Skip to main content

ქარვის ბარი

დათუნია დრუნჩასა ერბო ერგო ქარვისა, რაგინდ ბევრი ეხვეწოთ, არ დაგითმობთ არვისა...
ერბოსი რა მოგახსენოთ, მაგრამ „ქარვის ბარს“ ქარვისფერი და არა მარტო, ღვინოების დიდი თუ ფართო ასორტიმენტი ნამდვილად ერგო. აღარ მახსოვს სად, მაგრამ ცოტა ხნის წინ წავიკითხე, რომ მისი გახსნის მიზანიც სწორედ სხვადასხვა ღვინოების დეგუსტაცია და მათი პოპულარიზაცია ყოფილა. და, ბარის დასახელებაც - „ქარვის ბარი“ მართლაც ქარვისფერი ღვინიდან მოდის.
იდეაც მშვენიერია და უნდა ვაღიარო, რომ განხორციელებაც საკმაოდ კარგი - ორიოდე პატარა ნიუანსი რომ არა. რა და, ჯერ ეს ერთი - ღვინოების ფართო ჩამონათვალიდან მხოლოდ ერთი სახეობის წითელი ღვინო და ორი თეთრი იყიდება ჭიქებით (ყოველ შემთხვევაში მე რამდენჯერაც ვიყავი, ასე იყო) და რამის გასინჯვა თუ გინდა მაინცდამაინც ბოთლით უნდა იყიდო. ბოთლებით ღვინის სმა კი რამდენად ჯდება დეგუსტაციაში, ცოტა არ იყოს, საკითხავია. მეორე - ჩემთვის და დარწმუნებული ვარ, „ქარვის ბარის“ კლიენტების 80%-სთვის აბსოლუტურად არაფრისმთქმელია ღვინის მენიუში ჩამოთვლილი „ეთერის მოსავალი“, „კობას მარანი“, „მანანას მწვანე“, „ამირანის საწყობი“, „გურამის ქვევრი“, „ჩემი გაზაფხული“, „ვიღაცის სიხარული“, „მეზობლის ბედნიერება“ და ამდაგვარი დასახელების ღვინოები. რაც სამართლიანობის გამო უნდა ვაღიარო, რომ ქართული მეღვინეობის არასწორი მარკეტინგის ბრალი უფროა, ვიდრე „ქარვის ბარის“, მაგრამ კარგი და სასურველი იქნებოდა,  ღვინოზე და მის პოპულარიზაციაზე ორიენტირებული რესტორანია რახან არის, რამე განმარტებაც რომ იყოს დასახელების გვერდით ან ქვეშ მიწერილი, ჯანდაბას ღვინის ხარისხის აღმნიშვნელი ვარსკვლავები მაინც. სიმართლე გითხრათ, იმასაც ვხვდები სწორედ ამ ღვინის მწარმოებლები რომ არ აძლევენ სადეგუსტაციოდ მოტანილი ღვინის ჭიქით გაყიდვის უფლებას - ხომ დაიღუპნენ ნახევარი ბოთლი ღვინო თუ იზარალეს, თითო წვეთიდან უნდა ნახონ მოგება.
მოკლედ, რაღა გასაკვირია, რომ ღვინის დეგუსტაციაზე გათვლილი რესტორნის მოკლე მენიუც ძირითადად ღვინოზე მისაყოლებელი დაფებისგან და წასახემსებელი კერძებისგან შედგება: ევროპული ყველის დაფა, ქართული ყველის დაფა, ქართული და ევროპული ყველის დაფა, ძეხვის დაფა, ძეხვის და ყველის დაფა... მიხვდით ხომ? რაც ცუდი სულაც არ არის, მართლაც საკმაოდ გემრიელი აქვთ ბრუსკეტების ასორტი, რომელშიც 6 ცალი სხვადასხვა სახეობის ბრუსკეტა შედის.
რაც შეეხება ძირითად კერძებს, ყველაზე პოპულარული - წიწილა ბროწეულის და ქლიავის სოუსში უბრალოდ არ მომეწეონა. ჯერ ვერ მივხვდი რამდენი წიწილა უნდა ყოფილიყო ერთ პორციაში. წესით ან ერთი უნდა იყოს, ან ნახევარი ან მეოთხედი. ჩვენს წიწილს რაღაც ნაწილები სულ არ ქონდა, რაღაც კი ისეთი ახლდა ორი, რაც ბუნებამ ერთი უბოძა ქთამს.  მაგალითად მკერდი სულ არ ქონდა, ფრთა კი სამი იყო, კურტუმო ორი. არაფრად ვარგოდა სოუსიც - ტკბილ წყალში აქა-იქ დაცურავდა რგოლებად დაჭრილი ორი ცალი შავი ქლიავის ჩირი და მეოთხედი მუჭა ქიშმიში, ბროწეულის გემო კი საერთოდ არ იგრძნობოდა. არადა, როგორ დახატავდა ცოტა შესქელება და ზედმეტი სიტკბოს გასანეიტრალებლად ცხარე წიწაკა ან ლიმონის წვენი. სოუსი უნდა იყოს სქელი, სქელი და სქელი, სანელებთან ერთდ მრავალსაათნახარში და არომატებით გაძეძგილი. ვისაც თხელი სითხე უყვარს ის წვნიანს სვამს.
როგორც მიმტანმა გვითხრა, „ქარვის ბარში“ ქონიათ თბილისში საუკეთესო, „ძველებური“ და „ნამდვილი“ სალათა „ცეზარი“, რომელიც მიმტანის დაჟინებული რეკომენდაციისა და ჩვენი დიდი სურვილის მიუხედავად, მაინც ვერ გავსინჯეთ. მისი მოტანა უბრალოდ დაავიწყდათ, მერე რა, რომ თვითონვე გვირჩიეს და დაგვაძალეს. პერსონალის სასარგებლოდ უნდ ითქვას, რომ მომსახურება აქვთ საკმაოდ სწრაფი და დიდი ხალისით და კმაყოფილებით გააუქმეს დავიწყებული „ცეზარის“ შეკვეთაც - როგორც ჩანს, აქაური სამზარეულოც ვერ აუდის ბოლომდე შევსებულ მაგიდებს.
ღვინის და ბრუსკეტების გარდა კიდევ რა აქვთ კარგი? მთლად გადასარევი ქვთ ცოცხალი მუსიკა. სხვისი არ ვიცი და მე უზარმაზარ სიამოვნებას ვღებულობ ლევან ჯაფარიძის და მისი გიტარისგან ოთხშაბათობით.

სამზარეულო « «
მომსახურება « « «
კომფორტი    « « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: დავით აღმაშენებლის 49, ახალი ტიფლისი

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე