18 Feb 2017

ბროტმაისტერი რიგის (თაქთაქიშვილის) ქუჩაზე

შიგნით - ახალმოდუღებული, ხარისხიანი ყავისა და ახალგამომცხვარი ფუნთუშების საიამოვნო სურნელი. სალათების მენიუ. ადგილზე გამომცხვარი პურის ფართო ასორტიმენტი. შინაური ლიმონათი. თავაზიანი და მომღიმარი, ენერგიული, ახალგაზრდა მიმტანები. კომფორტული და მეგობრული გარემო.
გარეთ - მოუხერხებელი პარკინგი, დაუსრულებელი მშენებლობა, ფეხებწასამტვრევი ტროტუარი... მოკლედ, ყველაფერი იმისთვის, რომ დიდი ქართველი პოეტის, დავით გურამიშვილის რჩევისამებრ „ჯერ მწარე ჭამო, კვლავ ტკბილი“ და ასე გაიორმაგო სიამოვნება.
მიუხედავად ამისა, ნამდვილად ღირს ამ პატარა უხერხულობების გადალახვა იმისთვის, რომ მოხვდე მოდერნისტული (ჰაი-ტექსანათები, დახლები, მაგიდები), შები შიკისა (სავარძლები, კრაკელურიანი კარადა) და გრანჟეს (საჰაერო ბურთის ფორმის რკინის ჭაღი, ჰექსაგონის ფორმის მეტლახი) დიზაინერული მიმდინარეობების უცნაური ნაზავით შეკოწიწებულ, მაგრამ მაინც თავისებურად კოხტა კაფეტერიაში. 
რა დაგხვდებათ
გემრიელი საჭმელი - ახალდამზადებული სენდვიჩები და ბრუსკეტები ადგილზე გამომცხვარი პურით, არომატული სუპები, სალათების მაგიდა სადაც თვქენი სურვილისამებრ ირჩევთ ინგრედიენტებს და სოუსებს, ახალგამომცხვარი ნამცხვრების საცხობისთვის მცირე, მაგრამ გემრიელი არჩევანი (ჩიზქეიქი, ავსტრიული ტოტი „ზახერი“, კენკრის ტარტი, ვაშლის შტრუდელი, ქაფქეიქები და ეკლერები), ყავის რამდენიმე სახეობა, შინაური ლიმონათი, კომპოტები...
კარგი მომსახურება - მომღმარი, თავაზიანი, სხარტი და კონტქატური მიმტანები. საბავშვო მენიუ, ბავშვის სავარძელი, ფერადი ფანქრები და გასაფერადებელი ალბომები ბავშვებისთვის. ერთი სიტყვით, იდეალური ადგილია სახლიდან ბავშვებთან ერთად გასვლისთვის.
რას გირჩევთ
თუ გშიათ, თამამად ჩაიხედეთ მენიუში და რაც არ უნდა შეუკვეთოთ, კმაყოფილი დარჩებით.
„ზახერს“ - შოკოლადის, ზომიერად ნოტიო კექსს გარგრის ჯემით.
ვენურ ყავას - კარგი ყავა, შოკოლადით, ჯავზის კაკლით და დარიჩინით.
გაითვალისწინეთ ისიც, რომ ორივე ისეთი მსუყეა, რომ ნამცხვარს ჯობია ამერიკანა ან ნებისმიერი სხვა „შეუსუნელებელი“ ყავა მიატანოთ, ვენური და ავსტრიული ყავები კი თვითონ ასრულებენ დესერტის მოვალეობას.
როსტბიფის სალათს და ბრუსკეტას ლორით.
"შტრუდელს" - ბოლოსდაბოლოს, ავსტრიულ კაფეში მოხვედით.
ფსტის, ყავის და ვანილის ეკლერებს, რომლებიც გაცილებით უფრო გემრიელია ვიდრე გამოიყურება. 
აუცილებლად გასინჯეთ შინაური ლიმონათიც. აქ ხილის წვენს უბრალოდ კი არ წურავენ, სიფონით გაზავენ კიდეც.  გაზიანი და ყუბულებიანი გამაგრილებელი სასმელი თუ არ გსურთ, აქვთ ადგილზე მომზადებული კომპოტებიც. განსაკუთრებულად ორიგინალურია ლეღვის კომპოტი დარიჩინით.
„ბროტმაისტერში" იმდენად თბილი ატმოსფეროა, რომ "რა არ მომეწონაზე" ენა არ მიბრუნდება, ამიტომ - რას გავაუმჯობესებდი
პირველ რიგში გამოვცვლიდი ჭურჭელს, რომლითაც სალათა მოაქვთ. თიხის უზარმაზარი ჯამი ემალმოსხმული საბჭოთა ტაშტის ასოციაციას იწვევს. განსაკუთრებით, როცა გვერდით მაგიდიდან უყურებ - საკმაოდ არაესთეტიკური სცენაა უზარმაზარ მათლაფაში თავჩარგული ადამიანი. სხვათა შორის, ტაშტის ვიზუალურ მხარზე შენიშვნა როგორც კი გამოვთქვი, მიმტანმა მაშინვე სალათის დაფაზე მორთმევა შემომთავაზა.  
ნაწილობრივ შევცვლიდი დიზაინსაც - პირველ რიგში მოვაშორებდი მოდერნის ელემენტებს. ალუმინის თანამედროვე სანათები და ლამინატის დახლები ძალიან არ უხდება იმ ავსტრიული ალპების სტილს, რომლის შექმნასაც ცდილობენ. რაც ქვეშეცნეულ დონეზე  გარკვეულ დისკომფორტს იწვევს და ბოლომდე რელაქსაციის და სიამოვნების მიღების საშუალებას არ იძლევა. იცით როგორ? აი, ყველაფერი მოგწონს, მაგრამ მაინც არ ხარ ბოლომდე კმაყოფილი.
პრობლემაა პორციებთანაც - როგორც ჩანს, ნამცხვარს თვალით ჭრიან. მაგიდასთან დიდხანს და მხიარულად ვარჩევდით, ვის უფრო დიდი „ზახერი“ ერგო წილად. ნამცხვრის კუთხეებიც არ იყო მთლად აკურატულად ჩამოჭრილი, რაც უგემრიელეს ნამცხვარს გარეგნულ მიმზიდველობას უფუჭებს და რესტორანში ჭამის შეგრძნებას გიკარგავს, სახლში, ბლაგვი დანით ჩამოჭრილს გავს.
მეტყვით, შარზე ხარ ამ წვრილმანებს რომ დასდევო. კი, ბატონო. მაგრამ წვრილმანები რომაა, მით უფრო მარტივი ხომაა გამოსასწორებლად და მერე იდეალური იქნება ყველაფერი.
ძალიან საყვარელი და სასიამოვნო მიმტანების ფონზე, ვისი ხათრითაც კიდევ არაერთხელ დავბრუნდები "ბროტმაისტერში", თვალში არასასიამოვნოდ მოგხვდებათ აშკარად უფრო მაღალი რგოლის მენეჯერები, რომლებიც მკაცრი სახით და საომარ პოზაში გადაჯვარედინებული ხელებით, ლამის წელამდე სიგრძის გაშლილი თმით, ამაყად თავაწეულები და ქედმაღლური მზერით დეფილირებენ სამზარეულოსა და დარბაზს შორის. ჯანდაბას, გამომეტყველება, ყველა დაუწერელ და დაწერილ კანონში, ყველა ჰიგიენის, სისუფთავისა  და უსაფრთხოების დაცვის ნორმებში თუ წესებში კატეგორიულადაა ჩაწერილი, რომ საზოგადოებრივი კვების ობიექტებში სტუმრის გარდა არავინ, არავინ, არავინ დადის და მით უმეტეს „მოღვაწეობს“ გაშლილი თმით.
და, კიდევ... ისე მომწონს „ბროტმაისტერი“, გული მეწურება, მაგრამ რომ არ ვთქვა, მერე დანარჩენი რესტორნების მიმართ ვეღარ ვიქნები ობიექტური. არ შეიძლება თბილისში ყველაფერი ასე კარგად იყოს-მეთქი და ხუმრობით, ყოველგვარი ბოროტი განზრახვის და მოლოდინის ან ეჭვის გარეშე, ავუსვი თითი ზუსტად ჩემი მაგიდის გვერდზე, ნაცრისფერი კარადის კიდეს... თითზე მტვრის სქელი ფენა ამყვა... და პრინციპში იატაკსაც არ აწყენდა (განსაკუთრებულად კუთხეებში) სუფთა ტილოს გამოსმა. 

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « « «
კომფორტი « « « «
ფასები ₾ ₾ ₾ 

13 Feb 2017

„ბრედბარი“ - საკონდიტრო ყიფშიძეზე

მოხალული ნიგვზით გაძეძგილი, ახალგამომცხვარი, ჯერ კიდევ თბილი ვაშლის კექსი, უგემრიელესი სტაფილოს ნამცხვარი, თბილისში საუკეთესო „ზებრა“, ძალიან გემრიელი ჟოლოს და ფორთოხლის ჩიზქეიქები, კლასიკური ჩიზქეიქი, კლასიკური, კენკრის და ალუბლიოს „ოპიუმი“, თბილისში საუკეთესო „ოპერა“ ნამდვილი შოკოლადის განაშით, ფენოვანი ცომის უნაზესი ხვეულები, ანანასის ბონდები,  თბილისში საუკეთესო ქათმის ღვეზელი, საკმაოდ კარგი აჩმა, კარგად შეკმაზული სალათების ფართო არჩევანი, ქათმის და საქონლის კატლეტბი  და თბილისში ერთ-ერთი უგემრიელესი თეთრი პური...
უკვე მერამდენეჯერ გავიმეორე „თბილისში საუკეთესო“? დიახ, ამ ყველაფრის გასინჯვა ყიფშიძის დასასწყისში, პაწაწუნა და საკმაოდ კოხტა კაფე „ბრედბარში“ შეგიძლიათ.
რა არ მოგეწონებათ? „ოპერა“ სულ უფრო და უფრო იშვიათად ჩნდება ასორტიმენტში. ქათმის ღვეზელი ერთი დღე ძალიან გემრიელია და მეორე დღეს უბრალოდ გემრიელი, როგორც ჩანს, მზარეული იცვლება, წინა დღის ნაყიდი კი ისეთი უგემური ხდება, რომ საერთოდ აღარ იჭმევა - შიგთავსი ფუჭდება. ნამდვილად ვერ ვხვდები რატომ. სამაგიეროდ, კექსები ინახება არაჩვეულებრივად - მთელი კვირა თამამად შეგიძლიათ მიირთვათ ერთნაირად ფაფუკი და ნოტიო ნამცხვარი. უბრალოდ არ ვარგა იმერული ხაჭაპური. ხან მარილიანი ყველია, ხან უგემური ყველი, მოკლედ, რამდენჯერ არ ვიყიდე, არც ერთხელ არ გაამართლა და შევეშვი. მით უმეტეს, როცა იქვე გეგულება ძალიან გემრიელი ქათმის ღვეზელი, კიში ან თუნდაც აჩმა. მომსახურებაც უმარილო, თბილისური: გააჩნია რა ხასიათზე არიან, ხან შემოგხედავენ ხან არა. თან ისეთი სახით გიყურებენ, აშკარად ვალი გაქვს მათი. საბედნიეროდ, მენეჯერს ეცოდება ხოლმე სალაროსთან მორიდებულად ატუზული ხალხი და ინიციატივას თვითონ იღებს ხელში. სამი ღვეზელის ნაცვლად რამდენჯერმე ორი გამატანეს, ოთხის ნაცვლად სამი. პური არ დამიჭრათ-თქო, დამიჭრეს. ერთი სიტყვით, დიდი ყურადღებით არ გისმენენ. შეკვეთით დამზადებული რვანაჭრანი პიცა სახლში მიტანილზე ექვსნაჭრიანი აღმოჩნდა...
რა უნდა გაითვალისწინოთ - ძალიან, ძალიან გემრიელ (ლამის თბილისში საუკეთესო) ბრუსკეტას თუ შეუკვეთავთ, ყურადღება მიაქციეთ, კარგად გააცხელონ, თორემ აშკარად ნიჭიერი მზარეულის მზრუნველი ხელით პამიდორზე გულუხვადდახეხილი ყველი თუ არ გადნა, თავადაც მოგეხსენებათ, რა საშინლენელებაა უმი პარმეზანით გამოვსებული პირი.  როგორც ზემოთ უკვე გითხარით, ქათმის და ხორცის ღვეზელს ნუ იყიდით „ხვალისთვის“ ან „დილისთვის“, იმ დღესვე ჭამეთ. სამაგიეროდ, თამამად შეგიძლიათ ხელს გააყოლოთ სალათა „ცეზარი“, რომელიც გარდა იმისა, რომ გემრიელია, იმდენად ჭკვიანურადაა მომზადებული, რომ სახლში „ცოცხლად“ მიგყვებათ და არ მოგიწევთ მაიონეზში დამბალი და ფაფადქცეული ორცხობილის სალაფავში მომჩვარული სალათის ფოთლების ხრევპვა. 
გამომცხვარ ჩიზქეიქს უმად მომზადებული ჯობია (თუმცა, კაცია და გუნება) და მთლიანი ტორტის ყიდვაზე მეტად, ნამცხვრების ასორტის წაღებას გირჩევთ. 
და, აუცილებლად, აუცილებლად გასინჯეთ ვაშლის და სტაფილოს კექსები, უფრო მეტიც, სადაც თავის მოწონება გინდათ, თამამად წაიღეთ ყველგან. მერწმუნეთ, ყველგან და ყველა იკითხავს, საიდან ეს უგემრიელესობაო.

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « «
კომფორტი «««
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾

11 Feb 2017

„ბეღელი“ თამარაშვილზე

არაფერი ისე არ უხდება ზამთრის ცივ, ყინვიან დღეს, როგორც ცხელი, ოხშივარადენილი ხინკალი... ჰოდა, სწორედ თებერვლის ერთ ნისლიან, სუსხიან და მელანქოლიურ შუალდღეზე ხინკლის ქაფქაფა წვენის ჩსახვრეპად აქვე, სახლთან ახლოს, მოგეხსენებათ სუსხი და მელანქოლია როცაა ირგვლივ გაბატონებული, ასეთ დროს შორს წასვლისა და ბევრი სიარულის განწყობა არ გაქვს, სარწმუნო წყაროსაგან ნაქებ ტრადიციულ, ქართულ რესტორან „ბეღელს“ მივაშურე.
არის ასეთი დაუწერელი კანონი: კარგი პიცა უნდა ჭამო პიცერიაში, ნაყინი სანაყინეში, ხინკალი და ქაბაბი კი სახინკლეში და ა.შ. ყოველთვის მეცინება, როცა ვისმენ, რომ რომელიმე მაღალი კლასის რესტორანში არ ვარგოდა ხინკალი, ან ბორჯომის „მეტროპოლში“ არ იჭმეოდა ბეფსტროგანოვი. რა უნდა ხინკალს მამა-პაპურ ნადიმზე ან ბეფსტროგანოვს ბორჯომში? რა თქმა უნდა, არც ერთი არ იქნება კარგი. ყველაფერს აქვს თავისი ადგილი და ყავს თავისი მუშტარი. აი, სწორედ ამიტომ მივაშურე „ბეღელს“, სადაც ყველა ლოგიკით ნორმალური ხინკალი უნდა ყოფილიყო: ჯერ ერთი, შენობის ექსტერიერი იმაზე მეტყველებდა, რომ ქუჩის „ზაბეგალოვკაზე“ უკეთესია, მაგრამ „პერო“ რესტორანიც არაა და სწორედ ხინკალი და ქაბაბია იქაური სპეციალიზაცია. და, მეორე, რესტორნის წინ დღე-ღამის ნებისმიერ მონაკვეთში ბევრი მანქანა დგას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ხალხი თუ დადის, საჭმელიც ნორმალურია.
მოკლედ, ინტერიერი სუფთა, კომფორტული, მსგავსი ადგილისთვის იშვიათი, კარგი ვენტილაციით - საჭმლის და სიგარეტის სუნი არ გახრჩობს. ფართო, ნათელი დარბაზი, მაგიდებს შორის ნორმალური მანძილით - თავი მეზობელს სუფრაზე არ გგონია და სხვების დიალოგებით არ ტკბები.
მენიუ... ჰო, აქ ცოტა ცუდად გვაქვს საქმე - ცელოფნის ფაილებიან ყდაში ჩასმული „ვეფხისტყაოსანი“ კერძების უსასრულო ჩამონათვალით. მიუხედავად იმისა, რომ ქართულ სამზარეულოში კერძების უმრავლესობა წინასწარ მზადდება, ძალიან გრძელი მენიუ ყოველთვის იმაზე მეტყველებს, რომ შემოთავაზებული საჭმლის დიდი ნაწილი ყოველთვის ვერ იქნება ახალმომზადებული. კაი, ვთქვათ, ფხალეული წინა დღის ჯობია, მაგრამ როგორ წარმოგიდგენიათ საკმაოდ ხალხმრავალ რესტორანში თუნდაც მარტო 10-12 სახეობის სალათის ინგრედიენტების ყოველ დღე ახლიდან მოხარშვა, შებრაწვა, დაჭრა და ა.შ. აღარ ვლაპარაკობ სხვა კერძებზე. ნუ, ხინკალი და ხაჭაპური არაა პრობლემა, რამდენი ვარიანტიც არ უნდა ქონდეთ, ყველა ერთ "თარგზე" მზადდება.
ეს რაც შეეხება მენიუს შინაარსს, გარეგნობა კიდევ უარესი: ფურცლებზე გადაკრულ ცელოფანს ჭუჭყის სქეეეეელი, სქეეეეელი ფენა ადევს. ერთი სიტყვით, მენიუს დათვალიერების მერე ხელის დაბანა მიგიწევთ. საბედნიეროდ, აქ მთავრდება უარყოფითი შთაბეჭდილებები და იწყება ყველაფერი კარგი.
მომსახურება სწრაფი. ზრდილობიანი, მომღიმარი მიმტანები, რომლებიც თბილისის ბევრი ელიტარული და საკმაოდ ძვირადღირებული რესტორნის პერსონალისგან განსხვავებით, ისეთ რთულ დავალებებსაც კი ართმევენ თავს, როგორიცაა მთლიანი შეკვეთის ერთდროულად მოტანა. მიუხედავად იმისა, რომ შეკვეთის უჩვეულობით გაოცებულ მიმტანს საკმაოდ დიდხანს ვუხსნიდით, რატომ გვინდოდა სუპ-ხარჩო და ხინკალი ერთად და ჯერ სუპი და მერე ხინკალი არა (მე ხინკალს ვჭამდი, მეგობარი -  ხარჩოს), შეკვეთიდან დაახლოებით 15-20 წუთში მაგიდაზე ზუსტად ერთდროულად გაჩნდა სუპი, ხინკალი, იმერული ხაჭაპური, ლიმონათი და პურიც კი. ახლა არ მითხრათ, რომ ხშირად არ გქონიათ შემთხევა, როცა ჯერ კერძი მოაქვთ და მერე კარგახანი ელოდებით ლიმონათს ან პურს. ანუ ცხვირწინ დადებული კერძი გიცივდებათ და ზიხართ და მისატანებელს უცდით. 
სუპ-ხარჩო - გემრიელი, ბარაქიანი პორცია, ხორცის რამდენიმე, ერთი შეხედვით, საკმაოდ მსუყე ნაჭრით. თუმცა, როგორც მერე გაირკვა, ძვალი და ხრტილი უფრო მეტი იყო, ვიდრე ხორცი. არა, სუპი და მით უმეტეს, სუპ-ხარჩო გემრიელი რომ გამოვიდეს, ძვლიანი ხორცია საჭირო, მაგრამ ის ძვალი მერე სამზარეულოში რჩება და კლიენტის მათლაფაში არ უნდა მოხვდეს. ჰო, თვითონ ხარჩოც ოდნავ გრილი იყო, მაგრამ მოდით, შეკვეთის უჩვეულობას მივაწეროთ, მთლად ასე ზუსტად ვერ გამოზომეს ხინკლის მოხარშვის, ხაჭაპურის გამოცხობის და სუპის შეცხელებისთვის საჭირო დრო.
იმერული ხაჭაპური - უგემრიელესი, ყველთ გაძეძგილი, ღუმელში გამომცხვარი თავზე გადასმული კვერცხით. მეტყვით, ღუმელში თუ აცხობენ და თავზე კვერცხს უსვამენ ეგ რა იმერული ხაჭაპურიაო. ვიცი ბატონო, რომ არაა, მაგრამ გემრიელი ხომაა? მოდით, თბილისური ხაჭაპური ვუწოდოთ, მით უმეტეს, რომ თბილისის რესტორნების უმეტესობაშიც ზუსტად ასე იქცევიან, ერთი ხაჭაპური აქვთ და ზემოდან ყველის გარეშე იმერულს ეძახიან და ზემოდან ყველით - მეგრულს.
ქალაქური ხინკალი - გემრიელი, ზომიერი, კარგად შესუნელებული. გადამრიე, არა, მაგრამ ძალიან ნორმალური. აი, სულ ცოტათი მეტი წვენი რომ ქონოდა, სულ ცოტათი გრძელი „ხვრიიიიპ“ რომ გამოდიოდეს... მაგრამ, სამაგიეროდ თეფში გექნებათ სუფთა. ჰო, სახინკლეების უმრავლესობაში, თუ შეგიმჩნევიათ, ხინკალს კუჭები აქვს უმი. კარგ ხინკალს კუჭიც მოხარშული უნდა ქონდეს, ეგებ ცომის ჭამა მიყვარს. ჩვენ კი ვიცით, რომ ზედმეტად დიდი და მოხარშვას რომ ვერ ასწრებს ის კუჭი, ჩვენი ჯიბის და თვალის მოტყუებაზეა გათლილი, მაგრამ მაინც. "ბეღელში" ხინკლის კუჭიც მოხარშული იყო.
და, მთავარი, მაგიდაზე დარჩენილი ხინკალი და ხაჭაპური კონტეინერებში მზრუნველად ჩაგვიწყვეს, კონტეინერები ცელოფანში ჩაგვილაგეს და სახლში გამოგვატანეს, საღამოს ისევ მოგშივდებათო...

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « « « «
კომფორტი « « « «
ფასები ₾ ₾ ₾

4 Feb 2017

„ვეფხი და მოყმე“ - იქნება ვეფხვის დედაი ჩემზე მწარედა სტირისა

დაცდილი მაქვს, ოდესმე ვინმეზე რამე ცუდი დაუმსახურებლად თუ მითქვამს ან მიფიქრია, უკან დამბრუნებია...
არ ვიყავი ნამყოფი, მაგრამ რამდენჯერაც ჩავუვლიდი, სანაპიროზე, „ვეფხის და მოყმის“ ობელლისკის მოპირდაპირე მხარეს, გაგარინის აღმართზე, უტროტუარო, მისასვლელად მოუხერხებელ, მანქანის გასაჩერებლად მიუდგომელ და გაგანია საცობებით გადატვირთულ ადგილას ამაყად აღმართულ, არც მეტი არც ნაკლები, ოთხსართულიან რესტორანს, რომელიც შენობის თანამედროვე, ევროპული არქიტექტრურისთვის და კლასიკური ტიპისთვის სრულიად შეუფერებელ და აშკარად ადგილმდებარეობას მისადაგებულ სახელწოდებას - „ვეფხ და მოყმეს“ ატარებდა, იმდენი ვფიქრობდი: ღმერთო, რამდენი ზედმეტი ფული, უაზრო ამბიციები და ცოტა ტვინი უნდა გქონდეს, ასეთ შეუფერებელ ადგილას, რომ მოგების და ხეირის ნახვის იმედით, ამხელა რესტორანი ააშენო-მეთქი.
ჰოდა, როგორც უკვე გითხარით, ჩემი უსამართლო ფიქრებისთვის მალევე დავისაჯე და განგების ნებით, ძველით ახალი წლის ღამეს, წინასწარ შეკვეთილ სუფრაზე „ვეფხისა და მოყმის“ ე.წ ვეროპულ დარბაზში ამოვყავი თავი.
რა დამხვდა? სუფთა, ერთი შეხედვით კომფრტული, ძალიან ლამაზი გარემო, რომელიც, როგორც გაირკვა, დღედაღამე კლიენტების კმაყოფილებაზე ფიქრით გადაღლილმა რესტორნის ადმინისტრაციამ მზრუნველად გააფორმებინა ინტერიერის დიზაინერ, ქალბატონ ქეთევან თევზაძეს.
კლასიკურ, საქორწილო თაიგულებში ჩაძირული დარბაზი, ვერ ვიტყვი მაინცდამაინც საახალწლოდ გამოიყურებოდა-თქო, მაგამ მართლაც ბრწყინავდა და ძალიან მოგვეწონა. ოღონდ, სანამ ფეხზე ვიდექით. დავსხედით თუ არა, მაშნვე აშაკარ გახდა, რომ მაგიდის შუაგულში, ზუსტად ადამიანის თავის სიმაღლეზე გაბუჩქული ყვავილები, აბსოლუტურად შეუძლებელს ხდიდა სუფრის მოპირდაპირე მხარეს მსხდომ თანამესაუბრეებთან კომუნიკაციას. კომუნიკაცია კი არა, ისიც არ ჩანდა ვინ ინჯდა შენს წინ. გასაგებია, რომ სილამაზე მსხვერპლს მოითხოვს, მაგრამ არა რესტორნის კლიენტის სიამოვნების ხარჯზე. ქალბატონმა დიზაინერმა, რომელმაც მართლაც იშრომა, ეტყობა თავის დროზე ეს ლექცია გააცდინა, მაგრამ არაუშავს, ახლავე ავუხსნი: სარესტორნო მაგდის გასაფორმებლად იყენებენ 2 სახის ვაზებს: ძალიან დაბალს ან პირიქით, ძალიან ვიწრო ფეხით და ძალიან მაღალს, იმიტომ რომ რესტორანში ხალხი გარდა ჭამის, ერთმანეთან საუბარში დროის სასიამოვნოდ გასატარებლადაც დადის. ჰო, კიდევ, იმედს ვიტოვებ, რომ საახალწო ბანკეტისტვის შესაფერისი, მაგრამ საქორწილო ლარნაკებისთვის სრულიად უადგილო თოვლისბაბუიანი ხელსახოცის სამაგრები რესტორნის მენეჯერის ინიციატივა იყო და არა დიზაინერის ჩანაფიქრი.
უნდა გენახათ, პერსონალის გულწრფელად გაოცებული და ჩვენი უმადურობით აღშოთებული სახეები ვაზები პირველივე 10 წუთში იატაკზე რომ გადავდგით. არ ვიცი, ამისთვის დაგვსაჯეს თუ... ან პირიქით, იქნებ, ჩანაფიქრც ქონდათ ასეთი და უაზრო სიმაღლის თაიგულები სწორედ იმისთვის იდგა მაგიდაზე, რომ ცუდი მომსახურებითა და უგემური კერძებით აღშოთება ერთმანეთისთვის ვერ გაგვეზიარებინა...
მოკლედ, დაახლოებით ერთი საათის განმავლობაში უშედეგოდ ველოდით, რომ ვინმე ყურადღებას მოგვაქცევდა. ერთი საათი მშიერი თვალებით საწყლად გავცქეროდით როგორ მიქონდათ კერძები სხვა მაგიდებთან. ერთი საათი უშედეგოდ ვცდილობდით მენეჯერთან დაკავშირებას, რომელიც ოიოდე დღის წინ, დაუვიწყარ შთაბეჭდილებებს გვპირდებოდა. ერთი საათი ხარბად ვუყურებდით ჩვენს მისვლამდე მაგიდაზე ჩადგმულ ფხალის, ყველისა და მჟავის ასორტის თეფშებს...
ერთი საათის მერე მივიღეთ: საყვედური, ვერ ხედავთ, დარბაზი სავსეაო, კარგახნის გაციებული და გაფშიკებული, მლაშე იმერული და მეგრული ხაჭაპურები, კაცმა არ იცის როდის გაკეთებული სალათა „ცეზარი“ უკვე კარგახნის ჩამბალი და ფაფადქეული ორცხობილებით და უგემური და აშკარად ძველი კერძები. ჰო, მწვადები იჭმეოდა.
შე, დალოცვილო, რესტორანს რომ აკეთებ, რამდენი ადგილიც გვაქვს, ზუსტად იმდენ ადამიანზე უნდა გქონდეს სამზარეულოც და გყავდეს პერსონალიც. სავსე დარბაზი, გამაართლება არაა, მით უმეტეს, ქართულ სამზარეულოში, სადაც კერძების 80% (ფხალეული, კუჭმაჭი, ცხელი კერძები და ა.შ.) მზაა. სუფრის პროცესში იწვება მწვადი, ცხვება ხაჭაპური და სოკო კეცზე! შესაწვავი კარტოფილიც კი დაჭრილია და ქათმები გასუფთავებული! ისე დღეებში, ეკონომია გასაგებია, მაგრამ წინასწარ დაკვეთილ ბანკეტზე, გაგონილა?
და ერთიც, კარგი იქნება, „ვეფხის და მოყსმის“ არქიტექტორიც თუ გაითვალისწინებს იმას, რომ რესტორნის საერთო დარბაზში კოლონები ცუდ პონტად ითვლება. საერთო დარბაზში რომ ჯდები, გინდა დარბაზსაც და სცენასაც ხედავდე. განმარტოებისთვის არსებობს „კუპე“.
ოდესმე მენეჯერს, მზარეულს და დიზაინერს თუ გამოცვლიან, შეიძლება მართლა კარგი რესტორანი გახდეს.

სამზარეულო «
მომსახურება «
კომფორტი    ««
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾