Skip to main content

"ახალი მზიური" ძველ მზიურში

ცხელი ზაფხულის საღამოს ან სულაც გვიანი შემოდგომის მზიანი დღის მშვიდ გარემოში და ქალაქის ცენტრში შემთხვევით თუ განგების ძალით შემორჩენილ ბუნების ნაგლეჯში გასატარებლად შესანიშნავი ადგილია „ახალი მზიური“ - ახალგაზრდა პრესონალით, ლამაზი ვერანდით, ქოლგებით და პარასკევ ან შაბათ საღამოს ტრადიციული ღიაცისქვეშ კინოჩვენებებით და გემოვნებიანი მუსიკით.
გარდა კარგი მხატვრული თუ დოკუმენტური ფილმების, კონცერტების და სუფთა ჰაერისა „ახალ მზიურში“ დაგხვდებათ: ასევე კარგი და კიდევ უკეთესი აპარატის ყავა, საოცრად გემრიელი და მაცივარში კარგად ჩაცივებული, ნიგვზის ნატეხებით სავსე და ზუსტად როგორც უნდა იყოს ისეთი დაზეპილი ბრაუნი, მიხაკ-დარიჩინიანი, უფაფუკესი სტაფილოს ნამცხვარი, ფორთოხლის პეჩენია, ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივი ანუ ნორმალური პიცა, რამდენიმე სახეობის გემრიელი წვნიანი და სენდვიჩები... რომლებიც, სამწუხაროდ ხშირად "უთავდებათ". მაგრამ ზუსტად ის, რისთვისაც ღირს „ახალ მზიურში“ სიარული, სულ არის: ლამაზი გარემო, ჩიტების ჭიკჭიკი, არომატული ყავა, ზემოთ რომ გიყვებოდით ის ბრაუნი და რა თქმა უნდა, არაჩვეულებრივი კონცერტები ძალიან კარგი ხმის აპარატურით. 
ახლა რა არ არის მშვენიერი: პირველ რიგში - ეზოს სკამები. ლითონის საზურგეზე ამაყად მიდუღებული წარწერით - GIPA  კონსტრუქცია ალბათ თავიდან წამების იარაღად იყო ჩაფიქრებული და ბოლო მომენტში გადაწყვიტეს მისი სკამად გადაკეთება. შეუძლებელია დიდხან ჯდომა და რელაქსაცია, განსაკუთრებით ოდნავ მაინც თუ ცივა. არანაირი პლედი არ გიშველის, გემრიელად ვერ მიეყუდები, ვერ მოკალათდები. საბედნიეროდ, თვითონ კაფეში დგას წესიერი სკამები.
გულდასაწყვეტია ერთჯერადი ჭიქით მორთმეული საკმაოდ დაბალი ხარისხის ღვინოც. რას იზამ? ერთ ბეწო კაფეს სამზარეულო პრაქტიკულად არ აქვს და სწორედ ამის შედეგია სულ რამდენიმეპუნქტიანი და მზა კერძებზე გათვლილი მენიუ.  ერთჯერადი ჭურჭელი და ამერიკულ ყაიდაზე პირდაპირ ბოთლიდან დასალევი ლუდი კი დიდი სათავსოს უქონლობის ბრალია. არ აქვთ ყინულიც. გაგანია სიცხეში ხილის ჩაის პაკეტისგან დაყენებული და ცივ ჩაიდ წოდებული, წესით გამაგრილებელი, საკმაოდ უგემური სასმელი, არათუ ყინულებით, ოთახის ტემპერატურის მოაქვთ.
რაც შეეხება მომსახურებას, მის შესაფასებლად ალბათ საუკეთესო ტერმინი იქნება - ძალიან კარგი, მაგრამ ერთჯერადი. სწრაფად და ღიმილით მოვლენ, ყურადღებიანად მოგისმენენ რა გინდა, თავაზიანად და ოპერატიულად მოგიტანენ შეკვეთას და ანგარიშის მოტანამდე მარტივად და მყარად ივიწყებენ შენს არსებობას. ეგებ რამის დამატება გინდა, ან რამე პრეტენზია გაქვს, ან სულაც აღფრთოვანდი და მადლობა გინდა გადაუხადო... არც იფიქრო ვინმე გამოიჭირო. ამიტომ პირველივე შანსზე კარგად უნდა მოიფიქრო რა გინდა. ყველა მაგიდის შეკვეთის ერთხელ შესრულების შემდეგ, მიმტანი თავისთვის მიდის და ნაცნობებთან გემრიელად საუბრობს. სიჯიუტეს თუ გამოიჩენ და მაინც შეაწუხებ მეორეჯერ, შეიძლება ენერგიულმა მიმტანმა სხვისი ყავა შენ მოგართვას, შენი პროტესტის მერე ყავა კი წაიღოს, მაგრამ საშაქრე მაინც შენთან დატოვოს და შემკვეთი დატოვოს უშაქროდ. მე შენ გეტყვი, ადვილად გამოიჭერ კიდევ და მოატანინებ.
ერთი სიტყვით, რა არის კარგი და გამორჩეული „ახალ მზიურში“? გარემო, ხალხი, კინოჩვენებები და ბრაუნი.

სამზარეულო « « «
მომსახურება « «
კომფორტი « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, ჭავჭავაძის გამზ., პარკი „მზიური“

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე