Skip to main content

"ჩიკო" ასპინძაში

ბავშვობაში, მეორე მსოფლიო ომამდელ ევროპულ შავ-თეთრ კინოებს რომ ვუყურებდი, ერთი რამის  მშურდა ყოველთვის: ფრანგული ან იტალიური სოფლების ცენტრში გაშლილი. ყვავილებითა და ქოლგებით მორთული ღია კაფეების, სადაც დამღლელი დღის ბოლოს სოფლის მცხოვრებლები იკრიბებოდნენ, წრუპავდნენ ყავას და იქვე გამომცხვარ ჯერ კიდევ თბილ ნამცხვარს მიირთმევდნენ. აგერ ამდენი წელი გავიდა, 21-ე საუკუნე დაგვიდგა და სოფლის კაფეები ჩვენში დღემდე ეგზოტიკის სფეროში რჩება, რომ აღარაფერი ვთქვათ იქ ჩამომსხდარ და ყავის წრუპვაში გართულ გლეხებზე. სამაგიეროდ, ამჯერად ამერიკულ ფილმებში ნანახი კიდევ ერთი კარგი ტრადიცია ავითვისეთ მეტ-ნაკლებად: სულ უფრო და უფრო მეტი და საბედნიეროდ, ხარისხიანი საგზაო კაფეები ჩნდება ტრასაზე.
სწორედ ასეთი კაფეების ნაირსახეობას მიეკუთვნება ამავე სახელწოდების სასტუმროსთან არსებული კაფე „ჩიკო“, ასპინძის შესასვლელში, რომელიც  ტრადიციულ ქართულ რესტორანს დიდი და დახურული დარბაზით, ტერასას ულამაზესი ხედით, ლუდის ბარს და სახაჭაპურეს აერთიანებს.
გარდა იმისა, რომ კარგი ხედია, სიგრილე სამცხე-ჯავახეთის გაუსაძლის ხვატში, მოხერხებული სკამები, უჩვეულო სისუფთავე ყველგან (სამზარეულოს და ტუალეტების ჩათვლით) და გემრიელი კერძები, ჩემი აღფრთოვანება წარმოიდგინეთ, ჩვენებური გაგებით, სადღაც დასაკარგავში ერთნაირ ფორმებში გამოწყობილი, ყურზე მიკროფონით და გულზე სახელიანბეიჯმიმაგრებული მიმტანები და მაგიდაზე დადგმული გამოძახების ზარის ღილაკები რომ დავინახე. მერე ნუ იტყვი, როგორი ღიმილით, გულიანად და როგორი სისწრაფით გემსახურებიან და თბილისის ბევრი ცნობილი რესტორნისგან განსხვავებით, სადაც ვერ გაიგებ გამოძახების ღილაკი მაგიდაზე რატომ აქვთ (აჭირე თითი რამდენიც გინდა, სანამ თვითონ არ ჩათვლიან საჭიროდ არ მოვლენ), აქ დაჭერას ვერ ასწრებ, რომ მორბიან. და არ გეგონოთ, რომ კლიენტები ცოტა ყავთ - მაგიდა გათავისუფლებას ვერ ასწრებს, რომ ახალი და ახალი ჯგუფები სხდებიან.
რა აქვთ გემრიელი? უთხელეს, ღუმელისგან ზუსტად საჭირო დონემდე გაფიცხებულ ცომში ჩაღვენთილი ყველით გაძეძგილი ხაჭაპური, აშკარად ახალი ხორცისგან დამზადებული და კარგად შესუნელებული ზომიერად ცხიმიანი ქაბაბი, საკმაოდ კარგი მწვადი, მართლა კეცში გამომცხვარი და არა მერე სილამაზისთვის გადადებული მჭადები, სვანურ მარილში ამოგანგლული კარტოფილი ფრი და რაც მთავარია, აუცილებლად გასინჯეთ ადგილზე დაყენებული და ქვევრში შენახული მესხური ლუდი.
რა არ მომეწონა? გაგიკვირდებათ და კიტრი-პამიდვრის სალათა. კიტრი იყო აშკარად წინასწარ დაჭრილი და მესხური მზისგან გამომშრალი და მიუხედავად იმისა, რომ უხვად ეყარა მწვანილი და ხახვი, საერთოდ არ ქონდა მარილი ან რამე სხვა საკმაზი - მაგალითად ძმარი. და კიდევ ყველი იყო აი, ძალიან არაქართულად და ევროპულად  დაჭრილი - თხლად, თხლად და სულ არ უხდებოდა კეცის ბუთქუნა მჭადებს. თუმცა, ძალიან გემრიელი კი იყო. 
და ალბათ ყოველივე ზემოთქმულის მერე აღარ არის იმის დამატება საჭირო, რომ „ჩიკოში“ ტერმინალი აქვთ და აქ ბარათითაც შეიძლება გადახდა.

სამზარეულო « « « «
მომსახუება   « « « « «
კომფორტი    « « « « «
ფასები           ₾  ₾  ₾


მისამათი: ასპინძა, E691, ს11

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე