Skip to main content

„რეტრო“ და გიას ცომგაცლილი ხაჭაპური

როგორია „რეტრო“? ზუსტად ისეთი, ქართველების წარმოდგენაში როგორიც უნდა იყოს ტიპური სწრაფი კვების ობიექტი - რაღაც საშუალო ტრადიციულ სახინკლესა და სასადილოს შორის, ცოტა უკეთესი სუნით. მასიური ხისგან გამოთლილი უხეში მაგიდები და სკამები, ხით მოპირკეთებული კედლები და ინტერიერი, რომელიც არაფრით გამოირჩევა მთელ საქართველოში მიმოფანტული უამრავი მსგავსი ტიპის დაწესებულებებისგან. 
სიმართლე გითხრათ, ახლა ვფიქრობ, ვფიქრობ და მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ ხშირად დავდივარ, იმდენად ტიპურია ყველაფერი, რომ ინტერიერის რაიმე კონკრეტულ დეტალს ვერ ვიხსენებ. ამიტომ „რეტროს“ ფეისბუქგვერდს მივმართე და სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი, და ობიექტურობის გამო აუცილებლად უნდა დავწერო, რომ თურმე სადღაც ფართო, ნათელი და თანამედროვე სტილის დერმატინგადაკრულ, რბილ სკამებიანი ფილიალიც ქონიათ. სამ „რეტროში“ ვარ ნამყოფი: თბილისში, ქობულეთსა და ბათუმში: ღმერთი-რჯული მსგავსი არსად არაფერი შემხვედრია. არადა, გვერდი სწორედ მსგავსი ფოტოებითაა სავსე ამიტომ იმედს ვიტოვებ, რომ სადღაც (სავარაუდოდ თავისუფლების მოედანზე) ნამდვილად არსებობს ასეთი "რეტრო". თუმცა, ხის უხეშ სკამებს თავისი დანიშნულება აქვს - დიდხანს ვერ დაჯდები. მსგავს ადგილას საჭორაოდ და გასართობად არ დადიხარ, უნდა ჭამო, ადგე და წახვიდე.
მომსახურებაც ტიპური: შეძლებისდაგვარად სწრაფი და ყურადღებიანი, გადაჭედილი დარბაზის ფონზე. მიმატანები ისე დარბიან, რომ თქვენთან ზედმეტი ცერემონიებისთვის და პრეტენზიების მოსასმენად უბრალოდ არ ცალიათ.
ატმოსფერო - გადაჭედილი, ზუზუნი, გუგუნი და დანა-ჩანგლის საქმიანი ჩხაკუნი.
მენიუ - „მაჭახელას“ მენიუს ანალოგი. იმერული და მეგრული ხაჭაპურები, ქართული ყაიდის პიცები, საკმაოდ ბარაქიანი და გემრიელი სალათები, სხვა ტრადიციული კერძები, აჭარული სტილის ლობიანი წიწაკის მწნილით და რა თქმა უნდა, საფირმო კერძი - გიას ცომგაცლილი ხაჭაპური.
ქართული სამზარულო იმდენად ნელა ვითარდება (ბაბუაჩემი რასაც ჭამდა ახალგაზრდობაში, იმას ვჭამთ დღესაც), რომ ნებისმიერ სიახლეს და მით უმეტეს კარგს მივესალმები. არა, მოვიტყუე, ნებისმიერს ვერა: ვარდისფრად და ცისფრად შეღებილი ხინკალი და კუჭში ჩათხრილი საწუპავი ნამდვილად კატასტროფაა, მაგრამ გია აგირბას მიგნება, აჭარული ხაჭაპურისთვის ცომი გამოეცალა, მართლა ძალიან მაგარია. ნეტავ, ბევრი გიასნაირი ყავდეს საქართველოს. 
მოკლედ, აჭარული ხაჭაპუი თუ გიყვართ, მიდით „რეტროში“ და მიირთვით მისი პატარა, საშუალო, დიდი, გიგანტური და სულაც უკიდეგანო, გნებავთ ცომგაცლილი და გნებავთ ტრადიციულად ცომიანი ვარიანტი. როგორია?
ბევრი ყველით, ზუსტად ისეთი ჭყინტით, ხაჭაპურში რომ უნდა იდოს.
კარგი ცომით.
კვერცხით, „კოდას“ ქათმები რასაც დებენ ისეთით, მეტი არჩევანი არ გვაქვს.
კარაქით... ნამდვილი კარაქი დახატავდა, მაგრამ „რეტროს“ კლასის დაწესებულებას რა უნდა მოთოხოვო, როცა ხარისხიანი კარაქი საქართველოში სახლისთვისაც სანთლით საძებნელი გახდა.
და, წადით აუცილებლად მშიერი, ყველაზე პატარა ბაჭაპურიც კი ძალიან მსუყე და დიდია!

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « «
კომფორტი « « «
ფასები ₾ ₾ ₾ 

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე