21 Feb 2018

Black Dog Bar - ბარი, სადაც ოთხფეხა მეგობართან ერთად გიშვებენ


ბოლო რამდენიმე წლის ვერცერთ უცხოურ გამოცემას ვერ ნახავთ, სადაც თბილისის საუკეთესო ბარების ჩამონათვალში Black Dog Bar-ი არ მოხვდა. აქებენ ბარის კრეატიულობას, კომფორტს, მომსახურებას და რაც მთავარია, სამზარეულოს.
კარგი, კრეატიულობაზე არ ვდავობ - ჯერ ეს ერთი, როგორც „სათაურიდან“ ჩანს, ბარში ძაღლთან ერთად გიშვებენ. მეორე, საღამოობით (განსაკუთრებით უქმე დღეებში), ბარმენი საკმაოდ მარტივ მაგრამ მართლაც სახალისო თამაშებს და კონკურსებს სთავაზობს ბარის სტუმრებს. მაგალითად, ზარის წკრიალს გაიგონებთ თუ არა, სასმელი შეგიძლიათ მოითხოვოთ უფასოდ. მესამე, მაგიდის თამაშების მოყვარულთათვის აქვთ მაგიდის ფეხბურთი. შეიძლება კრეატივში ჩაითვალოს ნათურებზე აბაჟურის ნაცვლად შემოხვეული გაზეთის ფურცლებიც, რომლებიც საკმაოდ სასიამოვნო ყვითელი შუქით ანათებს იქაურობას.
გარკვეული კრეატივია მენიუშიც -  ყველით დატენილ წიწაკას თუ შეუკვეთავთ, ოთხი ცალიდან ზოგი ცხარე შეგხვდებათ და ზოგიც ტკბილი - ასეა ჩაფიქრებული. მაგრამ, სამწუხაროდ, აქ მთავრდება მენიუს მთელი კრეატიულობა. არა, ცუდი არაა, არც ბურგერი და არც ბურიტო. მაგრამ, სხვადასხვა ჟურნალებში გასაწერი და საქებიც არაა ნამდვილად. ტიპურად თბილისურია ბურგერი, ზედმეტად გამომშრალი კატლეტით და  პამიდვრის ერთი ნაჭერით. ასეთივე მშრალი ქათმის ფილეა გახვეული სომხურ ლავაშში ბოსტნეულთან ერთად, რომელსაც მექსიკური ბურიტო ალბათ მარტო იმიტომ ქვია, რომ რამდენიმე ლობიოს მარცალია სოუსში - არც მექსიკური სიცხარე, არც სუნელების არომატი, მექსიკაში ასე პოპულარული ცოცხალი ქინძიც კი არ არის.
არ მომეწონა ასევე ნაქები და ლამის ცამდე აყვანილი გაფილტრული ლუდიც, რომელსაც მომკალით და აშკარად პარფიუმერული არომატი დასდევს. სხვათა შორის, ბოლო პერიოდში იგივე საპნის არომატი ქონდა რამდენიმე სხვა ბარშიც საქართველოში გამოხდილ ლუდს, როგორც ჩანს ლუდის ფხვნილია შემოტანილი ასეთი. მოკლედ, ლუდს თუ მოითხოვთ, გაუფილტრავი შეუკვეთეთ, გაფილტრულს ბევრად ჯობია.
რაც შეეხება მომსახურებას, მართლა კარგია: სწრაფი, თავაზიანი და ღიმილიანი.
ახლა კომფორტი: აქ კომფორტი არაა. ერთ ციდა ოთახში, სამიოდე მაგიდასთან ორადორი ზურგიანი სკამი დგას. ზურგი ოდნავ მაინც თუ გაწუხებთ, ეს თქვენი ბარი არ არის. აღარ ვლაპარაკობ იმაზე, რომ ის უზურგო ტაბურეტიც ლამის მაგიდის სიმაღლე და შესაბამისად, ძალიან მოუხერხებელი დასაჯდომია. საუკეთესო ვარიანტია, ჩამოჯდეთ ბართან, შეუკვეთოთ ყველით დატენილი წიწაკა ან ნაჩოსი და დალიოთ ლუდი, ოღონდ გაუფილტრავი, იხალისოთ ბარმენთან ერთად და მიიღოთ მონაწილეობა საყოველთაო მხიარულებაში - Black Dog Bar-ში ყოველთვის ხალხმრავლობაა. ჰო, და ფასებია აქ კიდევ სასიამოვნოდ დაბალი. 

სამზარეულო « «
მომსახურება « « « «
კომფორტი    « « «
ფასები          

მისამართი: თბილისი, ლადო ასათიანის 33

12 Feb 2018

გრაუნდ 84 - კიდევ ერთი კარგი ადგილი თბილისში


არცთუ ისე დიდი ხნის წინ კიდევ ერთი კარგი ბისტრო გაიხსნა: კოხტა და სასიამოვნო გარემო, ზრდილობიანი, კარგად გაწვრთნილი, ახალგაზრდა პერსონალი, საინტერესო და გემრიელი მენიუ. როგორ გითხრათ? უფრო ზუსტად რომ ვთქვა, „ბროტმასიტერები“ იცით? ჰოდა, „ბროტმაისტერს“ კიდევ ერთი ტყუპისცალი გაუჩნდა - გარეგნულადაც, შინაარსითაც და სტილითაც, რაც სულაც არ არის ცუდი.
„გრაუნდ 84-ში“ შეკვეთას მისცემთ თუ არა, ლიტრიანი ბოთლით ლიმონიან და პიტნიან დეტოქს-წყალს მოგართმევენ საჩუქრად. საჩუქრად მოაქვთ ადგილზე გამომცხვარი (ასე ამბობენ) სამი სახეობის თბილი პურიც: ხმელ ბაზილიკომოყრილი ფოკაჩა, გრისინი სეზამის მარცვლებით და ფრანგული ბაგეტი ნივრით და კამის თუ ცერეცოს თესლით. ეს უკანასკნელი, როგორც ჩანს, „გრაუნდ84-ის კონცეფციის ნაწილია - ანისის არომატი იგრძნობა პასტაზე მოსხმულ უგემრიელეს პამიდვრის სოუსშიც და ლიმონის ცედრამოხეხილ  კარტოფილ ფრიშიც.
საინტერესო და ხარისხიანი, მაგრამ საშუალო სტატისტიკური თბილისელი მომხმარებლისთვის ცოტა არ იყოს დამაბნეველი და მოუხერხებელია მენიუ: ტყის სოკოს წვნიანი ვერმუტით და ტრიუფელის ზეთით, ტენდერლოინი წითელი პესტოთი, რიზოტო გოგრით და შაფრანით, პიცა ნაღებით, რიკოტათი და გორგონძოლათი, პასტა ქათმით და ყაბაყით... მიუხედევად იმისა, რომ ამერიკულ-იტალიურ სტილშია ყველაფერი, აქ არ დაგხვდებათ ისეთი ნაცნობი და გაცვეთილი სახელები, როგორიცაა პიცა პეპერონი, მარგერიტა ან პასტა კარბონარა, არც ჩვეული გემოთშეთანხმებები. უფრო მეტიც, კერძის შეკვეთის მერე არჩევანს გთავაზობენ პასტის სახეობაშიც, რომელსაც მიმტანს თუ დავუჯერებთ, ადგილზე ამზადებენ. მაგრამ, მომკალი და ჩვენთვის მოტანილი პენე მაინც მაღაზიის მგონია. ვერ იყო ადგილზე ახალდამზადებული პასტა რომ უნდა ყოფილიყო ისეთი ყოჩაღი. და არც „ალ-დენტე“ იყო მე რომ შევუკვეთე მთლად ისეთი. 
სამაგიეროდ, შეფის საავტორო ბურგერი აქვთ ზღაპარი, სეზამმოყრილი ხრაშუნაკანიანი ფუნთუშით, წიწმატით, დაკარამელებული ხახვით, "განსაკუთრებული" სოუსით და ზუსტად თქვენი სურვილის მიხედვით შემწვარი კატლეტით. აღარც კი მახსოვს ბოლოს როდის ვჭამე თბილისში გაუყინავი ხორცისგან საშუალო მზაობამდე გარედან იდეალურად დაბრაწული და შიგნით ცვრიანი ბურგერი. ზუსტად საშუალო მზობამდე იყო ხორცი შემწვარი უგემრიელეს როსტბიფის პიცაზეც: ხრაშუნა ცომი, ფართო კიდით, მზეზე გამომშრალი პამიდვრები, წიწმატი, საგანგებოდ პიცისთვის მომზადებული პამიდვრის სოუსი და პარმეზანი. ნაკლს ვერ უპოვი. არა, როგორ ვერ უპოვი: ვისურვებდი ოთხ ვეებერთელანაჭრიან პიცაზე, ცოტა მეტი ხორცი და ოთხი პაწაწუნა ნაკუწი პამიდვრის ჩირის ნაცვლად ცოტა მეტი მოეყარათ და უფრო დიდი ნაჭრები, მაგრამ მაინც ღვთაებრივად გემრიელი იყო ყველაფერი. ისე, ბარემ რადგან დავიწყე, ბოლომდე ვიტყვი: მენიუში რუკოლაც ეწერა და პიცას მარტო წიწმატი ეყარა. თუმცა ამით არაფერი დააკლდა, მით უმეტეს, რომ წიწმატიც და რუკოლაც ერთი ყაიდის მწვანილებში გადის, იგივეა რამეს კამა და ცერეცო რომ მოაყარო ერთად, მაგრამ რადგან მენიუში ეწერა მაგიტომ ვამბობ, თორემ პრეტენზია არ მაქვს...
აქვთ ადგილზე დამზადებული ლიმონათიც, ლიმონით, ფორთოხლით და ყავა კენკრით. ლიმონით კარგია, ფორთოხლით - ისე რა. აი, ყავის და კენკრის გასინჯვას კი თქვენი არ ვიცი და მე დიდხანს ვერ გავრისკავ. მომკალი და არ უნდა იყოს კარგი. მაგრამ, ეგებ ვცდები, აქ ხომ ყველაფერი გემრიელი აქვთ. კარგია ყავა და ნამცხვრებიც.
ამ კულინარიულ სამოთხეში მაინც არის ერთი პრობლემა: სივიწროვე და მაგიდების ზომა. ორი კაცის მოკრძალებულ შეკვეთასაც კი უჭირს ერთ მაგიდაზე მოთავსება, აღარ ვლაპარაკობ რა იქნება, მშიერი თუ შეხვედი. ჩვენი შეკვეთის ნაწილი გვერდით მაგიდაზე ელაგა. მით უმეტეს, რომ ცალ-ცალკე ჭიქები მოაქვთ წყლისთვის და ლიმონათისთვის (რაც ძალიან კარგია). ამ გახსენებაზე, ერთ საინტერესო ფაქტსაც აქვს ადგილი: ლიმონათი ლიტრიანი გრაფინით 13 ლარი ღირს, მაგრამ 400 მლ-იანი ჭიქით თუ შეუკვეთავთ - 7. ერთი სიტყვით, ლიმონათის ჭიქაში დასხმაში 2 ლარს იხდით.
რა გითხრათ, ხშირად ვივლი? არ ვიცი, ალბათ არა. მაგრამ რამდენი ბურგერი ან კარგად შემწვარი ხორცი მომინდება, ყოველ ჯერზე მივალ - მენიუში ტენდერლოინიც აქვთ, რომელიც აუცილებლად უნდა გავსინჯო. ჩემი აზრით, ფართია პატარა და ადგილია რაღაც უპერსპექტივო. მით უმეტეს, ასეთი კონცეფციის ბისტროსთვის. მიუხედავად იმისა, რომ მე პირადად ძალიან მომწონს „გრაუნდ 84“, სამწუხაროდ, არ გვიყვარს ქართველებს საჯაროდ ახლის სწავლა. თავს შეურაცხყოფილად ვგრძნობთ ასეთ დროს, განსაკუთრებით პატარა ბისტროში. ძვირიანი რესტორნისგან, ჯანდაბას, ავიტანთ კიდევ, მაგრამ არამგონია ბევრს ესიამოვნოს, როცა მიმტანი გიმარცვლავს საჩუქრად მორთმეული სამი სახეობის პურის დასახელებას. უარეს დღეში გვაგდებს მენიუში ჩამოთვლილი უცნობი პროდუქტები და ასარჩევად შემოთავაზებული ოთხი სახეობის სვეცკურად პასტა და ჩვენებურად მაკარონიც - ფეტუჩინი, ტალიატელე, პენე და ა.შ. არ ვართ ჯერ ამისთვის მზად... ღმერთმა ქნას, ვცდებოდე.

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « « «
კომფორტი « « «
ფასები ₾ ₾ ₾ ₾

მისამართი: თბილისი, პეკინის 8

7 Feb 2018

"ბერნარდი" აბაშიძეზე


როგორია აბაშიძის „ბერნარდი“? ტიპური ლუდის ბარი - ტიპური ნახევრად ჩაბნელებული ინტერიერით, ტიპური მასიური ხის ავეჯით, ტიპური „ქვის“ კედლებით, ტიპური მრავალჭირნანახი და დაკაწრული, სადა, თეთრი ჭურჭლით, ტიპური უაზროდ ჩართული ტელევიზორით კედელზე, ტიპური ხელსახოცის კონტეინერებით, ტიპური შეძლებისდაგვარად სწრაფი (გააჩნია რამდენი ხალხი ყავთ), ზომიერად ზრდილობიანი, მაგრამ უსახური და ემოციას და ზედმეტ ყურადღებას მოკლებული მომსახურებით, ქართული ლუდის ბარისთვის დამახასიათებელი ტიპური კერძებით და ტიპური საშუალო ფასებით. ერთი სიტყვით, „ბერნარდი“ კარგად „დანავაროტკებული“ და ევროპულ ყაიდაზე გათანამედროვებული სახინკლეა, რომელსაც მენიუ რატომღაც მამა-პაპური რესტორნის აქვს.
ატმოსფერო როგორია? ტიპურად ლუდისბარული - სრულიად საკმარისი კომფორტი და სისუფთავე იმისათვის, რომ გემრიელად და ნოყიერად ჭამო და ბევრი ხალხი, ზუზუნი, გუგუნი და რია-რია, დიდხანს რომ ვერ გაჩერდე იმისთვის. აბა, მაინცდამაინც აქ რატომ უნდა მოხვიდე? იმიტომ რომ საქართველოში ყველაზე მოთხოვნადი და საყვარელი ორი კერძი - ხინკალი და ქაბაბი, აქ რომ აქვთ ასეთი გემრიელი დიდი ხანია სხვაგან არსად მიჭამია. ლუდიც ნორმალური აქვთ და თანაც ცივი. 
რაც შეეხება დანარჩენს, ალბათ იმიტომ რომ „ბერნარდი“ ავტორის ჩანაფიქრით ბარზე მეტად ტრადიციული რესტორნის კატეგორიაში გადის, აქაურ მენიუში 6 სახეობის ხინკალთან, ხბოს ბეჭთან და ღორის კანჭთან ერთად ლუდის ბარისთვის ისეთ უჩვეულო და არატიპურ კერძებსაც შეხვდებით, როგორიცაა სოკო კეცზე, ბაჟე, პრასი ან  ისპანახი. მენიუშია ქართული წარმოშობის, მაგრამ დღეისათვის ეგზოტიკურად ქცეული კერძებიც: ჩაშუშული და შემწვარი ტვინი, ჯიგრის მწვადი ბადექონში, შემწვარი და ჩაშუშული კურდღელი.
მოკლედ, აქ არ მოხვალთ გასართობად ან რომანტიკული საღამოს გასატარებლად. აქ საჭმელად მოდიან და საჭმელი მართლაც კარგია - სმა-ჭამა კი დიდად შესარგი. აშკარად კარგი მზარეული ყავთ, რომელიც სწორედ იმ კერძებს ამზადებს კარგად, ლუდის ბარში რაც უნდა იყოს კარგი. ბევრი ასეთი ხინკალი და „სახინკლე“ თბილისს.

სამზარეულო « « «
მომსახურება « « «
კომფორტი « « «
ფასები ₾ ₾ ₾

მისამართი: თბილის, ი. აბაშიძის 29/31