Skip to main content

კაფე „ივერია“ ველოსიპედთან, ვარდების მოედანზე

მოდაში დაბრუნებული მე-20-ე საუკუნის 70-იანი წლების ევროპული გარემო, მოხერხებული სავარძლები, ნათელი, კომფორტული გარემო. იდელურია 2-3 მეგობართან შეხვედრისთვის ან სიმშვიდეში დროის გასაყვანად, განსაკუთრებით მაშინ, ერთად ჭამაზე მეტად საუბარს ან ჟურნალის კითხვას თუ ხართ მონატრებულია.  აქ არ დაგხვდებათ უადგილო, გულისგამაწვრილებელი მუსიკა, რომელიც ძალიან ხმადაბლაა ჩართული, იმისთვის რომ მელოდიით დატკბეთ, მაგრამ საკმაოდ ხმამაღალია იმისთვის რომ ყური წაიღოს და ლაპარაკში ხელი შეგიშალოთ. არ არის, კაცმა არ იცის რისთვის, უაზროდ ჩართული ტელევიზორი. არ ისმის ხალხის ზუზუნი და გუგუნი. მაგიდებიც ისე დგას, რომ თქვენთვის ყოფნაში არავინ გიშლით ხელს. არის არამწეველთა შიდა დარბაზი და ზაფხულში იდეალური, მცოცავი ვარდებით გადაპენტილი და ქუჩას კარგად მოფარებული ვერანდა  გარეთ.
აქვთ სხვადასხვა ლამაზ სახელს ამოფარებული ბუტერბროდისნაირების (სენდვიჩები, ტოსტები, პანინოები, კროსტინები და ა.შ.) და სალათების მწირი, მაგრამ გემრიელი არჩევანი. ზუსტად ის, რა არსებულ გარემოს, სიმშვიდეში, ჟურნალების მაგიდასთან სავარძელში ჯდომას, დაბალ ხმაზე საუბარს ან წიგნის კითხვას და ყავის, ადგილზე დამზადებული ლიმონათის ან რაიმე სხვა მსუბუქი სასმელის წრუპვას უხდება.
მომსახურება, კარგი, ზრიდლობიანი, გარემოს სტილში. თავს არც უყურადღებოდ იგრძნობთ და არც გადაგყვებიან.
ნამცხვრები... მშვიდი გარემოს გარდა, აი, რისთვის არ უნდა დაიზაროთ აქ მოსვლა! უცხოეთსა და თანამედროვეობას ნაზიარები, უგემრიელესი, მსუყე, კრემით გაძეძგილი ტორტებისა და ნამცხვრების, თბილისიდან ძველი დროის დინოზავრებივით გადაშენებული და დავიწყებიული ზომის, გიგანტურ პორციებს ალბათ, სწორედ პორციის ზომის, არაქარხნული კრემისა და სულ ოდნავ ზედმეტი სიტკბოს გამო ისეთი, ისეთი შინაური, სახლში გამომცხვარი ნამცხვრის გემო აქვს... მოკლედ, მიდით და გასინჯეთ! გაითვალისწინეთ, ერთ ჯერზე ორ ნაჭერს ვერ შეჭამთ. მეგობართან ერთად შეუკვეთეთ სხვადასხვა სახეობა და თამამათ გააყოფინეთ ორად. ნამცხვრის ნაჭრის ზომა ამის საშუალებას იძლევა. გასინჯეთ შოკოლადის ტორტი, წითელი ხავერდი, ჩიზქეიქი, ტირამისუ, თხილით, ნიგვზით, ქიშმიშით და კიდევ ათასი ნუგბარით გაძეძგილი ტორტი მოხარშული შესქელებული რძის კრემით... რასაც ნახავთ ყველაფერი გასინჯეთ. (ფოტოზე, ჩიზქეიქის ნახევარია).
და მომსუყებულზე თამამად დააყოლეთ კიტრის სმუზი - საკმაოდ უსახური, მაგრამ ნამცხვრისგან მომსუყებული გულისა და სიცხის გასანეიტრალებლად იდეალური სითხე.
ოღონდ ... მერე ნუ შეხვალთ ტუალეტში, მოითმინეთ. მიუხედავად იმისა, რომ კაფე „ივერია“ მთვრალი საზოგადოებით გადავსებული თითქმის არასდროს მინახავს, დილით მაინცდამაინც ახალგაღებულზე თუ არ მოგიწიათ  მისვლა, ტუალეტში შესასვლელად შარვლის აკაპიწება მოგიწევთ.  
რას ვიზამთ, თბილის თბილის ხომ არ იქნება, იდეალური რესტორნისთვის აუცილებელი სამი რგოლიდან - მენეჯმენტი, სამზარეულო და მომსახურე პერსონალი - ყველა ერთნაირად კარგად რომ ასრულებდეს თავის მოვალეობას. სისუფთავის უზრუნველყოფა ხელმძღვანელობას ანუ მენეჯმენტს ეხება (დამლაგებლები მთელი დღით უნდა აიყვანონ და გააკონტროლონ მერე) და სამწუხაროდ, თბილისის რესტორნების 80%-ში ეს რგოლი მოიკოჭლებს ზუსტად. ისე, სხვათა შორის,  ეს კაფე „რედისონ ბლუს“ ეკუთვნის.
და ბოლოს, აუცილებლად ესტუმრეთ „ივერიას“ ღამე, წვიმაში და ისიამოვნეთ მინის კედლებზე მორბენალი, გარე განათებისაგან აბრჭყვიალებული წვიმის წვეთების ყურებით.

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « « «
კომფორტი    « « (ტუალეტისთვის)
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე