Skip to main content

ბროტმაისტერი რიგის (თაქთაქიშვილის) ქუჩაზე

შიგნით - ახალმოდუღებული, ხარისხიანი ყავისა და ახალგამომცხვარი ფუნთუშების საიამოვნო სურნელი. სალათების მენიუ. ადგილზე გამომცხვარი პურის ფართო ასორტიმენტი. შინაური ლიმონათი. თავაზიანი და მომღიმარი, ენერგიული, ახალგაზრდა მიმტანები. კომფორტული და მეგობრული გარემო.
გარეთ - მოუხერხებელი პარკინგი, დაუსრულებელი მშენებლობა, ფეხებწასამტვრევი ტროტუარი... მოკლედ, ყველაფერი იმისთვის, რომ დიდი ქართველი პოეტის, დავით გურამიშვილის რჩევისამებრ „ჯერ მწარე ჭამო, კვლავ ტკბილი“ და ასე გაიორმაგო სიამოვნება.
მიუხედავად ამისა, ნამდვილად ღირს ამ პატარა უხერხულობების გადალახვა იმისთვის, რომ მოხვდე მოდერნისტული (ჰაი-ტექსანათები, დახლები, მაგიდები), შები შიკისა (სავარძლები, კრაკელურიანი კარადა) და გრანჟეს (საჰაერო ბურთის ფორმის რკინის ჭაღი, ჰექსაგონის ფორმის მეტლახი) დიზაინერული მიმდინარეობების უცნაური ნაზავით შეკოწიწებულ, მაგრამ მაინც თავისებურად კოხტა კაფეტერიაში. 
რა დაგხვდებათ
გემრიელი საჭმელი - ახალდამზადებული სენდვიჩები და ბრუსკეტები ადგილზე გამომცხვარი პურით, არომატული სუპები, სალათების მაგიდა სადაც თვქენი სურვილისამებრ ირჩევთ ინგრედიენტებს და სოუსებს, ახალგამომცხვარი ნამცხვრების საცხობისთვის მცირე, მაგრამ გემრიელი არჩევანი (ჩიზქეიქი, ავსტრიული ტოტი „ზახერი“, კენკრის ტარტი, ვაშლის შტრუდელი, ქაფქეიქები და ეკლერები), ყავის რამდენიმე სახეობა, შინაური ლიმონათი, კომპოტები...
კარგი მომსახურება - მომღმარი, თავაზიანი, სხარტი და კონტქატური მიმტანები. საბავშვო მენიუ, ბავშვის სავარძელი, ფერადი ფანქრები და გასაფერადებელი ალბომები ბავშვებისთვის. ერთი სიტყვით, იდეალური ადგილია სახლიდან ბავშვებთან ერთად გასვლისთვის.
რას გირჩევთ
თუ გშიათ, თამამად ჩაიხედეთ მენიუში და რაც არ უნდა შეუკვეთოთ, კმაყოფილი დარჩებით.
„ზახერს“ - შოკოლადის, ზომიერად ნოტიო კექსს გარგრის ჯემით.
ვენურ ყავას - კარგი ყავა, შოკოლადით, ჯავზის კაკლით და დარიჩინით.
გაითვალისწინეთ ისიც, რომ ორივე ისეთი მსუყეა, რომ ნამცხვარს ჯობია ამერიკანა ან ნებისმიერი სხვა „შეუსუნელებელი“ ყავა მიატანოთ, ვენური და ავსტრიული ყავები კი თვითონ ასრულებენ დესერტის მოვალეობას.
როსტბიფის სალათს და ბრუსკეტას ლორით.
"შტრუდელს" - ბოლოსდაბოლოს, ავსტრიულ კაფეში მოხვედით.
ფსტის, ყავის და ვანილის ეკლერებს, რომლებიც გაცილებით უფრო გემრიელია ვიდრე გამოიყურება. 
აუცილებლად გასინჯეთ შინაური ლიმონათიც. აქ ხილის წვენს უბრალოდ კი არ წურავენ, სიფონით გაზავენ კიდეც.  გაზიანი და ყუბულებიანი გამაგრილებელი სასმელი თუ არ გსურთ, აქვთ ადგილზე მომზადებული კომპოტებიც. განსაკუთრებულად ორიგინალურია ლეღვის კომპოტი დარიჩინით.
„ბროტმაისტერში" იმდენად თბილი ატმოსფეროა, რომ "რა არ მომეწონაზე" ენა არ მიბრუნდება, ამიტომ - რას გავაუმჯობესებდი
პირველ რიგში გამოვცვლიდი ჭურჭელს, რომლითაც სალათა მოაქვთ. თიხის უზარმაზარი ჯამი ემალმოსხმული საბჭოთა ტაშტის ასოციაციას იწვევს. განსაკუთრებით, როცა გვერდით მაგიდიდან უყურებ - საკმაოდ არაესთეტიკური სცენაა უზარმაზარ მათლაფაში თავჩარგული ადამიანი. სხვათა შორის, ტაშტის ვიზუალურ მხარზე შენიშვნა როგორც კი გამოვთქვი, მიმტანმა მაშინვე სალათის დაფაზე მორთმევა შემომთავაზა.  
ნაწილობრივ შევცვლიდი დიზაინსაც - პირველ რიგში მოვაშორებდი მოდერნის ელემენტებს. ალუმინის თანამედროვე სანათები და ლამინატის დახლები ძალიან არ უხდება იმ ავსტრიული ალპების სტილს, რომლის შექმნასაც ცდილობენ. რაც ქვეშეცნეულ დონეზე  გარკვეულ დისკომფორტს იწვევს და ბოლომდე რელაქსაციის და სიამოვნების მიღების საშუალებას არ იძლევა. იცით როგორ? აი, ყველაფერი მოგწონს, მაგრამ მაინც არ ხარ ბოლომდე კმაყოფილი.
პრობლემაა პორციებთანაც - როგორც ჩანს, ნამცხვარს თვალით ჭრიან. მაგიდასთან დიდხანს და მხიარულად ვარჩევდით, ვის უფრო დიდი „ზახერი“ ერგო წილად. ნამცხვრის კუთხეებიც არ იყო მთლად აკურატულად ჩამოჭრილი, რაც უგემრიელეს ნამცხვარს გარეგნულ მიმზიდველობას უფუჭებს და რესტორანში ჭამის შეგრძნებას გიკარგავს, სახლში, ბლაგვი დანით ჩამოჭრილს გავს.
მეტყვით, შარზე ხარ ამ წვრილმანებს რომ დასდევო. კი, ბატონო. მაგრამ წვრილმანები რომაა, მით უფრო მარტივი ხომაა გამოსასწორებლად და მერე იდეალური იქნება ყველაფერი.
ძალიან საყვარელი და სასიამოვნო მიმტანების ფონზე, ვისი ხათრითაც კიდევ არაერთხელ დავბრუნდები "ბროტმაისტერში", თვალში არასასიამოვნოდ მოგხვდებათ აშკარად უფრო მაღალი რგოლის მენეჯერები, რომლებიც მკაცრი სახით და საომარ პოზაში გადაჯვარედინებული ხელებით, ლამის წელამდე სიგრძის გაშლილი თმით, ამაყად თავაწეულები და ქედმაღლური მზერით დეფილირებენ სამზარეულოსა და დარბაზს შორის. ჯანდაბას, გამომეტყველება, ყველა დაუწერელ და დაწერილ კანონში, ყველა ჰიგიენის, სისუფთავისა  და უსაფრთხოების დაცვის ნორმებში თუ წესებში კატეგორიულადაა ჩაწერილი, რომ საზოგადოებრივი კვების ობიექტებში სტუმრის გარდა არავინ, არავინ, არავინ დადის და მით უმეტეს „მოღვაწეობს“ გაშლილი თმით.
და, კიდევ... ისე მომწონს „ბროტმაისტერი“, გული მეწურება, მაგრამ რომ არ ვთქვა, მერე დანარჩენი რესტორნების მიმართ ვეღარ ვიქნები ობიექტური. არ შეიძლება თბილისში ყველაფერი ასე კარგად იყოს-მეთქი და ხუმრობით, ყოველგვარი ბოროტი განზრახვის და მოლოდინის ან ეჭვის გარეშე, ავუსვი თითი ზუსტად ჩემი მაგიდის გვერდზე, ნაცრისფერი კარადის კიდეს... თითზე მტვრის სქელი ფენა ამყვა... და პრინციპში იატაკსაც არ აწყენდა (განსაკუთრებულად კუთხეებში) სუფთა ტილოს გამოსმა. 

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « « «
კომფორტი « « « «
ფასები ₾ ₾ ₾ 

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე