Skip to main content

სალობიე ბია - „Gault&Milliau” - 11 ქულა 20-დან


სახელგანთქმული ფრანგული კულინარიული გზამკვლევი „Gault&Milliau”-ს ქართულმა გამოცემამ „სალობიე ბიას“ 20 მაქსიმალურიდან 11 ქულით თბილისის 40 საუკეთესო რესტორანს შორის საპატიო 21-ე ადგილი მიანიჭა. 21-ე ადგილს არასერიოზულად ნუ შეხედავთ, იმის გათვალისწინებით, რომ „სალობიე ბიასთან“ ერთად ამ ადგილს იგივე ქულით კიდევ 5 რესტორანი იყოფს, 12 ქულა კი ერთდროულად 8 რესტორანს აქვს მინიჭებული. მოკლედ, გზამკვლევის მესვეურებმა ნაწყენი არავინ დატოვეს და თბილისის რესტორნების მიერ დამსახურებულ მაქსიმალურ 14,5-სა და 10 ქულას შორის, არც მეტი არც ნაკლები 32 რესტორანი მოხვდა. ასე, რომ 12 ქულა მართლაც ძალიან კარგი შედეგია.
ახლა, მე რას ვფიქრობ „სალობიე ბიაზე“? რესტორნის სტანდარტებამდე აღზევებული და ნეტარების განზომილებაში გადაყვანილი ოჯახური კერძები თუ მოგწონთ, ძალიან კარგი. გასართობად და დროის სატარებლად კი სხვაგან უნდა წახვიდეთ. სოლოლაკის ნახევრადსარდაფისა და სარდაფის ორ პატარა ოთახში განთავსებული და კლიენტების ძალიან შეზღუდულ რაოდენობაზე გათვლილი ბისტრო არ ღალატობს ბოლო პერიოდის ელიტარულობაზე პრეტენზიის მქონე თბილისური რესტორნებისთვის ტრადიციად ქცეულ დიზაინს, რომელიც, რომ არ მოგატყუოთ, ცოტა არ იყოს მოსაწყენი გახდა უკვე: უბრალოდ შეთეთრებული კედლები, არცთუ ისე მოხერხებული მინიმალისტური სტილის მაგიდები და სკამები, თაროებზე შემოდგმული ახლობლებში შეგროვებული ძველი ნივთები, იატაკზე გაცვეთილი, მრავალჭირნანახი ფარდაგები და თანამედროვე მხატვრის ნამუშევრები კედლებზე (ამჯერად საკმაოდ კარგი). საბედნიეროდ, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში მაგიდის გასაწყობი ჭურჭელი მაინც არის ახალი. პირველყოფილი ადამიანის და გამოქვაბულის არ იყოს, უკვე ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ საქართველოში ყველაფერი კარგი ნესტიან სარდაფში ან აგურის შეულესავ კედლებში ხდება. სახასიათო რეჟისორების ერთ თარგზე მოჭრილი ფილმების არ იყოს, პირველი ნახვის აღფრთოვანებამ გამიარა უკვე და მიწის ზემოთ და გაშლილ სივრცეში, დღის სინათლეზე მინდა ჭამა.
რაც შეეხება ხელნაწერ, სისტემატიურად განახლებად(!), შეფი გიორგი იოსავას ერთგვერდიან და სულ რამდენიმეკერძიან მენიუს, ყველაფერი ერთმანეთზე უფრო გემრიელია: ლობიო ქოთანში მჭადთან და აქვე, „სალობიე ბიაში“ დამწნილებულ მჟავეულთან ერთად, ლობიანი რაჭული ლორით, ადგილზე გამომცხვარი პური, ადგილზე დამზადებული ლიმონათი, ადგილზე მოთუხთუხებული ტყემალი, "სალობიე ბიასთვის" გამოხდილი და ჩამოსხმული არაყი. სულ მიკვირს ხოლმე ქართული რესტორატორების, როგორ შეიძლება კარგი რესტორანი გქონდეს და თვითონ არ აკეთებდე და სხვისგან ყიდულობდე მწნილს, ტყემალს, პამიდვრის საწებელს, არ ასაწყობებდე სეზონურ მარაგს. ნამდვილად ჭკვიანი და საქმის მოყვარული ხალხია „სალობიე ბიაში“ და ამიტომაც აქვთ ყველაფერი ასეთი გემრიელი.
ამბობენ, რომ ღომის ღომი და ნიგვზიანი ხარჩო აქვთ ზღაპარი. მაგრამ რად გინდა? დღის 5 საათზე, თარიღს არ დავაკონკრეტებ, მაგრამ მთელ თბილისში რომ ყველა რესტორნის ყველა მაგიდა დაჯავშნილი იყო ისეთ დღეს არ ქონდათ. თურმე წინა დღეს გაუთავდათ და ახლა ხარშავდნენ. ამიტომ იძულებული გავხდი და ხარჩოს ნაცვლად შქმერული შევუკვეთე და არც ვინანე. ნივრიან სოუსში ჩადებული საარაკოდ შემწვარი ქათმის ხორცისთვის მზად ვარ მის შემოქმედს მივუძღვნა ოდა, ვუმღერო დითირამბები, დავადგა დაფნის გვირგვინი და მივანიჭო ნობელის პრემია ჩემი გემოვნების რეცეპტორებისთვის უდიდესი სიამოვნების მინიჭების დარგში. თუმცა, თვითონ სოუსს ცოტა უფრო შესუნელებულს, ცოტა მეტი „ტაფით“ ვისურვებდი. მოგეხსენებათ, ქათამში ყველაზე გემრიელი მისი შენაწვავი ტაფა, ანუ ტაფაზე დარჩენილი ცხიმია.
სამაგიეროდ მინიმუმ სამჯერ ნაკლებ ქაცვის პორციას ვისურვებდი ჩიზქეიქის ყაიდაზე დამზადებულ ქაცვის ნამცხვარში. ქაცვის საკმაოდ მწკლარტე და მძაფრ გემოს აშკარად ვერ ანეიტრალებდა ნაღების საკმაოდ სქელი ფენა. მოკლედ, ქაცვის ნამცხვარი კარგია (განსაკუთრებით ფერები), მაგრამ ძირითად კერძებთან ახლოსაც ვერ მიდის, კომპონენტების პროპორციებში აქვს პრობლემა. სამაგიეროდ არაჩვეულებრივია ტარხუნის პანაკოტა, თუ გაგიმართლათ და დაგხვდათ  - სეზონურია და უფრო ზაფხულის თვეებში აქვთ. 
ეკუთვნის „სალობიე ბიას“ თბილისის საუკეთესო რესტორნების სიაში მოხვედრა? შეფ-მზარეულ გიორგი იოსავას აუცილებლად, ცალსახად, სავალდებულოდ, თბილისის კი არა, საქართველოს საუკეთესო მზარეულების სათავეში მოქცევაც, რესტორანს კი - არა. რატომ? პირველ რიგში იმიტომ, რომ სარდაფში განთავსებულ სალობიეში ნესტის და დახშული ჰაერის სუნი წაგაქცევთ, განსაკუთრებით სამზარეულოში რამე კერძს თუ ხარშავენ მაშინ. 2. როგორც უკვე გითხარით, ჩემი სტუმრობის დღეს ისედაც რამდენიმე კერძიანი მენიუდან, ერთ-ერთი ძირითადი და ყველაზე მოთხოვნადი კერძი გაუთავდათ და ხარჩოს კლიენტების მოსვლის მერე ხარშავდნენ. მსგავსი რამისგან არავინ დაზღვეული არ არის, მაგრამ როცა მთელი მენიუ ისეთი კერძებისგან შედგება - ნიგვზიანი ხარჩო, ამოლესილი ლობიო, სოკოს მარინადი, ლობიანის ცომი და გული - რომელიც დიდი ქვაბით წინასწარ მზადდება, ლამის ერთ კვირაზეა გათვლილი და შეკვეთისას მხოლოდ აცხელებენ, ასეთი რამ არ უნდა დაგემართოს. გააკეთე რა ახალი სანამ წინა პორციის ქვაბი ამოსალოკი გახდება.

სამზარეულო «««««
მომსახურება ««««
კომფორტი    «««
ფასები  ₾ ₾ ₾ ₾

მისამართი: თბილისი, ი. მაჩაბლის 14

Comments

Popular posts from this blog

„შიო რამენი“ და იტალო-იაპონური მაჩამისუ

სად გასინჯავთ ჩვენი კულინარიული აკადემიის წყალობით თბილისის კაფეებისა და რესტორნებისთვის ლამის სავალდებულოდ ქცეულ ერთ-ერთ საუკეთესო იტალიურ დესერტებს - ტირამისუს და პანაკოტას? გაგიკვირდებათ და, იაპონურ რესტორანში. რა უნდა ტირამისუს, თუნდაც საუკეთეოს, იაპონურ რესტორანში? არ ვიცი. ალბათ ჯერ ერთი ის, რომ რესტორნის შეფი სავარაუდოდ კულინარიული აკადემიის ნიჭიერი სტუდენტი იყო. მეორე - ტირამისუ და პანაკოტა თბილისში ერთობ მოთხოვნადი პროდუქტია. მესამე -  ერთხელ აკეთებ და ფრიად დიდხანს ინახება. და მეხუთე,  იაპონური დესერტები  საკმაოდ სპეციფიკური, ჩვენი გემოვნებისთვის ძალლიან უჩვეულო და არც თუ ისე მარტივი მოსამზადებელია. მოკლედ, თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესო პანაკოტა და მამისაგან სახელად მაჩას ტირამისუ, ხოლო სიყუარულით სახელი მისი  - მაჩამისუ თუ გინდათ, აუცილებლად წადით „ფაბრიკაში“ და მოინახულეთ „შიო რამენი“, ჩაყავით კოვზი მასკარპონენარევ პანაკოტას უნაზეს მასაში და მოემზადეთ ნეტარების ზღვაში ჩასაძირად. აღარაფერს ვამბობ, რა სიამოვნებას მიიღებთ, მაჩასგან (დაფქული იაპონური მწვანე ჩაისგან) გ

პური გულიანი ფუნიკულიორზე

თბილისის სიცხისგან შეწუხებულები ხან სად ვეძებთ თავშესაფარს და ხან სად. ბევრს გულწრფელად გვჯერა, რომ მაღლა, ფუნიკულიორზე სიგრილე დაგხვდება და ხალისით მივეშურებით მთაწმინდის პარკისკენ შუადღის ხვატისგან დასამალად. ჩვენდა სამწუხაროდ, ზაფხულში იქაც გაუსაძლისად ცხელა და სიამოვნებას აღარც პარკის ატრაქციონები გვანიჭებს და აღარც ქალაქის ლამაზი ხედები. მოკლედ, ასე თუ მოხდა და სხვდასხვა მიზეზით „ბომბორაზე“ მაინც აღმოჩნდით, გულს ნუ გაიტეხთ და გასაგრილებლად და თბილისის პანორამით დასატკბობად ფუნიკულიორის კომპლექსის პირველს სართულზე განთავსებულ კაფეტერია „პური გულიანს“ ეწვიეთ. რა დაგხვდებათ აქ? პირველ რიგში: დახურულ სივრცეში ჩართული კონდიციონერი და გარეთ, ღია აივანი გრილი ნიავით. თბილისური დელიკატესი - ლაღიძის წყლები. აქვე დამზადებული, არაქარხნული ნაყინი, რაც დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ფუფუნებაა თბილისში. შეიძლება დაუვიწყარი და არნახული არაა, მაგრამ ხელით გაკეთებულ ნაყინს მაინც სხვა გემო აქვს. ამავე ნაყინისგან ათქვეფილი გლიასე (მილქშეიქი). თბილისში საუკეთესო, ძველებური პონჩიკი. საკმაო

ფოთის ჯარგვალი

აჭარაში ან გურიაში რომ ხარ და კაცმა არ იცის რატომ, მეგრული საჭმელი მოგენატრება, სად უნდა წახვიდე? რა თქმა უნდა - ფოთში. მერე შვებულების განმავლობაში ნაჭამ მეგრულ საჭმელს რა ფასი აქვს ბუნებაში, მეგრულ ოდაში, ფაცხაში ან ჯარგვალში, ხის ტაბლაზე და კერიასთან ახლოს თუ არ მიირთვი. ჰოდა, სწორედ ასეთი ადგილია ასწლოვან ევკალიპტებში საგულდაგულოდ შემალული „ჯარგვალი“ მალთაყვაში, ზედ ფოთის შესასვლელთან. ოღონდ, არის ერთი პატრა პრობლემა:  გეფიცებით, თუ არ იცი სადაა და თვალებგაფაციცებული თუ არ ზიხარ მანქანაში, გზიდან ასე 20 მეტრზე შეწეულ და გარემოს იდეალურად შეხამებულ ეზოს, შანსი არაა, ვერ მიაგნებ. და, შესახვევთან თუნდაც პაწაწინა მაჩვენებლის დაყენება აგერ უკვე მერამდენე წელია, არავის მოსდის აზრად. განსაკუთრებულად მონდომებულები ისედაც აგნებენ - გაგიკვირდებათ და საღამოსკენ შეიძლება ადგილიც არ დაგხვდეთ. ეჰ. ადრე ყველაფერი კარგი ქონდათ, ახლა კი: ელარჯი, შემწვარი წიწილა, მეგრულად შეკმაზული კიტრი-პამიდვრის სალათა და მეგრული სულგუნი საკმაოდ კარგად ინარჩუნებს უწინდელ ხარისხს. შარშან, შარშანწინ და იმის წ