25 Dec 2017

ნალი და ნალიბენდი

კარგი და კარგად შესრულებული პოპულარული სიმღერები, ტრადიციული ირლანდიური პაბის კარგი იმიტაცია და შესაბამისი გარემო - აი, ასეთია ნალი ახვლედიანის და ქიაჩელის ქუჩების გასაყარზე.
რითი განსხვავდება „ნალი“ თბილისის სხვა პაბებისგან? პირველ რიგში „ნალიბენდით“. რომელიც ყოველდღე არა, მაგრამ კვირაში რამდენიმე საღამო რეგულარულად უკრავს. „ნალიბენდი“ როცა არ არის, სხვა ჯგუფები ეცვლებიან ერთმანეთს. ასე, რომ ცოცხალი მუსიკა აქ ყოველ საღამოს გელით. კიდევ იმით, რომ უკვე ბევრზე ბევრი წელია სტაბილურად ერთნაირი კარგი ხარისხი უჭირავთ - თბილისური ტრადიციის მიხედვით, არ უმჯობესდებიან, მაგრამ უარესობაც არაა, რაც თავისთავად კარგი ფაქტია. ფასებიც დღევანდელი თბილისისთვის საკმაოდ კარგია - მისაღები. მომსახურებაც სწრაფი და ზომიერად ყურადღებიანია, პაბში რომ უნდა იყოს ზუსტად ისეთი. პუბლიკაც  პაბისტური - ლუდის და გემოვნებიანი მუსიკის მოყვარული კარგი ტიპები - მხიარული, ხმაურიანი და ალბათ ხვდებით, რომ აქ ყველა თუ არა, ყოველი მეორე მაინც ეწევა, ამიტომ ბუღიც ტრადიციულად პაბური დგას, მაგრამ მაღალი ჭერი შველის.
რა არ უვარგათ? გაგიკვირდებათ და კანჭი, რომლის კარგად გაკეთებაც თბილისის ლამის ყველა ლუდის სოროში ისწავლეს: ზომითაც რაღაც უდღეურია, კანიც არააა რომ უნდა იყოს ისეთი დაბრაწული, იწელება ცუდად გამოყვანილი ტყავივით, იჭრება წვალებით, იღეჭება სიმწრით. მოკლედ, კანჭი ვერაა კანჭურად ვაჟკაცური. თუმცა, მწნილების ნაკრები კარგი მოყვება. ნეკნები გემრიელია, მაგრამ არ აწყენდა ცოტა უფრო რბილი იყოს. კარგი კბილები თუ არ გაქვთ, შეკვეთა არ ღირს.
სამაგიეროდ, ქათმის ფრთები აქვთ, სხვისი არ ვიცი და მე ხელიდან ვერ გამაგდებინეს, ისეთი. უგემრიელესი აქვთ ჩიპსებიც პამიდვრის სალსით. ენაზე დნება ხრაშუნა ცომში ამოვლებული დაბრაწული ხახვის რგოლები და... სადმე პაბში კი არა, დიდი ხანია არსად, არსად, თბილისის არცერთ პიცერიაში არ მიჭამია ასეთი გემრიელი „მარგერიტა“ - უთხელესი, უკნაწუნესი ცომით და თავზე მოყრილი ტონა პარმეზანით.
სხვა რა გითხრათ? გიყვართ ლუდი, ვისკი და ლუდს რომ უხდება ისეთი გარემო? ირლანდიური რაგუ ან მეცხვარეების მობრაწულა? შეზარხოშებული, მოგუგუნე საზოგადოება „სამი დალიე შეგერგებას“ და შალახოს ცეკვის გარეშე? მაშინ წადით „ნალში“ - არ ინანებთ.

სამზარეულო « « «
მომსახურება « « « «
კომფორტი    « « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, ლ. ქიაჩელის 4/1

17 Dec 2017

იტალიური „გარაჟი“ ვაკეში

პიცერია „გარაჟი“ ყოველთვის მომწონდა - იტალიურად გემრიელი იყო ყველაფერი. სხვა პიცერიების და მსგავსი „დაწესებულებების“ ფონზე, ერთადერთი არ მომწონდა ფასები. მაგრამ ეს დიდი ხნის წინ იყო და არ ვიცი, კარგი ამბავია და უნდა გვიხაროდეს თუ ცუდი, მაგრამ იგივე ხელფასების და იგივე შემოსავლის ფონზე, ამასობაში ჩვენი ინფლაციის და დოლარის კურსის გადამკიდე, თბილისის ყველა პიცერია თავისი ფასებით დაეწია კი არა, ბევრმა კარგად გადაუსწრო „გარაჟს“. მოკლედ, ახლა „გარაჟი“ საკმაოდ ხელმისაწვდომი გახდა.  
რა დაგხვდებათ აქ? ტრადიციულ იტალიურ პიცერიულ, კუბობკრულ წითელ-თეთრ მაგიდის გადასაფარებლებზე, უბრალო სასადილოს სტილში მოწყობილ, სადა ინტერიერზე და კედლებზე ჩამოკიდებულ, ჩვენებურად მაკარონის და იტალიურად - პასტისგან შექმნილ, მხატვრულ კომპოზიციებზე არ შევჩერდები, იმიტომ რომ „გარაჟი“ დღე-დღეზე სხვა მისამართზე გადადის და იქ რა იქნება არ ვიცი. ამიტომ აქაურ გარემოზე ლაპარაკს აზრი არ აქვს.
სამაგიეროდ მენიუ ექნებათ იგივე და იმედია, მომსახურებაც. იმიტომ, რომ მეპატრონეც იგივე, წარმოშობით სარდინიელი, იტალიელი რჩება.
რა მიყვარს „გარაჟში“ ყველაზე მეტად? შენი შეკვეთილის მოტანამდე საჩუქრად მორთმეული ბრუსკეტა - გახუხულ პურზე, წვრილ კუბიკებად დაჭრილი, ნივრით და ზეთუნის ზეთით შეკმაზული პამიდვრის განცხრომად ქცეული გემრიელობა, სართად მოყოლებულ ფოკაჩას პაწაწინა ნაჭერთან ერთად. რა უნდა იყოს ცარიელი პური, პამიდორი და ზეთი? სწორედ სისადავეშია დამალული ნამდვილი ნეტარება. ან სად ნახულობენ ყოველ ჯერზე ასეთ გემრიელ პამიდვრებს?
მოკლედ, სადაც პამიდორს კმაზავენ ასე კარგად, ხომ ხვდებით რომ პიცერიაში პიცაც კარგი აქვთ? კარგი აქვთ სალათებიც, გრლზე შემწვარი ბოსტნეული და სხვა წვრილმანებიც. მაგრამ, განსაკუთრებულად კარგი აქვთ ლაზანია ბოლონეზეს სოუსით. რომელიც ისე სწრაფად მოაქვთ, რომ დიდი ეჭვი მაქვს, წინასწარ გამზადებულს ყინავენ და მერე მიკროტალღურ ღუმელში აცხელებენ, მაგრამ მაინც ძალიან გემრიელია - ბევრი პარმეზანით, ბევრი ბეშამელის სოუსით, კარგი პასტით და ბლომად პამიდორში ჩათუთქული უგემრიელესი ხორცით. ერთი სიტყვით, ძალიან მსუყე და დიდად შესარგი კერძია.
გაერთობით „გარაჟში“? ვერა. „გარაჟი“ გასართობი ადგილი არაა, აქ კარგად ჭამისთვის და მშვიდად საუბრისთვის დადიან. აქ არ ყაყანებენ, არც ბუღია, თუმცა, ეწევიან მემგონი. არც უაზროდ ჩართული ტელევიზორი ან მუსიკა მოგაბეზრებთ თავს. სტუმართან აქ ვერაფრით მოიწონებთ თავს კარგი და გემრიელი საჭმლის სიყვარულის გარდა.
მართლა კარგია „გარაჟი“.

სამზარეულო «««
მომსახურება « « «
კომფორტი    « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, მოსაშვილის 24 (სულ მალე გადადიან სადღაც აბაშიძეზე)

13 Dec 2017

ლიტერატურული კაფე

გამოგიტყდებით და მუდამ ახლის და „აქამდეჯერუნახავის“ ძებნაში გართულს, როგორც ყველა ჩვეულებრივ ადამიანს, სტაბილურობაც ძალიან მიყვარს. ამიტომ, წარმოიდგინეთ ჩემი სიხარული, აბაშიძეზე, უამრავ  კაფეებსა და მაღაზიებს შორის მიყუჟული 90-იანი წლების „ლიტკაფე“ რომ შევნიშნე.
ოდესღაც მთელ თბილისს, უკაცრავად, მხოლოდ თბილისის ცენტრს მოდებული სუპერ პოპულარული და სუპერ მოდური და შემდეგ ბევრისგან კარგა ხნის და მყარად დავიწყებული კაფეების ქსელისგან სასწაულით გადარჩენილი რამდენიმე ფილიალი თურმე კიდევ არსებობს.  არსებობს კი არა, დინოზავრების ეპოქიდან უცვლელად შემორჩენილი მწერებივით, დღემდე ფუსფუსებს, ცხოვრობს და ერთგულ კლიენტებს უცვლელ ინტერიერში უცვლელ ასორტიმენტს და მომსახურებას თავაზობს -  თანაც, ძალიან კარგს.
რა დაგხვდებათ აქ? მაშინდელივით გემრიელი სახლში გამომცხვარი ნამცხვრები. გახსოვთ? „ლიტკაფის“ ნამცხვრების რეცეპტების წიგნიც კი გამოიცა. სახელგანთქმული ირისი, შუ, ალუბლის ნამცხვარი, ტარტალეტკა. მაშინ უცხო და დღეისთვის უკვე ყოველდღიურობად ქცეული ჩიქზეიქი და ტირამისუ. უფაფუკეს და უფხვიერეს ფენოვან ცომში გახვეული და ქისასავით თავმოკრული, თითების თან ჩასაყოლებლად შეკმაზული „ლიტკაფის“ საავტორო ლობიანი, ტარხუნის და ისპანახის ღვეზელი, ხორცის ღვეზელი, ბარაქიან თეფშზე ბარაქიანად დახვავებული სალათები, სუპები... ერთი სიტყვით, 90-იანების კლასიკური მენიუ, ოღონდ ძალიან კარგი და ხარისხიანი შესრულებით.
მომსახურება როგორია? ესეც 90-იანი წლების. შინაურული და მეგობრული. შეკვთას რომ მოგიტანენ ღიმილით მერე, ისე ადგებიან და დედაბუდიანად გაიკრიფებიან ხოლმე უკანა ოთახში, ასე სტუმარს ვერა და სოფლიდან დიდი ხნით ჩამოსულ ნათესავან ან ძალიან ახლობელს  თუ მიატოვებ მხოლოდ.
ატმოსფერო - ესეც მაშინდელი, მშვიდი, თბილი, ოჯახური. წიგნის თაროებით გარშემორტყმული კედლები, პატარა ფართი და სივიწროვე. სხვადასხვა ოჯახებიდან შეგროვებული ნაირ-ნაირი კოპწია მაგიდები და სკამები. თეთრი, თანამედროვე ჭურჭელი. უფრო მეტიც, აქ სიგარეტის ბუღიც კი 90-იანი წლების დგას. შემთხვევით შემოხეტებულ რამდენიმე უცხოელს თუ არ ჩავთვლით, კლიენტებიც მაშინდელი დადიან. ერთ საღამოში დიდი ხნის უნახავ 40 ნაცნობს ნახავ. არც ყაყანი, არც უაზროდ და უმისამართოდ ჩართული მუსიკა. ფასები, განსაკუთრებით ნამცხვრის, გადასარევი. მენიუში, ასევე 90-იანი წლებისთვის დამახასიათებელი კლასიკური შეცდომები - კარბონარე, ბოლონეზი, ფოკაჩო. რაც უნდა დაარქვან, გემრიელი კია და რაც მთავარია, ქართულ სიტყვებს არ ამახინჯებენ და იციან რომ ტოსტს ულამაზესი სახელი აქვს - გახუხული პური. 
რა შეიცვალა? ოდესღაც წიგნის სიყვარულით და ყავასთან და ნამცხვართან წიგნის მშვიდ გარემოში საკითხავად გახსნილ კაფეში ახლა აღარავინ კითხულობს. კი, ბატონო, ლაპტოპს ხსნიან და ფეისბუქში იქექებიან, მაგრამ წიგნს ვერცერთ მაგიდაზე ვერ ნახავთ. თაროებზე აშკარად გასაყიდად და არა წასაკითხად გამოფენილ რომელ წიგნსაც არ უნდა წაავლო ხელი, აშკარად ეტყობა რომ გადაშლილიც არაა, ზოგიერთს ცელოფანიც კი არ აქვს შემოხსნილი. ეგ კი არა და პერსონალის საყვედურით სავსე მზერაც არ აგცდებათ, წიგნისკენ ხელს გაიწვდენთ თუ არა. არა, არც შენიშვნას მოგცემენ და არც რამეს გეტყვიან, უბრალოდ, აშკარად არ სიამოვნებთ.
რა გითხრათ? სულ ერთი თვის წინ მივაგენი ამდენი წლის მერე ხელმეორედ, უკვე 12-ჯერ ვიყავი და დღესაც ვაპირებ - ვიცი, რომ ბევრი ძველი ნაცნობი, უცვლელი სიმშვიდე, სითბო, ცხელი ყავა და ალუბლის ნამცხვარი მელოდება...

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « «
კომფორტი « « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, აბაშიძის 22

5 Dec 2017

„ალუბალი“ახვლედიანის ქუჩაზე

სადღაც  გიორგი ახვლედიანისა და ია ეკალაძის ქუჩებს შორის, უკანა ეზოში, უზარმაზარ გალავანს ამოფარებული, უმაჩვენებლოდ და უსახელოდ ერთი  პატარა, თანამედროვე ყაიდის მეგრული რესტორანი „ალუბალი“ იმალება:  მეზობელი სახლების კედლებშუა გამომწყვდეული, ულამაზესი, მწვანეში ჩაფლული ზაფხულის ბაღით, რომელიც სულ ახლახანს ზამთრისთვისაც შეფუთეს და გაათბეს, მეორე სართულისკენ მიმავალი #ფრთხილადფეხიარმოიტეხო საცალფეხო რკინის კიბითა და თანამედროვე ყაიდაზე, საჯარო სკოლის კედლებივით #ვითომრემონტიარდამიმთავრებია  სტილში დეკორატიული ცემენტით შელესილი კედლებითა და #გაშალაშინებავერმოვასწარი ხის ავეჯით გაწყობილი რამდენიმე პატრა ოთახით. მოკლედ, ძალიან უნდა მოინდომო, რომ მიაგნო. ჩემსავით სიჯიუტეს თუ გამოიჩენთ და გუგლის ნავიგატორს ჩართავთ, ან ვინმე უკვე ნამყოფს გაყვებით და მაინც მიადგებით მოყვავილე ქრიზანთემებით გადაპენტილ ბაღს, ნახავთ რომ:
სწრაფი, ღიმილიანი და ზრდილობიანი მომსახურება, მაინცდამაინც გულთბილობით არ დაიკვეხნის - ისეთი შთაბეჭდილება გრჩება, რომ მაგიდის გათავისუფლებას ჩქარობენ და ერთი სურვილი აქვთ, როდის გაგისტუმრებენ სხვა რომ დასვან. მაგრამ, სანამ გაგიშვებენ, აი, ძალიან მაგრად და ძალიან გემრიელად გაჭმევენ.
რა უნდა შეუკვეთო აქ? მენიუ უნდა აიღო და საკმაოდ მწირ ჩამონათვალს თავიდან მიყვე და ბოლომდე გახვიდე: აშკარად კარგი მეგრელი დიასახლისის ხელით ადგილზე ამოყვანილი ყველისგან სულ ახლახანს დამზადებული სულგუნი. იქვე გადაზელილი გებჟალია მზრუნველად კანგაცლილი პამიდორით. მეგრულად შეკმაზული ამოლესილი ლობიო. ცოტა „ფერმკრთალი“, მაგრამ თავბრუდამხვევად შესუნელებული ნიგვზიანი ხარჩო კარგად ჩახარშული საქონლის ხორცით. აყვავებული ქინძით შეკმაზული კიტრი-პამიდვრის სალათა და ჭვიშტარი, რომელიც სულ არ გავს ღომისთვის სქლად დაფქული ღერღილიდან გამოცრილი უხეში ჭადის ფქვილით, მაწვნით, კვერცხით და ყველით გაკეთილშობილებულ ტრადიციულ, მეგრულ ჭვიშტარს. ეს რაღაც სხვაა - ახლა, აქამდე მიუწვდომელ განზომილებაში აყვნილი და მანამდე, უბრალო და გლეხური კერძი - კეცზე აშიშხინებული ნეტარება, რომელსაც „არც ცხვირი უგავს და არც ტუჩ-ნიკაპი“ ჩვენთვის აქამდე კარგად ნაცნობ ჭვიშტარს. მოკლედ, რას მალაპარაკებთ ამდენს, მიდით და გასინჯეთ.
ახლა რაც შეეხება დესერტს: მითხრეს, რომ მეგრულ რესტორანში იტალიური პანაკოტა ქონიათ საოცარი. მენიუშიც წერია. არ ვიცი, მართლა გამოსტუმრება უნდოდათ ჩვენი თუ ნამდვილად ასეა, მიმტანმა გვითხრა: კაცმა არ იცის რატომ  წერია მანდ, არც არასდროს გვქონიაო. თუმცა, სანაცვლოდ ალუბლის მუსი და აღარ მახსოვს, ბავარიული თუ ინგლისური კრემი შემოგვთავაზა, რომლებიც სხვათა შორის, მენიუში არ არის. 

სამზარეულო « « « « «
მომსახურება « « «
კომფორტი  « « «
ფასები   ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, გ. ახვლედიანის 6

13 Nov 2017

კიდევ ერთი „ჯარგვალი“ - ამჯერად ხევში

საქართველოს ოდესღაც სამხედრო და ახლა მთავარ გზაზე კიდევ ერთი „ჯარგვალი“ გაჩნდა. რიკოთზე, იმერეთის მხარეს, თბილისიდან წასულებს აწ უკვე სახელგანთქმულ „მალხაზიმდე“ არმისულზე, სოფელ ხევში, უნდა გითხრათ, რომ მენიუთი არანაკლები და ბუნებით ბევრად ლამაზი ადგილი გელოდებათ. 
მთის ხეობაში, მოჩუხჩუხე მდინარე რიკოთულას პირას, საკმაოდ დიდ ტერიტორიაზე გაშლილი „ჯარგვალი“ განგებამ და პატრონის მადლიანმა ხელმა ერთნაირად გულუხვად  დააჯილდოვა გადახურული თუ ღია ტერასებით, ზაფხულში ბევრი სიმწვანით და როგრც იმერეთში იტყვიან, კარგი ჩეროთი, უზარმაზარი ეზოთი, ფართო პარკინგით და  აქ, ყველა ზემოთ ჩამოთვლილ სიკეთესთან ერთად, მენიუც საკმაოდ ვრცელი და იმერულად გემრიელი აქვთ.
რას არ ნახავთ აქ, იმერულად გაპიწკინებულ ქათამს, ცივად მოხარშულ დედალს, ადგილზე, თონეში გამომცხვარ პურს, ისეთს თითებს თან რომ ჩაატან, ახალამოყვანილ კრაჭუნა ყველს, თუ რამე არსებობს ყველა ჯურისა და ჯიშის ფხალეულს ნიგვზით, სოკოს კეცზე, იმერულად შესუნელებულ ხორცის კუპატს, კახურზე არანაკლებად გემრიელ და ცვრიან მწვადს, დაღეჭვა რომ არ უნდა და ენაზე რომ დნება ისეთს და სამეგრელოშიც რომ ვერ დაიწუნებენ იმნაირ ელარჯსაც კი. აღარ ვლაპარაკობ ისეთ წვრილმანებზე, როგორიცაა კეცის მჭადი, ნიგვზიანი კიტრი-პამიდვრის სალათა, იმერული ხაჭაპური და მექსიკურად, თუ უბრალოდ ტაფაზე, ერბოში შემწვარი კარტოფილი.
მომსახურება? მომსახურება კაცური - პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით. დაჯდომას ვერ ასწრებ, მრავალრიცხოვანი, ძირითადად მამრობითი სქესის მომსახურე პრესონალიდან ერთ-ერთი  (როგორც ჩანს, აქაც „ქალი ქუხნაშის“ პრინციპი მოქმედებს) მაშინვე მაგიდასთან ჩნდება და უსიტყვოდ გიყურებს. ძველებურად, ქართულ-მამა-პაპურადაა მიჩვეული მენიუში ჩახედვის გარეშე შეკვეთის მიღებას. არადა, მართლა საინტერესო, მრავალგვერდიანი და საკმაოდ მდიდარი მენიუ აქვთ - თუ მოითხოვთ, უპრობლემოდ მოგცემენ. შეკვეთას რომ მისცემთ, ასევე იმერულად და სწრაფად იშლება სუფრაც და იფ, რა ახალი, ადგილობრივი და გემრიელია ყველაფერი...
ჩემი მოგონილი წესი მაქვს ასეთი: ერთზე რომ ვწერ, რაც არ უნდა „ცოცხალი“ და „გადაუდებელი“ შედარება მადგეს პირზე, არასდროს ვადარებ სხვა ობიექტს. ერთგვარად არაეთიკური მგონია. ამიტომ ახლაც არ ვახსენებ სახელს, მაგრამ ცოტათი ვუღალატებ ჩვევას და იმერულად შემოვლით ვიტყვი - ძალიან კარგი და ძალიან სახელგანთქმული ტრასის, საოჯახო რესტორნები, წლიდან წლამდე ძალიან რომ ფართოვდებიან და ადგილი აღარ ყოფნით, ვეღარც კლიენტს იტევენ, აღარც სოფლის ბაზარში ნაყიდი  ახალი ხორცი ყოფნით მწვადისთვის და, მოთხოვნიდან გამომდინარე, გაყინულზე გადადიან, ხარისხ აფუჭებენ, ფასებს კი ზრდიან და ზრდიან, მასეთებს ყოველთვის ხევის „ჯარგვალინაირები“ ჯობია. მომსახურებაც უფრო თბილი და სწრაფი აქვთ, ადგილიც მეტი, პროდუქტიც უკეთესი და ფასებიც უფრო დაბალი. ყოველ შემთხვევაში, მანამდე მაინც სანამ ესენიც ისევე გაითქვამენ სახელს - ამას კი წლები ჭირდება და მანამდე თქვენი არ ვიცი და მე „ჯარგვალში“ ვივლი და ყოველგვარი სინდისის ქენჯნის გარეშე ვუღალატებ ასეთივე რესტორანს, სადაც ბოლო 15 წლის მანძილზე, ყოველი მგზავრობისას, ჯერ მართლა უგემრიელესი მწვადისთვის და მერე მხოლოდ ინერციით და ჩვევიდან გამომდინარე შევდიოდი

სამზარეულო « « « «
მომსახურება « « «
კომფორტი    « « « «
მისამართი: თბილისი-სენაკის მაგისტრალი, სოფელი ხევი

7 Nov 2017

ზაზანოვა


„ზაზანოვა“ - მე-20 საუკუნის 90-იანი წლებიდან შემორჩენილი კიდევ ერთი კარგი ადგილი თბილისში. ცოტა შერემონტებული, ცოტა განახლებული, ცოტა სახელშეცვლილი და სახეშეცვლილი, მაგრამ მაინც ძველებური - მაშინდელი ატმოსფეროთი, იმ დროიდან შემორჩენილი ერთგული კლიენტებით და გემოვნებიანი მუსიკით.
აქ ახლაც ძველებურად ეწევიან - მერე რა რომ ცალ-ცალკეა გამოყოფილი მწეველების და არამწეველების სივრცე. ვინ მოვტყუვდებით ფიზიკას სკოლის დონეზე მაინც თუ ვიცნობთ? ქუჩის ყაიდაზე მოხატულ ინტერიერსაც მაშინდელი გემოვნებიანი პატრონის ხელი ეტყობა და მენიუსაც. 
ჰო, მენიუ ცალკე თემაა: თბილისის ბარ-რესტორნების 90%-სგან განსხვავებით აქ მენიუზე ნაფიქრი აქვთ. ნაფიქრი კი არა, ბევრი და კარგად ნამუშევარიც. ფორმაც, ფაქტურაც, შესახედაობაც, დიზაინიც, შინაარსიც და შემადგენლობაც კარგადაა შერჩეული და შედგენილი. რას არ ნახავთ ოპერის საიუბილეო ალბომის ყაიდაზე დაბეჭდილ და დასურათებულ უზარმაზარ ფოლიანტში -  ისეთი სახელგანთქმული კერძების შექმნის ისტორიასა და ავტორების ბიოგრაფიებს როგორიცაა ბიფსტროგანოვი და სალათა ცეზარი, კერძის ავტორების ფოტოებს, ძველებურ კულინარიულ გრავიურებს და გრაფიკულ ნახატებს.
მოკლედ, დაახლოებით 15 წუთიდან ნახევარ საათამდე, გარანტირებულად, მრავალ გვერდიანი და ღრმა შინაარსიანი მენიუს თვალიერებით და კითხვით იქნებით დაკავებული: ქათმის მწვადი „სატეი“, ქათმის შნიცელი ვენურად, ქათამი ლუიზიანურად, ზღვის პროდუქტები ახალორლეანურად, კრევეტების ეტიუფე და ჯამბალაია, ღორის სუკის მედალიონები ბეკონით, ღორის სუკი შავი ქლიავითა და დიჟონური მდოგვით თავადის ქალის მარიამ იშხნელის რეცეპტების რვეულის მიხედვით (თან ახლავს მარიამ იშხნელის ფოტო), საქონლის სუკი გრაფი სტროგანოვის რეცეპტით (გრაფის ფოტო და კერძის შექმნის ისტორიით), გამბო, ფობოი, გასპაჩო ტეკილათი, ქათმის კესადია, ბურიტო საქონლის ხორცით, ფეტუჩინი ალფრედო (ალფრედო დე ლელიოს ისტორიით), ტარტი ტატინი დები ტატინების ბიოგრაფიით, ცალკეა ვეგეტარიანული მენიუ... მოგადგათ ნერწყვი? ჩავარდით საგონებელში რა აირჩიოთ? სულ ტყუილად...
მენიუდან კერძების დაახლოებით 85% არ აქვთ. საქონლის ხორცი და ღორი არაა, შემოგთავაზებენ მხოლოდ გაყინულ ქათამს. ისიც ყველაფერს ვერა. ქათმის მკერდს ფორთოხლის, გორგონძოლას ან რომელიმე სხვა სოუსში. ქათმის შნიცელს რომელიც ცნობისთვის, ისევე მკერდისგან მზადდება და ალბათ პიცას და ერთი-ორ სალათას. მაგრამ რომ იცოდეთ რა გემრიელია ქათამი ფორთოხლის სოუსში და მისი ტყუპისცალი, რომელსაც ფორთოხლის სოუსის ნაცვლად გამდნარი გორგონძოლას სოუსი ასხია, ქათმის სალათა ფორთოხლებით და სტეიკსალათა... მენიუც გავიწყდება და აღარც მაგიდებს შორის დიდი პარკებით წინ და უკან მორბენალი ბარის თანამშრომელი გიშლის ნერვებს, რომელიც ყოველ მეორე შეკვეთის მერე „სმარტში“ ან რომელიმე ახლო-მახლო სუპერმარკეტში გარბის შეკვეთილი პროდუქტების: კოკა-კოლის, შამპანურის, კვერცხის, ძეხვის და ა.შ. მოსატანად.
წარმოუდგენლად კარგია „ტეკილა სანრაიზის“ მოტივებზე დამზადბული შინაური ლიმონათიც, რა თქმა უნდა ტეკილას გარეშე. აუცილებლად გასინჯეთ. კარგია თბილი შოკოლადის დეკადენტური ნამცხვარიც. და, როგორც ზემოთ გითხარით, მთლად გადასარევია ცოცხალი მუსიკა, მათთვის ვისაც ბარის მყუდრო გარემოში მშვიდად ჯდომა და ხანგრძლივი საუბარი უყვარს. 
ეს არის ბარი, სადაც განსაკუთრებულად კარგია შემოდგომის და ზამთრის ცივი და გრძელი საღამოები და ეს არის ადგილი, სადაც მშიერიც სიამოვნებით მივალ. 

სამზარეულო « « «
მომსახურება  « « «
კომფორტი   « « « «
ფასები           ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, რევაზ ლაღიძის 2, ოპერასთან 

1 Nov 2017

პიცერია და სტეიკჰაუსი „პომიდორისიმო“

ოდესღაც - ცოტა თუ ბევრი წლის წინ „პომიდორისომოს“ საფირმო პიცა თბილისის ყველა პიცაზე მეტად მიყვარდა: დაბრაწული, კრაწუნა ცომი კარგი ყველით, უგემრიელესი პამიდვრის სოუსით, ზემოდან მთლიან ნაჭრებად გულუხვად დალაგებული სალიამით და პროშუტოთი... ერთი სიტყვით, საუკეთესო ცომი, საუკეთესო პროდუქტებით. დღეისათვის რა არის დარჩენილი „პომიდოისიმოს“ საფირმო პიცისგან? მარტო სახელი და ინგრედიენტების ჩამონათვალი მენიუში. ქვევიდან გაზეთილ ცომზე დასხმული სოუსი, გემრიელი ყველი და - ისე წვრილად დაჭრილი, რომ სახეხზე გახეხილი გეგონება, რაღაც გაურკვეველი სახეობისა თუ ჯიშის ლორი და სალიამი. არადა, როგორ მონდომებით დამიქნია თავი მიმტანმა, კი, პროშუტოთიო, როცა გადავამოწმე პიცის „შემადგენლობა“ შეკვეთის მიცემის მომენტში... არ ვიცი, შეიძლება მაინცდამაინც იმ დღეს გაუთავდათ პროშუტო და ნარჩენები მოაყარეს აქა-იქ, მაგრამ მაინცდამაინც საფირმო კერძზე რატომ აკეთებ ეკონომიას?  ნუ მიიღებ შეკვეთას. ხომ შეიძლება ჩემნაირი ინტრიგანი კლიენტი იყოს შემოსული, რომელსაც კარგად ახსოვს, რომ ადრე მთელ-მთელი ნაჭრები ელაგა? თუმცა, მგონია რომ არ იყო ჩემი პიცა გამონაკლისი და ახლა სწორედ ასეთია „პომიდორისიმოს“ საფირმო.
მოდით, ობიექტურობის გამო ვიტყვი, რომ სხვაგან ასეთ პიცაზე ამდენი პრეტენზია არ მექნებოდა. პიცა არ იყო ცუდი, მაგრამ კარგიც არ იყო. საქმე იმაშია, რომ ამჯერად პიცერიაში ვიყავი და თან იქ, სადაც ადრე და თან ბევრჯერ კარგი კი არა, ძალიან კარგი პიცა მქონდა ნაჭამი. 
უფრო უარესი იყო ბრუსკეტა - ღუმელში გამდნარი ყველისგან გასული ცხიმისგან თუ პამიდვრისგან გასული წვენისგან დამბალი, ნახევრადგახუხული პურის ნაჭრები უგემურად შეკმაზული პამიდვრით, რომელსაც არაფრის, საერთოდ არაფრის გემო არ ქონდა. არადა, სადა და მარტივად მოსამზადებელი ბრუსკეტას ერთადერთი ღირსება კარგ  პროდუქტებშია - სურნელოვან  პურში, გემრიელ და ცხიმიან ყველში, ხორციან პამიდორში და საუკეთესო ხარისხის, არომატულ ზეითუნის ზეთში და ჰო, კიდევ პური უნდა იყოს თბილი, ზემოდან ხრაშუნა და შიგნით რბილი და არა სველი და დამბალი. თითქოს პატარა და უმნიშვნელო დეტალია - ჩვეულებრივი „ზაკუსკა“, უბრალოდ პამიდვრიანი პური, მაგრამ ისეთი უგემური იყო, ისეთი, რომ ზემოთ და ავადმოხსენიებული პიცისგან რამე კარგი გემო თუ მქონდა პირში დარჩენილი და ორიოდე კეთილი აზრი თავში, ისიც გაანოლა და წაშალა და ეძახე ახლა წვრილმანი.
ადრე, „პომიდორისიმოში“ სტეკიც კარგი ქონდათ. შეიძლება ახლაც კარგია. მაგრამ ბრუსკეტას მერე სხვა რამის გასინჯვა აღარ მომინდა.
სხვა რა გითხრათ? გარემო კომფორტული. მომსახურება ნორმალური. სიტუაციაც სასიამოვნო - საჭორაოდ და წასახემსებლად. ყავა კარგი. ნამცხვრებიც გემრიელი. უბრალოდ, „პომიდორისიმოში“ წლებთან ერთად ისევე შემოცვეთიათ მენიუ, როგორც უკვე აქა-იქ გადამსკდარი დერმატინი სავარძლებზე და კიდეები მაგიდის გადასაფარებლებზე. ეჰ, კიდევ ერთი კარგი ადგილი გაბანძებულა თბილისში.

სამზარეულო « «
მომსახურება « « «
კომფორტი « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილის, ი. ჭავჭავაძის 33

26 Oct 2017

„ლა ფონდიუს“ პიერადი - ქვაზე დაბრაწული ნეტარება

დაბალ ხმაზე ჩართული ფრანგული რადიო, უზარმაზარ თეთრ კედელზე პროეცირებული ფრანგული ფილმები, დიდი სივრცე, მყუდრო ატმოსფერო, უგემრიელესი და თბილისში უიაფესი აპარატის ყავა და ულამაზესი ახალგაზრდა ოჯახი - ფრანგი მზარეული ქმარი და ქართველი ცოლი ორი არაჩვეულებრივი შვილით. აი, რა დაგხვდებათ თბილისის ერთ-ერთ საკმაოდ საინტერესო და ცოტა განსხვავებულ რესტორანში.
და, რა აქვთ „ლა ფონდიუში“ განსხვავებული? - მენიუ. ფრანგული, ხარისხიანი და გემრიელი.
პირველ რიგში, რა თქმა უნდა, ფონდიუ - ცეცხლზე შემოდგმული პატარა ჩახანით მორთმეული, ღვინით და სანელებლებით შესუნელებული გამდნარი ყველი გახუხული პირის კუბიკებთან ერთად. გიყვართ ევროპული ყველი? მაშინ ეს კერძი თქვენთვისაა. ტკბილეულის მოყვარულებისთვის ცალკე აქვთ შოკოლადის ფონდიუ - სადაც გახუხული პურის ნაცვლად,  აბრეშუმივით რბილ და არომატულ შოკოლადის სოუსში ამოსავლებად ხილის და ზეფირის ნაჭრები მოაქვთ. ამას ბევრგან ნახავთ, ამიტომ მერწმუნეთ, ყველიან ჯობია, მით უმეტეს, რომ „ლა ფონდიუს“ შეფმზარეული ადრიენ პერშერონი პროდუქტის ხარისხზე ნამდვილად არ აკეთებს ეკონომიას და აქ ყველი მართლა ძალიან გემრიელი აქვთ.
ფონდიუზე კიდევ უფრო საინტერესო აქვთ პიერადის ანუ გავარვარებულ ქვაზე შესაწვავი პროდუქტების რამდენიმე კომბინაცია. მაგიდაზე ჩადგამენ თანამედროვე, ელექტრო პიერადს - ნატურალური ქვის ტაფას, გაავარვარებენ შენს თვალწინ. მოგართმევენ პორციებად დაჭრილ საქონლის, ღორის და ქათმის ხორცს, სოკოს, რამდენიმე სახის ბოსტნეულს, სულგუნის ან ევროპული ყველის ნაჭრებს, რომელსაც შენი ხელით, შენთვის სასურველ დონემდე შეწვავ ქვაზე პატარა შამფურების და ყველის გასადნობი ნიჩბების დახმარებით. იცით რა სასიამოვნო, მხიარული და გასართობია ეს პროცესია? ეს ის შემთხვევაა, როცა ჭამა მარტო საჭმლის მიღების პროცესი კი არა, ურთიერთობის და საინტერესო დროსტარების კიდევ ერთი საშუალებაა. იხალისებ, შეიწვავ, გაიმზადებ და მიირთმევ გემრიელ სალათასთან და სამი სხვადასხვა სახის სოუსთან ერთად. აღარ ვლაპარაკობ იმაზე, რომ მსგავსი ტიპის მომსახურება პირდაპირ კავშირშია პროდუქტის საუკეთესო ხარისხთან - თერმულად დაუმუშავებელ და შეუკმაზავ პროდუქტზე ყოველთვის ჩანს როგორია მისი მდგომარეობა. შემწვარზე და შესუნელებულზე ვერასდროს მიხვდები ახალი იყო თუ არა ხორცი, მაიონეზმოსხმულ სალათში წარმოდგენა არ გაქვს გაყვითლებული და ძველი ხომ არ იყო შიგნით ჩაჭრილი ყველი ან როგორი იყო ყველი სანამ გადნებოდა  ხაჭაპურში, მაინცდამაინც გემოზე თუ არ არის ამძაღებული.  აქ კი ზუსტად ხედავ როგორი ახალია ხორცი, როგორი რძიანია სულგუნი ან როგორი ქორფა და ახალდაჭრილია ბულგარული წიწაკა. და ალბათ იმასაც ხვდებით, რომ ასეთი პროდუქტები ვერ იქნება იაფი და მით უმეტეს, გაუყინავი ხორცი, რომელიც საგანგებოდ მოაქვთ რაჭის რომელიღაც ფერმიდან. თუმცა, აქ კარგი ყავა და დესერტია თბილისისთვის საარაკოდ იაფი.
უფრო მსუბუქი კვების მოყვარულთათვის აქვთ სხვადასხვა სახეობის ტკბილი და არატკბილი, ჩვეულებრივი, წიწიბურას ფქვილის და კიდევ ათასნაირი ბლინები და მათ შორის, მე-20 საუკუნის 70-იანი წლების კლასიკის „კრეპ-სუზეტის“ გათანამედროვებული და გადიეტურებული ვარიანტი, რომელსაც მაღალკალორიული  ფორთოხლის კარამელის სოუსის ნაცვლად, გახეხილი სტაფილოთი და ნუშის ფანტელებით მოგართმევენ. გემრიელია, თუმცა პირდაპირ გეტყვით, რომ მე მაინც ძველი მირჩევნია: თავისი სქელ, ძველმოდურ, დეკადენტურ სოუსში ჩაჭიპჭიპებული და ალმოდებული,  თვით ჯულია ჩაილდი, რომ აშიშხინებდა ტაფაზე, ლიქიორი „გრან-მარნიეთი“, რომელსაც ვერ დავიჟინებ, მაგრამ „ლა ფონდიუში“, მემგონი „კუანტროთი“ ცლიან. მოკლედ, ხომ ვთქვი, კლასიკის თანამედროვე და დიეტური ვარიანტია, თუმცა გემრიელი. 
საინტერესო აქვთ სასმელებიც - სანგრია (წითელი ღვინო ციტრუსებთან ერთად) და ჟოლოს კული კრემ შანტილით - რაღაც საშუალო მუსსა და ბლომანჟეს შორის.
სხვა რა გითხრათ? მომსახურება... თვითონ უნდა ნახოთ. მოვლენ, მოგიკითხავენ, ადამიანურად დაგელაპარაკებიან, არ დაგზარდებიან, აგიხსნიან რა-რა არის. მოგიყვებიან, გასწავლიან, გაგაშინაურებენ და გაგიშანურდებიან. ახალგაზრდა და უსაყვარლეს მიმტანს შეცდომებიც მოუვა, რაღაც დაავიწყდება, რაღაც არ იცის, მაგრამ იმწუთშივე მოიკითხავს, გამოასწორებს, არ შეგაწუხებს, არ გაგაღიზიანებს და თავისი ყურადღებით და გულწრფელობით ყველაფერს გამოისყიდის.
ბევრი ასეთი ადგილი მინდა თბილისში - გულწრფელი, განსხვავებული და ხარისხიანი. აქ კლიენტები უყვართ.

სამზარეულო « « « «
მომსახურება  « « « «
კომფორტი  « « « «
ფასები     ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, ტატიშვილის 7, ფლარმონიასთან 

17 Oct 2017

ამირა - ლიბანური სამზარეულო თბილისში

რა დაგხვდებათ თბილისის ლამის ერთადერთ ლიბანურ რესტორანში?
შესასვლელთან გაჩერებული მრავალათასიანი მანქანები, ჰიჯაბში გახვეული ერთ თარგზე გამოჭრილი ქალები ტანზე ასხმული ტონანახევარი ოქროთი და  მაგიდაზე დაუდევრად შემოგდებული „ჰერმესის“ ბირკინის ჩანთებით, განგების წყალობით ნავთობის საბადოზე შემთხვევით დაბადებული ან რაღაც ამდაგვარი და ამიტომ მძიმე შრომის გარეშე ნაშოვნი მეტისმეტი ფულისგან გატუტუცებული კაცები, რომლებსაც დავიწყებული აქვთ უცხო ქვეყანაში სტუმრად ყოფნის შეგრძნება და არაბულ ყაიდაზე თუ არ გამოიყურებით, ისე აიღებენ თქვენი მაგიდიდან ხელსახოცს, კბილის საჩიჩქნს, სამარილეს, არათუ მობოდიშებას, ზედ შემოხედვასაც არ კადრულობენ. საერთოდ ძაღლს მეტ ყურადღებას აქცევენ ხოლმე კბენის შიშით.
სუფთა და კოხტა ინტერიერი, რომელიც ერთნაირი წარმატებით შეიძლება იყოს თბილისის ტიპური ბარი, ბერძნული რესტორანი, იტალიური პიცერია ან ნებისმიერი სხვა საზკვების ობიექტი. აქ, წაწვეტებულად ამოჭრილ თაღს და კედელზე გაკრულ ლიბანური კედარის გამოსახულებას თუ არ ჩავთვლით, ერთი შეხედვით, დასახელების და გვერდით მაგიდებთან მსხდომი შავ-შავი ხალხის გარდა არაფერი მეტყველებს რესტორნის მაშრიყულ წარმოშობაზე.
მომსახურება სწრაფი, ენერგიული და ცოტა თავხედობაში გადასული თამამი - მომართვა შენობით. სანამ სხვას ემსახურებიან იმათი მაგიდის გაშლის და მოწესრიგების პროცესში მათ კერძებს შენი მაგიდის კუთხეზე დროებით უბოდიშოდ ჩამოდგამენ. ისე გულწრფელად უკვირთ, როცა კითხულობ რისი ხორცისგან ამზადებენ ქაბაბს, გეგონება მაშრიყული სამზარეულოს ძირითადი პროტეინი ცხვრის ხორცი არ იყოს. ასევე გულწრფელ აღშფოთებას გამოხატავენ პურს თუ არ შეუკვეთავთ: „შენ რა ქაბაბის ჭამას უპუროდ აპირებ?“. არადა, ნებისმიერი კერძი რამის გარეშე კატეგორიულად თუ არ იჭმევა, ის რაღაც მისი ნაწილი უნდა იყოს. ამიტომაა ხოლმე ქაბაბი გახვეული ლავაშში და პურიც ქაბაბის ფასში შედის. 
მაშინ ამ ყველაფრის მიუხედავად, რატომ უნდა მიხვიდეთ „ამირაში“? იმიტომ რომ სამზარეულო აქვთ მართლა გადასარევი.
მოკალათდით კარგად, არააღმოსავლურ, მაგრამ საკმაოდ კომფორტულ სავარძლებში, თქვენც აუბზუეთ ცხვირი ირგვლივ დაბუდებულ ცხვირაბზუებულ არსებებს - ნუ მიაქცევთ ყურადღებას, იყვნენ თავისთვის. მენიუში გამოტოვეთ და უკანმოუხედევად გადაახტით ისეთ კერძებს, როგორიცაა  სალათა „ცეზარი“, კლაბსენდვიჩი,  პიცა მარგერიტა, სპრინგ როლი, კალმარი კრისპი, სტეიკი კონტინენტალი, ფახიტასი... ანუ ის რასაც თბილისის ნებისმიერ კაფეში შეჭამთ და თამამად შეუკვეთეთ ნამდვილი ლიბანელი მზარეულის ხელით მომზადებული ქორფა ოხრახუშის ვიტამინებით გაძეძგილი სალათა ტაბულე, ტაჰინით (სეზამის პასტა) შეზავებული გრილზე გარუჯული ბადრიჯნის მუტაბალი ან ბაბა ღანუში თავბრუდამხვევი შებოლილი არომატით, უნაზესი და უგემრიელესი მუხუდოს ჰუმუსი, ბურგულის და ხორცის კებე... პრინციპში, ამ ყველაფრის ერთად გასინჯვაც შეიძლება, „მეზეს“ (აღმოსავლური „ზაკუსკების“) დაფის არჩევის შემთხვევაში. ნუ აწყენინებთ მიმტანებს, მაგრამ პირველ რიგში საკუთარი სიამოვნებისთვის გასინჯეთ ადგილზე, სპეციალურ ქვის ღუმელში გამომცხვარი ლიბანური ლავაში. საინტერესოა ლაჰმაჯინიც - აღმოსავლური ხორციანი პიცა.
კარგი, ოღონდ აღმოსავლურად ცხიმიანი აქვთ ხორცის კერძებიც, რომლებსაც შესანიშნავად ანეიტრალებს ყველაფერი ზემოთჩამოთვლილი. გაითვალისწინეთ ისიც, რომ პორციებიც აღმოსავლურად გულუხვია და საკუთარი მუცლისთვის ნადიმთან ერთად სანახაობის მოწყობასაც თუ განიზრახავთ აუცილებლად მოითხოვეთ რამდენიმე კილო მარილის „ცემენტში“ ჩაბეტონებული და ღუმელში გამომცხვარი მთლიანი თევზი, რომელსაც გამოიტანენ და თქვენს თვალწინ დაამტვრევენ მარილის გარსიდან თევზის არომატული და წვნიანი ნაჭრების გამოსახსნელად.
რაც შეეხება დესერტს - დესერტიც აქვთ, თანაც აღმოსავლური. მაგრამ როგორია არ ვიცი. უნდა გამოვტყდე, რომ რამდენჯერაც ვიყავი და როგორ არ ვეცადე, იმდენი გემრიელობაა მენიუში, დესერტის ადგილი ერთხელაც არ დამრჩა. მოკლედ, მაგალითისთვის: ერთი „მეზეს“ დაფა და ერთი ლიბანური ქაბაბი თავისი პურით, რაღაც სასწაულად დამშეული თუ არ ხართ, ოთხ კაცს თავისუფლად ყოფნის.

სამზარეულო « « « « «
მომსახურება « « «
კომფორტი    « « « «
ფასები    ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილის, მოსაშვილის 24     

12 Oct 2017

"ახალი მზიური" ძველ მზიურში

ცხელი ზაფხულის საღამოს ან სულაც გვიანი შემოდგომის მზიანი დღის მშვიდ გარემოში და ქალაქის ცენტრში შემთხვევით თუ განგების ძალით შემორჩენილ ბუნების ნაგლეჯში გასატარებლად შესანიშნავი ადგილია „ახალი მზიური“ - ახალგაზრდა პრესონალით, ლამაზი ვერანდით, ქოლგებით და პარასკევ ან შაბათ საღამოს ტრადიციული ღიაცისქვეშ კინოჩვენებებით და გემოვნებიანი მუსიკით.
გარდა კარგი მხატვრული თუ დოკუმენტური ფილმების, კონცერტების და სუფთა ჰაერისა „ახალ მზიურში“ დაგხვდებათ: ასევე კარგი და კიდევ უკეთესი აპარატის ყავა, საოცრად გემრიელი და მაცივარში კარგად ჩაცივებული, ნიგვზის ნატეხებით სავსე და ზუსტად როგორც უნდა იყოს ისეთი დაზეპილი ბრაუნი, მიხაკ-დარიჩინიანი, უფაფუკესი სტაფილოს ნამცხვარი, ფორთოხლის პეჩენია, ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივი ანუ ნორმალური პიცა, რამდენიმე სახეობის გემრიელი წვნიანი და სენდვიჩები... რომლებიც, სამწუხაროდ ხშირად "უთავდებათ". მაგრამ ზუსტად ის, რისთვისაც ღირს „ახალ მზიურში“ სიარული, სულ არის: ლამაზი გარემო, ჩიტების ჭიკჭიკი, არომატული ყავა, ზემოთ რომ გიყვებოდით ის ბრაუნი და რა თქმა უნდა, არაჩვეულებრივი კონცერტები ძალიან კარგი ხმის აპარატურით. 
ახლა რა არ არის მშვენიერი: პირველ რიგში - ეზოს სკამები. ლითონის საზურგეზე ამაყად მიდუღებული წარწერით - GIPA  კონსტრუქცია ალბათ თავიდან წამების იარაღად იყო ჩაფიქრებული და ბოლო მომენტში გადაწყვიტეს მისი სკამად გადაკეთება. შეუძლებელია დიდხან ჯდომა და რელაქსაცია, განსაკუთრებით ოდნავ მაინც თუ ცივა. არანაირი პლედი არ გიშველის, გემრიელად ვერ მიეყუდები, ვერ მოკალათდები. საბედნიეროდ, თვითონ კაფეში დგას წესიერი სკამები.
გულდასაწყვეტია ერთჯერადი ჭიქით მორთმეული საკმაოდ დაბალი ხარისხის ღვინოც. რას იზამ? ერთ ბეწო კაფეს სამზარეულო პრაქტიკულად არ აქვს და სწორედ ამის შედეგია სულ რამდენიმეპუნქტიანი და მზა კერძებზე გათვლილი მენიუ.  ერთჯერადი ჭურჭელი და ამერიკულ ყაიდაზე პირდაპირ ბოთლიდან დასალევი ლუდი კი დიდი სათავსოს უქონლობის ბრალია. არ აქვთ ყინულიც. გაგანია სიცხეში ხილის ჩაის პაკეტისგან დაყენებული და ცივ ჩაიდ წოდებული, წესით გამაგრილებელი, საკმაოდ უგემური სასმელი, არათუ ყინულებით, ოთახის ტემპერატურის მოაქვთ.
რაც შეეხება მომსახურებას, მის შესაფასებლად ალბათ საუკეთესო ტერმინი იქნება - ძალიან კარგი, მაგრამ ერთჯერადი. სწრაფად და ღიმილით მოვლენ, ყურადღებიანად მოგისმენენ რა გინდა, თავაზიანად და ოპერატიულად მოგიტანენ შეკვეთას და ანგარიშის მოტანამდე მარტივად და მყარად ივიწყებენ შენს არსებობას. ეგებ რამის დამატება გინდა, ან რამე პრეტენზია გაქვს, ან სულაც აღფრთოვანდი და მადლობა გინდა გადაუხადო... არც იფიქრო ვინმე გამოიჭირო. ამიტომ პირველივე შანსზე კარგად უნდა მოიფიქრო რა გინდა. ყველა მაგიდის შეკვეთის ერთხელ შესრულების შემდეგ, მიმტანი თავისთვის მიდის და ნაცნობებთან გემრიელად საუბრობს. სიჯიუტეს თუ გამოიჩენ და მაინც შეაწუხებ მეორეჯერ, შეიძლება ენერგიულმა მიმტანმა სხვისი ყავა შენ მოგართვას, შენი პროტესტის მერე ყავა კი წაიღოს, მაგრამ საშაქრე მაინც შენთან დატოვოს და შემკვეთი დატოვოს უშაქროდ. მე შენ გეტყვი, ადვილად გამოიჭერ კიდევ და მოატანინებ.
ერთი სიტყვით, რა არის კარგი და გამორჩეული „ახალ მზიურში“? გარემო, ხალხი, კინოჩვენებები და ბრაუნი.

სამზარეულო « « «
მომსახურება « «
კომფორტი « « «
ფასები  ₾ ₾ ₾ ₾


მისამართი: თბილისი, ჭავჭავაძის გამზ., პარკი „მზიური“