Skip to main content

ზაზანოვა


„ზაზანოვა“ - მე-20 საუკუნის 90-იანი წლებიდან შემორჩენილი კიდევ ერთი კარგი ადგილი თბილისში. ცოტა შერემონტებული, ცოტა განახლებული, ცოტა სახელშეცვლილი და სახეშეცვლილი, მაგრამ მაინც ძველებური - მაშინდელი ატმოსფეროთი, იმ დროიდან შემორჩენილი ერთგული კლიენტებით და გემოვნებიანი მუსიკით.
აქ ახლაც ძველებურად ეწევიან - მერე რა რომ ცალ-ცალკეა გამოყოფილი მწეველების და არამწეველების სივრცე. ვინ მოვტყუვდებით ფიზიკას სკოლის დონეზე მაინც თუ ვიცნობთ? ქუჩის ყაიდაზე მოხატულ ინტერიერსაც მაშინდელი გემოვნებიანი პატრონის ხელი ეტყობა და მენიუსაც. 
ჰო, მენიუ ცალკე თემაა: თბილისის ბარ-რესტორნების 90%-სგან განსხვავებით აქ მენიუზე ნაფიქრი აქვთ. ნაფიქრი კი არა, ბევრი და კარგად ნამუშევარიც. ფორმაც, ფაქტურაც, შესახედაობაც, დიზაინიც, შინაარსიც და შემადგენლობაც კარგადაა შერჩეული და შედგენილი. რას არ ნახავთ ოპერის საიუბილეო ალბომის ყაიდაზე დაბეჭდილ და დასურათებულ უზარმაზარ ფოლიანტში -  ისეთი სახელგანთქმული კერძების შექმნის ისტორიასა და ავტორების ბიოგრაფიებს როგორიცაა ბიფსტროგანოვი და სალათა ცეზარი, კერძის ავტორების ფოტოებს, ძველებურ კულინარიულ გრავიურებს და გრაფიკულ ნახატებს.
მოკლედ, დაახლოებით 15 წუთიდან ნახევარ საათამდე, გარანტირებულად, მრავალ გვერდიანი და ღრმა შინაარსიანი მენიუს თვალიერებით და კითხვით იქნებით დაკავებული: ქათმის მწვადი „სატეი“, ქათმის შნიცელი ვენურად, ქათამი ლუიზიანურად, ზღვის პროდუქტები ახალორლეანურად, კრევეტების ეტიუფე და ჯამბალაია, ღორის სუკის მედალიონები ბეკონით, ღორის სუკი შავი ქლიავითა და დიჟონური მდოგვით თავადის ქალის მარიამ იშხნელის რეცეპტების რვეულის მიხედვით (თან ახლავს მარიამ იშხნელის ფოტო), საქონლის სუკი გრაფი სტროგანოვის რეცეპტით (გრაფის ფოტო და კერძის შექმნის ისტორიით), გამბო, ფობოი, გასპაჩო ტეკილათი, ქათმის კესადია, ბურიტო საქონლის ხორცით, ფეტუჩინი ალფრედო (ალფრედო დე ლელიოს ისტორიით), ტარტი ტატინი დები ტატინების ბიოგრაფიით, ცალკეა ვეგეტარიანული მენიუ... მოგადგათ ნერწყვი? ჩავარდით საგონებელში რა აირჩიოთ? სულ ტყუილად...
მენიუდან კერძების დაახლოებით 85% არ აქვთ. საქონლის ხორცი და ღორი არაა, შემოგთავაზებენ მხოლოდ გაყინულ ქათამს. ისიც ყველაფერს ვერა. ქათმის მკერდს ფორთოხლის, გორგონძოლას ან რომელიმე სხვა სოუსში. ქათმის შნიცელს რომელიც ცნობისთვის, ისევე მკერდისგან მზადდება და ალბათ პიცას და ერთი-ორ სალათას. მაგრამ რომ იცოდეთ რა გემრიელია ქათამი ფორთოხლის სოუსში და მისი ტყუპისცალი, რომელსაც ფორთოხლის სოუსის ნაცვლად გამდნარი გორგონძოლას სოუსი ასხია, ქათმის სალათა ფორთოხლებით და სტეიკსალათა... მენიუც გავიწყდება და აღარც მაგიდებს შორის დიდი პარკებით წინ და უკან მორბენალი ბარის თანამშრომელი გიშლის ნერვებს, რომელიც ყოველ მეორე შეკვეთის მერე „სმარტში“ ან რომელიმე ახლო-მახლო სუპერმარკეტში გარბის შეკვეთილი პროდუქტების: კოკა-კოლის, შამპანურის, კვერცხის, ძეხვის და ა.შ. მოსატანად.
წარმოუდგენლად კარგია „ტეკილა სანრაიზის“ მოტივებზე დამზადბული შინაური ლიმონათიც, რა თქმა უნდა ტეკილას გარეშე. აუცილებლად გასინჯეთ. კარგია თბილი შოკოლადის დეკადენტური ნამცხვარიც. და, როგორც ზემოთ გითხარით, მთლად გადასარევია ცოცხალი მუსიკა, მათთვის ვისაც ბარის მყუდრო გარემოში მშვიდად ჯდომა და ხანგრძლივი საუბარი უყვარს. 
ეს არის ბარი, სადაც განსაკუთრებულად კარგია შემოდგომის და ზამთრის ცივი და გრძელი საღამოები და ეს არის ადგილი, სადაც მშიერიც სიამოვნებით მივალ. 

სამზარეულო « « «
მომსახურება  « « «
კომფორტი   « « « «
ფასები           ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, რევაზ ლაღიძის 2, ოპერასთან 

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე