Skip to main content

კიდევ ერთი „ჯარგვალი“ - ამჯერად ხევში

საქართველოს ოდესღაც სამხედრო და ახლა მთავარ გზაზე კიდევ ერთი „ჯარგვალი“ გაჩნდა. რიკოთზე, იმერეთის მხარეს, თბილისიდან წასულებს აწ უკვე სახელგანთქმულ „მალხაზიმდე“ არმისულზე, სოფელ ხევში, უნდა გითხრათ, რომ მენიუთი არანაკლები და ბუნებით ბევრად ლამაზი ადგილი გელოდებათ. 
მთის ხეობაში, მოჩუხჩუხე მდინარე რიკოთულას პირას, საკმაოდ დიდ ტერიტორიაზე გაშლილი „ჯარგვალი“ განგებამ და პატრონის მადლიანმა ხელმა ერთნაირად გულუხვად  დააჯილდოვა გადახურული თუ ღია ტერასებით, ზაფხულში ბევრი სიმწვანით და როგრც იმერეთში იტყვიან, კარგი ჩეროთი, უზარმაზარი ეზოთი, ფართო პარკინგით და  აქ, ყველა ზემოთ ჩამოთვლილ სიკეთესთან ერთად, მენიუც საკმაოდ ვრცელი და იმერულად გემრიელი აქვთ.
რას არ ნახავთ აქ, იმერულად გაპიწკინებულ ქათამს, ცივად მოხარშულ დედალს, ადგილზე, თონეში გამომცხვარ პურს, ისეთს თითებს თან რომ ჩაატან, ახალამოყვანილ კრაჭუნა ყველს, თუ რამე არსებობს ყველა ჯურისა და ჯიშის ფხალეულს ნიგვზით, სოკოს კეცზე, იმერულად შესუნელებულ ხორცის კუპატს, კახურზე არანაკლებად გემრიელ და ცვრიან მწვადს, დაღეჭვა რომ არ უნდა და ენაზე რომ დნება ისეთს და სამეგრელოშიც რომ ვერ დაიწუნებენ იმნაირ ელარჯსაც კი. აღარ ვლაპარაკობ ისეთ წვრილმანებზე, როგორიცაა კეცის მჭადი, ნიგვზიანი კიტრი-პამიდვრის სალათა, იმერული ხაჭაპური და მექსიკურად, თუ უბრალოდ ტაფაზე, ერბოში შემწვარი კარტოფილი.
მომსახურება? მომსახურება კაცური - პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით. დაჯდომას ვერ ასწრებ, მრავალრიცხოვანი, ძირითადად მამრობითი სქესის მომსახურე პრესონალიდან ერთ-ერთი  (როგორც ჩანს, აქაც „ქალი ქუხნაშის“ პრინციპი მოქმედებს) მაშინვე მაგიდასთან ჩნდება და უსიტყვოდ გიყურებს. ძველებურად, ქართულ-მამა-პაპურადაა მიჩვეული მენიუში ჩახედვის გარეშე შეკვეთის მიღებას. არადა, მართლა საინტერესო, მრავალგვერდიანი და საკმაოდ მდიდარი მენიუ აქვთ - თუ მოითხოვთ, უპრობლემოდ მოგცემენ. შეკვეთას რომ მისცემთ, ასევე იმერულად და სწრაფად იშლება სუფრაც და იფ, რა ახალი, ადგილობრივი და გემრიელია ყველაფერი...
ჩემი მოგონილი წესი მაქვს ასეთი: ერთზე რომ ვწერ, რაც არ უნდა „ცოცხალი“ და „გადაუდებელი“ შედარება მადგეს პირზე, არასდროს ვადარებ სხვა ობიექტს. ერთგვარად არაეთიკური მგონია. ამიტომ ახლაც არ ვახსენებ სახელს, მაგრამ ცოტათი ვუღალატებ ჩვევას და იმერულად შემოვლით ვიტყვი - ძალიან კარგი და ძალიან სახელგანთქმული ტრასის, საოჯახო რესტორნები, წლიდან წლამდე ძალიან რომ ფართოვდებიან და ადგილი აღარ ყოფნით, ვეღარც კლიენტს იტევენ, აღარც სოფლის ბაზარში ნაყიდი  ახალი ხორცი ყოფნით მწვადისთვის და, მოთხოვნიდან გამომდინარე, გაყინულზე გადადიან, ხარისხ აფუჭებენ, ფასებს კი ზრდიან და ზრდიან, მასეთებს ყოველთვის ხევის „ჯარგვალინაირები“ ჯობია. მომსახურებაც უფრო თბილი და სწრაფი აქვთ, ადგილიც მეტი, პროდუქტიც უკეთესი და ფასებიც უფრო დაბალი. ყოველ შემთხვევაში, მანამდე მაინც სანამ ესენიც ისევე გაითქვამენ სახელს - ამას კი წლები ჭირდება და მანამდე თქვენი არ ვიცი და მე „ჯარგვალში“ ვივლი და ყოველგვარი სინდისის ქენჯნის გარეშე ვუღალატებ ასეთივე რესტორანს, სადაც ბოლო 15 წლის მანძილზე, ყოველი მგზავრობისას, ჯერ მართლა უგემრიელესი მწვადისთვის და მერე მხოლოდ ინერციით და ჩვევიდან გამომდინარე შევდიოდი

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « «
კომფორტი    « « « «
მისამართი: თბილისი-სენაკის მაგისტრალი, სოფელი ხევი

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე