Skip to main content

ლაუნჯ-ბარი „სიცილია“ ახალ ტიფლისში

რა არის ტიფლისურ „სიცილიაში“ სიცილიური? მხოლოდ სახელი. ლაუნჯ-ბარი რატომ ქვია? ალბათ ნათლიამაც არ იცის.  
პაწაწინა, კოხტა კაფე, შიგნით სამი თუ ოთხი მაგიდით, მაგრამ გარეთ კარგად მოსაჯდომი სავარძლებით, სიცილიურობის და ლაუნჯობის რა მოგახსენოთ, მაგრამ ზოგადად საკმაოდ კარგ შთაბეჭდილებას ტოვებს. ერთი შეხედვით კიდევ უფრო სასიამოვნოდ გამოიყურება პერსონალი, რომელიც თავს არ ზოგავს თქვენს შიგნით შესატყუებლად. აქებენ და ადიდებენ მენიუს. რაც არ აქვთ, დაგპირდებიან, რომ ძალიან მალე ექნებათ. სიამაყით მოგიყვებიან, რომ თვითონ მზარეული თუ არა, მისი უახლოესი მეგობარი მაინც ცხოვრობდა იტალიაში წლების მანძილზე და ამიტომ ყველაფერი ეხერხება. ერთი ბეწო ოთახის ჩახუთულობაზე და სუნზე თუ დაიწუწუნებთ, საკმაოდ ხმაურიან გამწოვსაც ჩართავენ, თუმცა ლაპარაკში გაერთობით თუ არა, მალევე გამორთავენ.
გვერდით ოთახში გახაზირებულ სამზარეულოს ქუჩის კედელი მთიანად მინის აქვს. ამიტომ მართლა ძალიან სახალისოა, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, ვიტრინაში გამოფენილ, საქმეში გართულ და პიცის ცომთან მოფუსფუსე ლოყებღაჟღაჟა ახალგაზრდა მზარეულზე დაკვირვება. მაგრამ ეს პროცესი მხოლოდ ქუჩის მოპირდაპირე მხრიდან ჩანს კარგად და თვითონ კაფის სტუმრებისთვის, სამწუხაროდ, მიუწვდომელია.
ახლა რაც შეხება მენიუს: მიუხედავად იმისა, რომ აბრაზე წარწერით სუფთა სიცილიურ სამზარეულოს გვპირდებიან, საკმაოდ მწირია დ არც ერთი ცნობილი სიცილიური კერძი არ არის. კიდევ უფრო ცნობილი იტალიური კერძების სახელები კი შეცდომით წერია. მაგ: კვადრო ფორმაჯო (უნდა იყოს: კვატრო ფორმაჯი), სიცილია კლასიკი (უნდა იყოს: სიჩილია კლასიკა) და ა.შ. 
პიცა იყო ძალიან ჩვეულებრივი. პურის ცომზე გაკეთებულ „მარგარიტას“ (უნდა იყოს „მარგერიტა“) თავისი სამად-სამი ინგრედიენტიდან, პამიდვრის სოუსი, ყველი და ბაზილიკო, ერთი - ბაზილიკო - აკლდა. ცუდი ნამდვილად არ იყო, მაგრამ სიცილიურ პიცასთან შედარებით... სიცილიური პიცა იცით როგორია? აი, როგორც ნამდვილი მეგრული ხაჭაპური სამეგრელოში. ოთხი ყველის (კვატრო ფორმაჯი) პასტაც "ისე რა" იქნებოდა, საშინლად მლაშე რომ არ ყოფილიყო. ძალიან დიდი ეჭვი მაქვს, რომ სოუსის ზედმეტი სიმლაშე ზუსტად იმ ქართული მარილიანი ყველის ბრალი იყო ოთხი სახეობის იტალიური ყველი რომ ჩაანაცვლეს.
პერსონალის ინტერესიც თქვენდამი შეკვეთის მიცემის პარალელურად კლებულობს. კი კითხულობენ როგორ მოგეწონათო, მაგრამ პასუხს აღარ უსმენენ, არ აინტერესებთ. არ ვიცი, გამოუცდელობის ბრალია თუ რამე სხვა მიზეზიც არსებობს, ორი მაგიდა თუ გაივსო, მესამეს ვეღარ აუდიან უკვე.
მართლა იპოვით ახალ ტიფლისში სიცილიას? ვერა. უფრო მეტიც, კედელზე გამოკრულ უზარმაზარ პანორამაზეც კი სიცილიის ულამაზესი ხედების ნაცვლად ჩრდილოეთ იტალიის, ლიგურიის პატარა დასახლების ჩინკვე ტერეს ფოტოა აღბეჭდილი. ერთადერთი ნათელი მომენტი ისაა, რომ სიცილიური მუსიკაც არ აქვთ ჩართული - მართლა საშინელია მოსასმენია. 

სამზარეულო « 
მომსახურება « « 
კომფორტი « « 
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, აღმაშენებლის 38, ახალი ტიფლისი

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე