Skip to main content

ლიტერატურული კაფე

გამოგიტყდებით და მუდამ ახლის და „აქამდეჯერუნახავის“ ძებნაში გართულს, როგორც ყველა ჩვეულებრივ ადამიანს, სტაბილურობაც ძალიან მიყვარს. ამიტომ, წარმოიდგინეთ ჩემი სიხარული, აბაშიძეზე, უამრავ  კაფეებსა და მაღაზიებს შორის მიყუჟული 90-იანი წლების „ლიტკაფე“ რომ შევნიშნე.
ოდესღაც მთელ თბილისს, უკაცრავად, მხოლოდ თბილისის ცენტრს მოდებული სუპერ პოპულარული და სუპერ მოდური და შემდეგ ბევრისგან კარგა ხნის და მყარად დავიწყებული კაფეების ქსელისგან სასწაულით გადარჩენილი რამდენიმე ფილიალი თურმე კიდევ არსებობს.  არსებობს კი არა, დინოზავრების ეპოქიდან უცვლელად შემორჩენილი მწერებივით, დღემდე ფუსფუსებს, ცხოვრობს და ერთგულ კლიენტებს უცვლელ ინტერიერში უცვლელ ასორტიმენტს და მომსახურებას თავაზობს -  თანაც, ძალიან კარგს.
რა დაგხვდებათ აქ? მაშინდელივით გემრიელი სახლში გამომცხვარი ნამცხვრები. გახსოვთ? „ლიტკაფის“ ნამცხვრების რეცეპტების წიგნიც კი გამოიცა. სახელგანთქმული ირისი, შუ, ალუბლის ნამცხვარი, ტარტალეტკა. მაშინ უცხო და დღეისთვის უკვე ყოველდღიურობად ქცეული ჩიქზეიქი და ტირამისუ. უფაფუკეს და უფხვიერეს ფენოვან ცომში გახვეული და ქისასავით თავმოკრული, თითების თან ჩასაყოლებლად შეკმაზული „ლიტკაფის“ საავტორო ლობიანი, ტარხუნის და ისპანახის ღვეზელი, ხორცის ღვეზელი, ბარაქიან თეფშზე ბარაქიანად დახვავებული სალათები, სუპები... ერთი სიტყვით, 90-იანების კლასიკური მენიუ, ოღონდ ძალიან კარგი და ხარისხიანი შესრულებით.
მომსახურება როგორია? ესეც 90-იანი წლების. შინაურული და მეგობრული. შეკვთას რომ მოგიტანენ ღიმილით მერე, ისე ადგებიან და დედაბუდიანად გაიკრიფებიან ხოლმე უკანა ოთახში, ასე სტუმარს ვერა და სოფლიდან დიდი ხნით ჩამოსულ ნათესავან ან ძალიან ახლობელს  თუ მიატოვებ მხოლოდ.
ატმოსფერო - ესეც მაშინდელი, მშვიდი, თბილი, ოჯახური. წიგნის თაროებით გარშემორტყმული კედლები, პატარა ფართი და სივიწროვე. სხვადასხვა ოჯახებიდან შეგროვებული ნაირ-ნაირი კოპწია მაგიდები და სკამები. თეთრი, თანამედროვე ჭურჭელი. უფრო მეტიც, აქ სიგარეტის ბუღიც კი 90-იანი წლების დგას. შემთხვევით შემოხეტებულ რამდენიმე უცხოელს თუ არ ჩავთვლით, კლიენტებიც მაშინდელი დადიან. ერთ საღამოში დიდი ხნის უნახავ 40 ნაცნობს ნახავ. არც ყაყანი, არც უაზროდ და უმისამართოდ ჩართული მუსიკა. ფასები, განსაკუთრებით ნამცხვრის, გადასარევი. მენიუში, ასევე 90-იანი წლებისთვის დამახასიათებელი კლასიკური შეცდომები - კარბონარე, ბოლონეზი, ფოკაჩო. რაც უნდა დაარქვან, გემრიელი კია და რაც მთავარია, ქართულ სიტყვებს არ ამახინჯებენ და იციან რომ ტოსტს ულამაზესი სახელი აქვს - გახუხული პური. 
რა შეიცვალა? ოდესღაც წიგნის სიყვარულით და ყავასთან და ნამცხვართან წიგნის მშვიდ გარემოში საკითხავად გახსნილ კაფეში ახლა აღარავინ კითხულობს. კი, ბატონო, ლაპტოპს ხსნიან და ფეისბუქში იქექებიან, მაგრამ წიგნს ვერცერთ მაგიდაზე ვერ ნახავთ. თაროებზე აშკარად გასაყიდად და არა წასაკითხად გამოფენილ რომელ წიგნსაც არ უნდა წაავლო ხელი, აშკარად ეტყობა რომ გადაშლილიც არაა, ზოგიერთს ცელოფანიც კი არ აქვს შემოხსნილი. ეგ კი არა და პერსონალის საყვედურით სავსე მზერაც არ აგცდებათ, წიგნისკენ ხელს გაიწვდენთ თუ არა. არა, არც შენიშვნას მოგცემენ და არც რამეს გეტყვიან, უბრალოდ, აშკარად არ სიამოვნებთ.
რა გითხრათ? სულ ერთი თვის წინ მივაგენი ამდენი წლის მერე ხელმეორედ, უკვე 12-ჯერ ვიყავი და დღესაც ვაპირებ - ვიცი, რომ ბევრი ძველი ნაცნობი, უცვლელი სიმშვიდე, სითბო, ცხელი ყავა და ალუბლის ნამცხვარი მელოდება...

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « «
კომფორტი « « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, აბაშიძის 22

Comments

Popular posts from this blog

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

ტერასა მტკვარზე

ამ ავადმოსახსენიებელ რუსებს ერთი გამოთქმა აქვთ კარგი: Дурная голова ногам покоя не дает - ო და ჩვენც ავტყდით და ზაფხულის ხვატში ყავის ქალაქგარეთ დალევა მოვინდომეთ. ხან ყველამ ვერ მოიცალა, ხან მანქანას არ ეცალა, ხან ადგილზე ვერ შევთანხმდით და ისე მოხდა, რომ ჩვენი დიდხანსნაგეგმი და მრავალჯერ გადადებული მოგზაურობის დღეს მსუბუქად ნაწვიმარი დაემთხვა. იხტიბარი არ გავიტეხეთ და ამინდიდან გამომდინარე, მცხეთას მივაშურეთ. ხინკალ-ქაბაბი არ გვინდოდა, მოგეხსენებათ წვიმისდამიუხედავად მაინც ზაფხული იყო და მაინც ცხელოდა, სამაგიეროდ გვინდოდა რამე ახალი, სადაც არ ვყოფილვართ, თან სიმწვანე და ბუნება, თან დესერტზე და ყავასთან მშვიდად საუბარი და...  ალბათ აქ უკვე ხვდებით ლამის „შეუსრულებელი მისია 4“-ს რომ შევეჭიდეთ. ასე იყო თუ ისე, გამახსენდა რომ ბოლო პერიოდში ჩემი რამდენიმე ფეისბუქელი „სელებრითი ფრენდი“ რამდენჯერმე დაჩექინდა მცხეთის (სინამდვილეში ზაჰესის) განახლებულ „ტერასაზე“, სადაც ულამაზეს ხედებს და ლაუნჯს გვპირდებოდნენ თანამედროვე ევროპული სამზარეულოთი, უგემრიელესი კოქტეილებით და საღამოს ელე