Skip to main content

ფოთის ჯარგვალი

აჭარაში ან გურიაში რომ ხარ და კაცმა არ იცის რატომ, მეგრული საჭმელი მოგენატრება, სად უნდა წახვიდე? რა თქმა უნდა - ფოთში. მერე შვებულების განმავლობაში ნაჭამ მეგრულ საჭმელს რა ფასი აქვს ბუნებაში, მეგრულ ოდაში, ფაცხაში ან ჯარგვალში, ხის ტაბლაზე და კერიასთან ახლოს თუ არ მიირთვი. ჰოდა, სწორედ ასეთი ადგილია ასწლოვან ევკალიპტებში საგულდაგულოდ შემალული „ჯარგვალი“ მალთაყვაში, ზედ ფოთის შესასვლელთან. ოღონდ, არის ერთი პატრა პრობლემა: გეფიცებით, თუ არ იცი სადაა და თვალებგაფაციცებული თუ არ ზიხარ მანქანაში, გზიდან ასე 20 მეტრზე შეწეულ და გარემოს იდეალურად შეხამებულ ეზოს, შანსი არაა, ვერ მიაგნებ. და, შესახვევთან თუნდაც პაწაწინა მაჩვენებლის დაყენება აგერ უკვე მერამდენე წელია, არავის მოსდის აზრად. განსაკუთრებულად მონდომებულები ისედაც აგნებენ - გაგიკვირდებათ და საღამოსკენ შეიძლება ადგილიც არ დაგხვდეთ.
ეჰ. ადრე ყველაფერი კარგი ქონდათ, ახლა კი: ელარჯი, შემწვარი წიწილა, მეგრულად შეკმაზული კიტრი-პამიდვრის სალათა და მეგრული სულგუნი საკმაოდ კარგად ინარჩუნებს უწინდელ ხარისხს. შარშან, შარშანწინ და იმის წინ ხაჭაპურიც კარგი ქონდათ, კუპატიც და მეგრული შაშხიც. წელს მთელი სამეგრელოს მასშტაბით თავისმომჭრელი ხაჭაპური გამოგვიცხვეს. უკანასკნელი ათი წლის მანძილზე რომ არ უქნიათ არც ერთხელ ისეთი. მეგრულ ხაჭაპურს რომ ეკადრება ისეთი ყველი ზემოდან კი არა, შიგნითაც არ იდო, ცომი კი იყო ისეთი თხელი და გადამჟავებული იყო რომ, ფქვილის ნამცეცები ერთმანეთს ებღაუჭებოდნენ, რომ არ დაშლილიყო. თან წაღება ვცადეთ და 200 მეტრში სასტუმრომდე არ მიგვყვა - დაიტკეპნა, დაიზეპა და დაიფშვნა.
სამეგრელოში თავის ვერგამოსაყოფი იყო ქონის ნაჭრებით, ღვიძლით და ფილტვით დატენილი ვითომ მეგრული კუპატიც. არადა, მეგრული კუპატის თავისებურება სწორედ ისაა, რომ შიგნით ღვიძლს, გულს, ფილტვს და სხვა მაგარფაქტურიან შიგნეულს არ დებენ. კრაწუნა კანში მოთავსებული შიგთავსი ენაზე უნდა დნებოდეს და სუნელების არომატით გაბრუებდეს.
ისედაც ერთ თაბახის ფურცელზე ერთ რიგად დატეული მენიუდან აღარ ქონდათ მეგრული შაშხი და მეგრული ხარჩო, ეგ ზამთრის საჭმელებიაო... ჰო, რაც შეეხება მენიუს და მომსახურებას: სამზარეულო საკმაოდ სწრაფია. სანამ სხვები სამზარეულოში ტრიალებენ, ერთი შუახნის ქალი, გამწარებული დარბის მაგიდასა და მაგიდას შორის. თქვენს შერჩეულ მაგიდას ეზოს ნებისმიერ ნაწილში გადაგიტანთ და თეფშებსაც კი გამოგიცვლით კუპატსა და ქათამს შორის. მენიუ ერთი ცალი აქვთ, ფაილში ჩადებული, მრავალჭირნახული და უკვე გვარიანად გაცვეთილი ამოპრინტერებული და მერე ფანქრით და პასტით "რედაქტირებული" თაბახის ფურცელი. ასე, რომ ჯობია არ მოითხოვოთ, ბევრი მაინც არაფერი წერია.
არ ვიცი, პატრონი შეიცვალა თუ ერთჯერადი შემსვლელები რომ ვიყავით იმიტომ დაგვიბრიყვეს ასე, ან დღე (უკაცრავად, დღეები - ორჯერ ვიყავით) ქონდათ განსაკუთრებულად ცუდი... ყველაფერი ხდება ხოლმე. ამდენი წელი კარგები იყვნენ და ახლა რა ეტაკათ, მართლა არ ვიცი. თანაც შეუძლებელია ასეთ ხაჭაპურს აცხობდნენ იქ სადაც ამდენი ადგილობრივი დადის. ერთი სიტყვით, ძალიან მწყდება გული კიდევ ერთი კარგი და მრავალნაცადი ადგილი რომ ფუჭდება.

სამზარეულო   « «
მომსახურება   « « «
კომფორტი     « « « «
ფასები   ₾ ₾ ₾

მისამართ: ფოთი, გურიის ქუჩა 220, მალთაყვის უბანი 

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე