Skip to main content

გრაუნდ 84 - კიდევ ერთი კარგი ადგილი თბილისში


არცთუ ისე დიდი ხნის წინ კიდევ ერთი კარგი ბისტრო გაიხსნა: კოხტა და სასიამოვნო გარემო, ზრდილობიანი, კარგად გაწვრთნილი, ახალგაზრდა პერსონალი, საინტერესო და გემრიელი მენიუ. როგორ გითხრათ? უფრო ზუსტად რომ ვთქვა, „ბროტმასიტერები“ იცით? ჰოდა, „ბროტმაისტერს“ კიდევ ერთი ტყუპისცალი გაუჩნდა - გარეგნულადაც, შინაარსითაც და სტილითაც, რაც სულაც არ არის ცუდი.
„გრაუნდ 84-ში“ შეკვეთას მისცემთ თუ არა, ლიტრიანი ბოთლით ლიმონიან და პიტნიან დეტოქს-წყალს მოგართმევენ საჩუქრად. საჩუქრად მოაქვთ ადგილზე გამომცხვარი (ასე ამბობენ) სამი სახეობის თბილი პურიც: ხმელ ბაზილიკომოყრილი ფოკაჩა, გრისინი სეზამის მარცვლებით და ფრანგული ბაგეტი ნივრით და კამის თუ ცერეცოს თესლით. ეს უკანასკნელი, როგორც ჩანს, „გრაუნდ84-ის კონცეფციის ნაწილია - ანისის არომატი იგრძნობა პასტაზე მოსხმულ უგემრიელეს პამიდვრის სოუსშიც და ლიმონის ცედრამოხეხილ  კარტოფილ ფრიშიც.
საინტერესო და ხარისხიანი, მაგრამ საშუალო სტატისტიკური თბილისელი მომხმარებლისთვის ცოტა არ იყოს დამაბნეველი და მოუხერხებელია მენიუ: ტყის სოკოს წვნიანი ვერმუტით და ტრიუფელის ზეთით, ტენდერლოინი წითელი პესტოთი, რიზოტო გოგრით და შაფრანით, პიცა ნაღებით, რიკოტათი და გორგონძოლათი, პასტა ქათმით და ყაბაყით... მიუხედევად იმისა, რომ ამერიკულ-იტალიურ სტილშია ყველაფერი, აქ არ დაგხვდებათ ისეთი ნაცნობი და გაცვეთილი სახელები, როგორიცაა პიცა პეპერონი, მარგერიტა ან პასტა კარბონარა, არც ჩვეული გემოთშეთანხმებები. უფრო მეტიც, კერძის შეკვეთის მერე არჩევანს გთავაზობენ პასტის სახეობაშიც, რომელსაც მიმტანს თუ დავუჯერებთ, ადგილზე ამზადებენ. მაგრამ, მომკალი და ჩვენთვის მოტანილი პენე მაინც მაღაზიის მგონია. ვერ იყო ადგილზე ახალდამზადებული პასტა რომ უნდა ყოფილიყო ისეთი ყოჩაღი. და არც „ალ-დენტე“ იყო მე რომ შევუკვეთე მთლად ისეთი. 
სამაგიეროდ, შეფის საავტორო ბურგერი აქვთ ზღაპარი, სეზამმოყრილი ხრაშუნაკანიანი ფუნთუშით, წიწმატით, დაკარამელებული ხახვით, "განსაკუთრებული" სოუსით და ზუსტად თქვენი სურვილის მიხედვით შემწვარი კატლეტით. აღარც კი მახსოვს ბოლოს როდის ვჭამე თბილისში გაუყინავი ხორცისგან საშუალო მზაობამდე გარედან იდეალურად დაბრაწული და შიგნით ცვრიანი ბურგერი. ზუსტად საშუალო მზობამდე იყო ხორცი შემწვარი უგემრიელეს როსტბიფის პიცაზეც: ხრაშუნა ცომი, ფართო კიდით, მზეზე გამომშრალი პამიდვრები, წიწმატი, საგანგებოდ პიცისთვის მომზადებული პამიდვრის სოუსი და პარმეზანი. ნაკლს ვერ უპოვი. არა, როგორ ვერ უპოვი: ვისურვებდი ოთხ ვეებერთელანაჭრიან პიცაზე, ცოტა მეტი ხორცი და ოთხი პაწაწუნა ნაკუწი პამიდვრის ჩირის ნაცვლად ცოტა მეტი მოეყარათ და უფრო დიდი ნაჭრები, მაგრამ მაინც ღვთაებრივად გემრიელი იყო ყველაფერი. ისე, ბარემ რადგან დავიწყე, ბოლომდე ვიტყვი: მენიუში რუკოლაც ეწერა და პიცას მარტო წიწმატი ეყარა. თუმცა ამით არაფერი დააკლდა, მით უმეტეს, რომ წიწმატიც და რუკოლაც ერთი ყაიდის მწვანილებში გადის, იგივეა რამეს კამა და ცერეცო რომ მოაყარო ერთად, მაგრამ რადგან მენიუში ეწერა მაგიტომ ვამბობ, თორემ პრეტენზია არ მაქვს...
აქვთ ადგილზე დამზადებული ლიმონათიც, ლიმონით, ფორთოხლით და ყავა კენკრით. ლიმონით კარგია, ფორთოხლით - ისე რა. აი, ყავის და კენკრის გასინჯვას კი თქვენი არ ვიცი და მე დიდხანს ვერ გავრისკავ. მომკალი და არ უნდა იყოს კარგი. მაგრამ, ეგებ ვცდები, აქ ხომ ყველაფერი გემრიელი აქვთ. კარგია ყავა და ნამცხვრებიც.
ამ კულინარიულ სამოთხეში მაინც არის ერთი პრობლემა: სივიწროვე და მაგიდების ზომა. ორი კაცის მოკრძალებულ შეკვეთასაც კი უჭირს ერთ მაგიდაზე მოთავსება, აღარ ვლაპარაკობ რა იქნება, მშიერი თუ შეხვედი. ჩვენი შეკვეთის ნაწილი გვერდით მაგიდაზე ელაგა. მით უმეტეს, რომ ცალ-ცალკე ჭიქები მოაქვთ წყლისთვის და ლიმონათისთვის (რაც ძალიან კარგია). ამ გახსენებაზე, ერთ საინტერესო ფაქტსაც აქვს ადგილი: ლიმონათი ლიტრიანი გრაფინით 13 ლარი ღირს, მაგრამ 400 მლ-იანი ჭიქით თუ შეუკვეთავთ - 7. ერთი სიტყვით, ლიმონათის ჭიქაში დასხმაში 2 ლარს იხდით.
რა გითხრათ, ხშირად ვივლი? არ ვიცი, ალბათ არა. მაგრამ რამდენი ბურგერი ან კარგად შემწვარი ხორცი მომინდება, ყოველ ჯერზე მივალ - მენიუში ტენდერლოინიც აქვთ, რომელიც აუცილებლად უნდა გავსინჯო. ჩემი აზრით, ფართია პატარა და ადგილია რაღაც უპერსპექტივო. მით უმეტეს, ასეთი კონცეფციის ბისტროსთვის. მიუხედავად იმისა, რომ მე პირადად ძალიან მომწონს „გრაუნდ 84“, სამწუხაროდ, არ გვიყვარს ქართველებს საჯაროდ ახლის სწავლა. თავს შეურაცხყოფილად ვგრძნობთ ასეთ დროს, განსაკუთრებით პატარა ბისტროში. ძვირიანი რესტორნისგან, ჯანდაბას, ავიტანთ კიდევ, მაგრამ არამგონია ბევრს ესიამოვნოს, როცა მიმტანი გიმარცვლავს საჩუქრად მორთმეული სამი სახეობის პურის დასახელებას. უარეს დღეში გვაგდებს მენიუში ჩამოთვლილი უცნობი პროდუქტები და ასარჩევად შემოთავაზებული ოთხი სახეობის სვეცკურად პასტა და ჩვენებურად მაკარონიც - ფეტუჩინი, ტალიატელე, პენე და ა.შ. არ ვართ ჯერ ამისთვის მზად... ღმერთმა ქნას, ვცდებოდე.

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « « «
კომფორტი « « «
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾

მისამართი: თბილისი, პეკინის 8

Comments

Popular posts from this blog

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

ფოთის ჯარგვალი

აჭარაში ან გურიაში რომ ხარ და კაცმა არ იცის რატომ, მეგრული საჭმელი მოგენატრება, სად უნდა წახვიდე? რა თქმა უნდა - ფოთში. მერე შვებულების განმავლობაში ნაჭამ მეგრულ საჭმელს რა ფასი აქვს ბუნებაში, მეგრულ ოდაში, ფაცხაში ან ჯარგვალში, ხის ტაბლაზე და კერიასთან ახლოს თუ არ მიირთვი. ჰოდა, სწორედ ასეთი ადგილია ასწლოვან ევკალიპტებში საგულდაგულოდ შემალული „ჯარგვალი“ მალთაყვაში, ზედ ფოთის შესასვლელთან. ოღონდ, არის ერთი პატრა პრობლემა:  გეფიცებით, თუ არ იცი სადაა და თვალებგაფაციცებული თუ არ ზიხარ მანქანაში, გზიდან ასე 20 მეტრზე შეწეულ და გარემოს იდეალურად შეხამებულ ეზოს, შანსი არაა, ვერ მიაგნებ. და, შესახვევთან თუნდაც პაწაწინა მაჩვენებლის დაყენება აგერ უკვე მერამდენე წელია, არავის მოსდის აზრად. განსაკუთრებულად მონდომებულები ისედაც აგნებენ - გაგიკვირდებათ და საღამოსკენ შეიძლება ადგილიც არ დაგხვდეთ. ეჰ. ადრე ყველაფერი კარგი ქონდათ, ახლა კი: ელარჯი, შემწვარი წიწილა, მეგრულად შეკმაზული კიტრი-პამიდვრის სალათა და მეგრული სულგუნი საკმაოდ კარგად ინარჩუნებს უწინდელ ხარისხს. შარშან, შარშანწინ და იმის წ