Skip to main content

ამო რამე

ბოლო პერიოდის თბილისის პოპულარული და უცხოელების მოზიდვაზე გათვლილი კაფე-რესტორნებისთვის უკვე კლიშედ ქცეული ინტერიერი - შეულესავი აგურის კედლებით, მართლა ძველი თუ ძალით დაძველებული ჩითის ფართლეულით, რამდენიმე პაწაწინა ოთახის და ეზოს ყოველ კუთხე-კუნჭულში ჩადგმული, სხვადასხვა ეპოქის, ზომისა და ფორმის, ნაცნობ-მეგობრების ოჯახებში მოძიებული და მრავალპატრონგამოცვლილი თუ ზოგიც ახალნაყიდი ავეჯით, ძველი აბაჟურებითა და ნაკლებადცნობლი მხატვრების ნახატებით კედლებზე. აი, ზუსტად ასეთია „ამო რამე“.
მენიუ მწირი, მწირი და მწირზე მწირი, თითებზე ჩამოსათვლელი კერძებით. ზოგადად, მოკლე მენიუ კარგია - იმას ნიშნავს, რომ კერძებს ყოველ დღე და ახალ-ახალს ამზადებენ. მაგრამ მარტო გაყინული ქათმის მკერდის და თევზის კერძები, ასევე გაყინულ პელმენს თუ არ ჩავთვლით, მხოლოდ იმაზე მეტყველებს, რომ სამზარეულო აქვთ ძალიან პატარა. სადაც ერთი ქურა და ერთი მაცივარი დგას - გაყინული პროდუქტის შესანახად და კლიენტების მომსახურებაზე არაა გათვლილი.
ახლა რაც შეეხება იმ ხუთიოდე კერძს - გემრიელია და ხვავიანიც. კარგია სოკოს სუპი ადგილზე გახუხული შავი და თეთრი პურის ორცხობილებით. კარგია პელმენიც ქოთანში. კარგი იქნებოდა ქათმის კერძებიც, რომ არა სიზარმაცე და გაყინული ქათამი. არომატულ, ფანტასტიკურად შესუნელებულ ბოსტნეულთან ერთად დაბრაწული ქათამის ხორცი ჯერ საყინულეში საუკუნე დებისგან, მერე გალღვობისგან, მოხარშვისგან, გაცივებისგან, ისევ მაცივარში შენახვისგან და ბოლოს, შეკვეთის მერე, კერძის დანარჩენ ინგრედიენტევთან ერთად ჩახრაკვა-გაცხელებისგან პრაქტიკულად პლასტმასად რომ არ იყოს ქცეული და იღეჭებოდეს. 
ძალიან მიხარია, ახალი თაობის მზარეულებმა რომ ისწავლეს კერძის სწორად მომზადების პრინციპები, სხვადასხვა ფაქტურისა და ტემპერატურის, გემოების შეხამება, სალათებსა და ხორცის კერძებისთვის ხრაშუნა ელემენტის დამატება -  ნიგვზის, თხილის და არახისის მოყრა (ჯანდაბას, არ შევიმჩნევ ამ ეფექტისთვის უფრო რთული და კომპლექსური კომპონენტის მოფიქრებაც რომ შეიძლება).  მაგრამ არსებობს პროდუქტის დამუშვების და მისი მომზადების, მათ შორის, ხორცის სწორად შეწვის ტექნიკაც. ძალიან უხდება ფერად ბულგარულ წიწაკასთან ერთად მოხრაკულ ქათამას ზემოდან მოყრილი მოხალული არაქისი, მაგრამ რა ჯანდაბად მინდა მიწის თხილის კნატუნი, კერძის მთავარი შემადგენელი ნაწილი ქათამი თუ არ ვარგა? ცოცხალი ქათმის მკერდის შეწვას 15-18 წუთი უნდა, უკვე მოხარშულის გაცხელებას 7-8. თქვენი არ ვიცი და უბრალოდ კარგი კერძის ნაცვლად იდეალური რომ მივიღო, მე მზად ვარ კიდევ 10 წუთი მოვიცადო.
მზარეულს ტექნიკამ უღალატა შოკოლადის ნამცხვრის მომზადების პროცესშიც. დაუვიწყარი შთაბეჭდილების ნაცვლად, კოვზს რომ ჩაარჭობ შოკოლადის კექსში და შიგნიდან ცხელი, არომატული, უგემრიელესი, თხევადი შოკოლადი რომ გადმოვა... მოკლედ, კექსი გემრიელია, მაგრამ ოდნავ, სულ 2 წუთით ზედმეტადაა გაჩერებული ღუმელში (შეიძლება მიკროტალღოვანშიც) ან გამოსაცხობად ან გასაცხელებლად.
რაც შეეხება „ამო რამეს“ საფირმო ბურგერს, ვერ გეტყვით როგორია. არ ქონდათ. საფირმო ლიმონათს კი, ძვირიანი და მენთოლიანი კბილის პასტის გემოზე თუ არ გიჟდებით, ნუ შეუკვეთავთ. ლიმონიან წყალში გახსნილი მენთოლის ხელოვნური არომატიზატორის გემო წაგაქცევთ.
კარგი აქვთ დასაყენებელი ჩაი.
ფრთხილად იყავით ობობის ქსელივით გაბმულ-გამობმულ  და ცუდად იზოლირებულ სადენებთანაც - აქ ელექტრო უსაფრთოების საქმეც აშკარად ვერაა კარგად. 
ერთი სიტყვით, რა გითხრათ? არსებობს არაქართული, მაგრამ ძალიან ზუსტი და მრავლისმთქმელი სიტყვა - ხალტურა. „ამო რამეში“ თვალს გიხვევენ მარტივად, მაგრამ ეფექტურად მოწყობილი ინტერიერით. თვალს გიხვევენ თავისთვის გაიოლებული და მინიმალურ შრომაზე და ხარჯზე გათვლილი მენიუთი. თვალს გიხვევენ ღიმილიანი მომსახურებით - თვალებში არ ეტყობათ გულწრფელობა, თვალები აქვთ გულგრილი.
კიდევ მივალ? ახლო-მახლო თუ აღმოვჩნდი, ალბათ კი და ალბათ მალე არა. ოღონდ, საჭმელად არა. ჩაის დასალევად და საჭორაოდ.

სამზარეულო « «
მომსახურება « « «
კომფორტი    « « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, ინგოროყვას 4

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე