჩიზქეიქს უმად მომზადებული ჯობია (თუმცა, კაცია და გუნება) და მთლიანი ტორტის ყიდვაზე მეტად, ნამცხვრების ასორტის წაღებას გირჩევთ. 
და, აუცილებლად, აუცილებლად გასინჯეთ ვაშლის და სტაფილოს კექსები, უფრო მეტიც, სადაც თავის მოწონება გინდათ, თამამად წაიღეთ ყველგან. მერწმუნეთ, ყველგან და ყველა იკითხავს, საიდან ეს უგემრიელესობაო.

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « «
კომფორტი «««
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე